Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • SUALTINDAKİ SESLER

    SUALTINDAKİ SESLER

    Ne bekliyorsunuz yeni yıldan? Şırıl şırıl dalga sesleriyle dolu bir seyahat mesela. Kapatın gözlerinizi. Hayal edin kabarcıkların sesini. İşte bunlar, güneş enerjisinden faydalanan küçük deniz bitkilerinin sesi…

    Nasıl başlarsa öyle geçermiş iddialarıyla yine, yeni bir yıla adım attık. Yıla güzel girdiyseniz öyle geçsin, iyi girmediyseniz de yeni yıl yeni değişimlerle güzel haberler getirsin. Ne bekliyorsunuz yeni yıldan? Para, aşk, eğitim ya da huzur dolu bir seyahat? Şırıl şırıl dalga sesleriyle dolu bir yolculuk mesela. O zaman yaklaşın, sarın etrafımı (Noel Baba gibi oldum, sarın etrafımı size hediyeler getirdim). Ama bu duyacaklarınız sizi biraz korkutabilir. Hadi korkutmadı diyelim, endişelendirir. Yaklaşın yaklaşın, duyabiliyor musunuz? Dalga sesleriyle dolu seyahat demiştim; dalın biraz derinlere, duyabiliyor musunuz? Aynı gazlı bir içecekten çıkan kabarcıkların sesi gibi. Kapatın gözlerinizi. Yok kapatmayın yazıyı okuyamazsınız. Hayal edin kabarcıkların sesini. İşte bunlar, güneş enerjisinden faydalanan küçük deniz bitkilerinin sesi. Aynı karadaki gibi su altında da bitkiler güneş ışığını kullanarak fotosentez yapıyor ve karbondioksit moleküllerini besin ile oksijene dönüştürüyor. Karadaki bitkilerden çıkan oksijen moleküllerini göremiyoruz, havaya karışıyor ama suda onları duyabiliyoruz. Fotosentez sonucunda üretilen oksijen molekülü bitkiden ayrıldığı anda hızla yukarı çıkıyor ve bu bitkiden ayrılış sırasında bir “ping” sesi duyuluyor. Stetoskoptan duyulan kalp ritminin sesi gibi. Fazlasıyla canlı ve fazlasıyla sevimli, ping ping ping…

    SESLER VE MERCAN RESİFLERİ

    Sualtı bitkilerinden çıkan bu çok sayıda kabarcık, deniz tabanında büyük ve etrafa yayılmış bir ses kaynağı oluşturuyor. Bir bardaktaki soda gibi düşünebilirsiniz, gazın sürekli yüzeye doğru hareket ettiği. Tabi sevimli güzel bir olay dedik ama öyle mi? Hemen bilimine inelim. Yakın zamanlı bir çalışmanın sonucu. Kırmızı algler, fotosentez yaparken bu sesler çıkıyor ve deniz tabanında bir ses sistemi oluşuyor. Çünkü yüzlercesi, binlercesi var bu sesin. Bu minik sesler aslında çok değerli, çünkü bu alglerin çevrelediği mercan resiflerinin sağlığı hakkında büyük yardımı dokunabilir. Tabii konu mercan resifi olunca akla ilk gelen yerlerden biri Hawaii. Bu sesi de ilk Hawaii Adaları’nda fark etmişler. Bakın, daha ilginç kısmı geliyor. Sağlıklı ve iyi korunmuş resiflerin bölgesinde bu bahsettiğimiz sesler düşük frekansta. Hatta balıklar, diğer büyük deniz hayvanları gibi tipik sesler onları bastırıyor ama gel gelelim, zarar görmüş resiflerin orada çıkan ses daha yüksek perdeye sahip. Şimdi burada bir durun. Doğanın bizimle nasıl konuştuğunu fark edebiliyor musunuz? Yıpranmış resiflerden çıkan sesin yüksek frekansta olması sanki onların çığlığı ya da bize seslenişi gibi değil mi? Bu ses olayını fark eden araştırmacılar, deniz tabanını kaplayan alglerin miktarı ile çıkan ses arasında bir bağlantı olabileceğini düşününce daha fazlasını öğrenmek için bir test yapmaya koyulmuşlar. Ve bunun için Hawaii’nin Kaneohe Körfezi’nden deniz suyu dolu bir tank içinde 10 kg kırmızı alg (Gracilaria Salicornia) getirmişler. Belli bir miktar deniz suyu ve algle ayrı bir yerde çalışmak tabii okyanustaki diğer seslerden de izole olmayı sağlıyor, seslerin birbirine karışmaması adına. Ve testin sonucu: Yıpranmış resiflerden çıkan yüksek frekanslı sesin aynısı elde edildi. Yani teori doğru. Alglerden çıkan ses ile mercan resiflerinin sağlığı arasında bir bağlantı var.

