Önceki gün Yeşilköy balıkçı barınağının hemen kıyısındaki balık lokantalarından birinde yemekteyiz. Karlı günlerin üzerinden ne kadar zaman geçti ki İstanbul böyle pırıl pırıl, Marmara şıkıdım, sahil yolu şenlikli diye geçiyor içimden. Masamıza çöküveren rehavetin kaynağının, şaşırtıcı bir koyu maviye bürünmüş denizin insana ''bütün günü burada, beni seyrederek geçirin'' dedirttiği noktasında birleşiyor düşüncelerimiz. Ne yazık, bu çağrıya kulak veremiyoruz; beklemez işler, şehrin sokakları ve çirkin binaları arasındaki gündelik koşuşturmacaya sürüyor hepimizi.

Gecenin geç saatlerinde Mart 2008 sayımıza son noktayı koyduktan sonra, yedinci kattaki ofisimizin penceresinden dışarıya bakarken, dün öğlen hissettiklerim geliyor aklıma. Binaların ışıklarını, denizi şıkır şıkır boyayan güneş ışıklarına benzetmeye çalışıyorum, otoyoldaki araç selini teknelere... Nafile! Kara ve deniz o kadar farklı ki birbirinden... İnsanoğlu karayı, yaramaz çocuğun eline tutuşturulmuş bir oyun hamuru gibi yoğurup paramparça ederken, kıyılarını betonla doldurmak, çerini çöpünü pisliğini dökmek dışında, denizi istediği şekle sokamıyor -henüz.

Galiba engin maviler bu yüzden bize çok çekici geliyor: Her şeye uyum sağlamak zorunda kalıp eğilip büküldüğümüzün, kendimiz olmaktan belki de ilânihaye uzaklaştığımız bilincinin karşısına, leziz bir panzehir olarak dikilen masmavi bir kucağa bakmanın çekiciliğine kapılıyoruz ona bakarken...

Bu dergi, her ay, o masmavi kucağa bırakılan ve özümüzdeki iyimserliğin, umudun, arzunun, aşkın, tutkunun, kısacası insanın ta kendisinin simgelendiği bir kâğıt gemi aslında. Hani nerede bir su birikintisi görsek, içimizi dolduran çocuk sevinciyle kotarıp minik dalgalara bıraktığımız...