    BİR YAŞAM MÜCADELESİ

    Aynı araştırmaya göre, mercanların sıkıntısının bir kısmı onları boğan alglerden geliyor. Alglerin mercanları boğacak kadar fazla çoğalmasının altında da insanların aşırı avlanması sebebi yatıyor. Çünkü aşırı avlanma, alglerin çoğunu kontrol altında tutan balıkların sayısında azalmaya yol açıyor. Buna ek olarak, besin akışından gelen kirlilik ve iklim değişiminin etkileri de var. Azot içeren gübrelerin sulara karışması, yaydığımız sera gazı emisyonları sonucu artan karbondioksit miktarı ve yükselen deniz suyu sıcaklığı gibi faktörler de hem alglerin daha hızlı üremesine ortam hazırlıyor hem de mercan resifleri gibi pek çok canlıyı savunmasız bırakıyor. Mercan resifleri üzerindeki algler, oksijen üretmeye yardım ediyor ancak varlıkları her zaman pozitif anlam taşımıyor. Eğer çok fazla büyür ve kalın bir tabaka oluştururlarsa mercan gibi hassas türleri boğabilir ve zararlı mikropların üremesine yol açabilir. Kısacası, yüksek miktarda alg örtüsü mercan resiflerinin yaşam mücadelesi verdiğinin önemli bir göstergesi. Dolayısıyla bu alg baloncuklarının sesini dinleyebilmek mercan resiflerinin sağlığı konusunda hızlı ve kullanışlı bir yol olabilir. Şimdi bu keşif sayesinde bilim insanları tele kulağa benzer aygıtlar yardımıyla resif yapılarında olabilecek sonrası değişimler konusunda uyarı alabilmeyi ümit ediyor. Bu şekildeki akustik gözlem, zaten Avustralya’da önemli deniz bitkilerinin habitatını incelemek için kullanılıyordu. Şimdi ise mercan resifleri bu teknolojiden faydalanabilir. Bu yüzden bu araştırma çok büyük önem taşıyor.

    AKUSTİK EKOLOJİ VE OKYANUS ORKESTRASI

    Elimizdeki teknoloji ile resifler dalgıçlar tarafından görsel olarak incelenebiliyordu. Bu yöntem pahalı ve epey zaman kaybettiriyor. Üstelik sonuçları da kısıtlı. Ancak bu metotla ileride mercan resiflerini dinleyebilir, onların ses atmosferine ulaşabilir, belki de otomatik bir aygıtla önceki yıllara göre ne değişimler yaşadıklarını çabucak saptayabiliriz. Üstelik gidip yerinde incelemeye gerek kalmadan, onları rahatsız etmeden. O yüzden bir “ping” sesi deyip geçmemek lazım. Doğada her bir zerrenin bir nedeni var. Bu keşif akustik ekoloji alanına da enteresan bir katkı niteliğinde oldu. Akustik ekoloji genellikle balinalar, yunuslar gibi büyük deniz canlılarına odaklanıyor. Buna ek olarak; büyük, geniş yapıdaki mercan resifleri hakkındaki bu tarz bir keşif de daha ilginç araştırmalara kaynak olabilir akustik ekolojide. Okyanus orkestrasında her bir enstrüman bir rol oynuyor. Onun akustiğini, ses atmosferini incelemek her bilim dalı için heyecan verici bana sorarsanız. Ve derya deniz derler ya gerçekten de öyle. Uçsuz bucaksız okyanuslarda araştırılacak ve bize sürekli bir şeyler anlatan o kadar çok şey var ki. Daha önceki aylarda da konuşmuştuk, okyanus düşündüğümüzün aksine sessiz ve karanlık değil. Hatta dinlersek, bize çok şey anlatıyor. Özellikle onu dinlemeden verdiğimiz zararlar konusunda söylediği çok şey var. Kışın kayıp olmadığından, yurdumuzda birçok şehrinizin öyle ya da böyle kar alabileceğinden bahsetmiştim. Tahminlerde anormal bir değişim görünmüyor. Yani kış, kış gibi. Neyse, yeni yıl başladı. Süper müjdeli haberler aldığımız güzel bir yıl olsun hepimize… ☸

  • Akşama ne yiyelim aşkım?

    Akşama ne yiyelim aşkım?

    Denize çıktığımız zaman, içimizdeki iştah canavarı devamlı beynimizi bu cümlelerle meşgul eder. E tatildeyiz, hava mis, kristal gibi sulara açılma şansımız olmuş. Altımızdaki teknenin büyüklüğü 5 de, 55 metre de olsa, yeme-içme en büyük zevkimiz!

    Süperyat sektörünün tecrübeli kaptanlarından biri bir gün bana şöyle demişti: “Denizde yat sahibi ve konuklar için iki şey önemlidir: Havanın durumu ve yemeğin güzel olması. Eğer hava rüzgârlı, deniz çalkantılı hatta yağmurlu ve tatil mahvolmuş ise haliyle herkesin mood’u düşer, suratlarda gülümseme göremezsin! Buna rağmen yemek muhteşemse, her şey hallolur, gülümseme yüzlere geri döner. Ancak yemek berbatsa, hava cennet gibi olsa da tatil mahvolmuş demektir!” İşte bu cümle, yatlarda şefin önemini en basit haliyle açıklar. Bu arada üçüncü önemli unsur da klimadır. Klima bozuksa, yemek bile kurtaramaz! Yat sahipleri ve kaptanlar ne demek istediğimi çok iyi anlayacaktır. Bu vesileyle de çarkçılara saygılar. Şimdi tekrar yemek konusuna dönelim.

    HER GÜN DENİZ MAHSULÜ?

    – Kahvaltıda menemen mi olsun omlet mi?

    – Öğleni hafif geçirelim bence, bir salata bir deniz mahsullü makarna yeter.

    – Şöyle İtalyan usulü bir pizza olsa da yesek!

    – Akşama ne yiyelim aşkım?

    -n Denizde et yenir mi! Ağır gelir bu sıcakta!

    Yat denilince ilk akla gelen deniz mahsulleridir. Herkes denizde yemek deyince en çok balık yenildiğini düşünür, kısmen doğrudur da. Peki sadece bununla sınırlı kalınabilir mi? Elbette hayır. Her gün deniz mahsulleri yiyebilir misiniz? Gerçi ben yerim. Ancak gerçekte yatta yemek, yat sahibinin memleketinden yeme içme alışkanlıklarına, yaşam stilinden uyku saatlerine dek birçok parametreye bağlıdır. Yine de ortak noktaları saymak mümkün. Profesyonel bir yat şefi olarak denizde en çok hangi yemek ve hangi dünya mutfaklarının tercih edildiğini net olarak kategorilere ayırabiliriz.

    YATLARDAKİ FAVORİ MUTFAKLAR

    Öncelikle yeme-içme stilini genellemek isterim. Öğlen mutlaka hafif ve “family style” dediğimiz, açık büfe gibi ortaya sunuş, akşamsa başlangıç-ana yemek- tatlı olmak üzere şık bir sofra ve fine dining gibi tabaklama yapılarak sunuş. Aksi talep edilmedikçe bu stil tüm yatlarda işler. İddialı gelecek ama, dünya üzerinde tüm yatlarda en çok tercih edilen mutfakları da genelleyebilirim. Sırasıyla İtalyan mutfağı, tüm Akdeniz Mutfağı, Uzakdoğu mutfağı ve sushi, Fransız mutfağı, Amerikan ve İngiliz alışkanlıkları, Hint mutfağı. Elbette bu mutfaklardan sonra iyice kategorilere ayrılıyor. Bunlar da yat sahibinin memleketine ve o sırada bulunulan ülke, ada ve kıyıya göre değişir. O sırada bulunulan ülkenin mutfağını yata taşımak, konukları her zaman şaşırtıp sevindiren bir şeydir. Hepimiz tatile gittiğimizde oranın yerel yemeklerini tatmak istemez miyiz? Profesyonel şefler olarak Akdeniz’den Karayipler’e, oradan Pasifik’e dek yüzlerce yemeği öğrenir, sunarız. Çok da zevklidir. Bunun dışında en belirleyici unsur, yat sahibinin uyruğudur!

    MEMLEKETE GÖRE PİŞİRME

    Haliyle Türk’seniz, Türk kahvaltısı vazgeçilmezdir. Nedense Türk insanı Karayipler’e de gitse kahvaltıda o beyaz peyniri arar. Kahvaltıda mango yiyen Türk zor çıkar (ben Karayipler’e gide gele peyniri unutup mangoya geçtim ama beni saymayın). Her ne yaparsanız yapın Türk insanı bir noktada içki yanına aperatiften sıkılıp çay saatine dönecek, bir noktada İtalyan makarnalarından sıkılıp mutlaka zeytinyağlıları talep edecektir. Yat sahibi İtalyan ise, kahvaltıda yumurta hazırlamaya kasmayız; yiyeni nadir çıkar. Kahvaltıda yumurta yiyen İtalyan mutlaka kadındır ve yeni dönem keto diyetine falan başlamıştır, yanına da avokado ister. Aksi taktirde İtalyan’a iyi bir cappuccino ve kruvasan bulamayan şef, ya pişirmek ya da en son ihtimal muffin pişirmek zorundadır. Öğlende deniz mahsullü ya da başka klasik İtalyan soslu makarnalar, akşama da iyi balık, et, kuzu, klasik İtalyan mutfağına yaraşır az soslu ve süper lezzetli Akdeniz pişirmelerinden oluşan tabaklar sunan şef kraldır! Amerikalıysa ahtapot vermeyin! Yemez. Ahtapotun tadını bilmeyen Amerikalı var. Farkındaysanız bahsettiğim yat sahibi, mahallesindeki lokantalarda ahtapota rastlamadığı için bilmeyen bir Amerikalı değil, dünyanın her yerine özel uçağıyla giden milyarder. Haliyle her yemeği deneyimlemiştir diyorsunuz değil mi? İşte öyle olmayabiliyor. Ahtapottan anladıklarını söyleyemeyiz. Ahtapotu Yunanlılara veririz. Amerikalılar kahvaltıda yumurtanın her çeşidini yer, salatalarına beyaz sos sever, cheesecake, key lime pie (misket limonlu tart) gibi Amerikan tatlılarını eksik etmeyiz. Hava ne kadar sıcak olursa olsun, Araplar ve Ortadoğulular, kuzu-pilavsız bir tatil geçirmezler. At eti yiyen Kazak milyarderin head chef’i olduğum 60 metre yata dondurulmuş at etleriyle geldiğini biliyorum. Yani memleket alışkanlıkları bir numara önem taşır. Kısaca bir şef, Yunan sofrasına Ceviche, Amerikan sofrasına ahtapot, İtalyan sofrasına kremalı spagetti vongole, Fransız sofrasına da kremasız spaghetti koyarsa, kovulacaktır. Türk sofrasına da at eti koymayı deneyen çıkmaz umarım.  Herkese karnı tok, sırtı pek seyirler. ☸

  • Suakin’den Port Ghalib’e

    Suakin’den Port Ghalib’e

    Sokotra Adası’ndan demir alıp Bab el Mendeb Boğazı’ndan Kızıldeniz’e giriş yapan S/Y Storm Bird, güneyden kuzeye seyrinin ilk ayağında Eritre’nin Massawa Limanı, ikinci ayakta ise Sudan’ın Suakin Adası’na bağlanmış ve Kızıldeniz’i artık yarılamıştı. Sıra, Kızıldeniz’in kıyılarını çerçeveleyen dağların arkasındaki çöllerden esip gelen kum ve toz rüzgârları ile kuzeyli rüzgârların hakimiyetinin başladığı Kuzey Kızıldeniz’e ve Mısır’ın Port Ghalib Limanı ayağına gelmişti.

    Uzak rotalar seyrine, yelkenlerini Kuzeybatı Pasifik Okyanusu’nun soğuk denizlerinden, Vancouver Adası’ndaki fiyort vadilerinden esen kış rüzgârları, “squamish” rüzgârları ile doldurarak başlayan S/Y Storm Bird; şimdi Sudan’ın, Arapçada “patlayan” anlamına gelen “habub” yani, şiddetli kum fırtınaları ile Mısır’ın, elli gün sürebilen ve Arapçada “elli” anlamına gelen “hamsin” toz fırtınaları diyarındaydı. Kızıldeniz seyrine Türkiye’deki annemin rahatsızlığı dolayısı ile tekneye dönemem nedeniyle tek başına devam eden Ahmet; Suakin’e bağlanıp, dinlenip, önceden haberleştiğimiz acente Muhammed ile mazot alışverişini yaptıktan sonra; Sokotra’da beraber olduğu ve kuzeye birbirleri ile iletişimde olarak yükseldikleri diğer iki tekneye de Suakin’de adeta ev sahipliği yaptı. Suakin Adası’ndaki yıkık dökük “tarihi” binaların restorasyonunu yapan ve Türkiye’den oraya giden Türk yetkililerin Ahmet’i bir akşam yemeğine davet etmesi üzerine, Ahmet de Türk misafirperverliğinin doğal gereği olarak diğer iki teknedeki arkadaşları da davete katarak, onlara bir Türk yemekleri ziyafeti çekilmesine aracı oldu. Devamı Ocak 2019 sayımızda…

    Marsa Alam in Egypt

  • DUBREVONİK* KENARLARI

    DUBREVONİK* KENARLARI

    “Asıl Dubrovnik kıbleye karşı, deniz kıyısında büyük bir kaledir. O kalenin önünde yedi kulaç suda sandık batırmışlardır1. Bu sandıklar sayesinde liman olmuştur. Büyük barçalar girip çıkarlar.”

    İşte böyle tatlı tatlı girer söze Piri Reis ve başlar Dalmaçya’nın3 incisi, bugün Dubrovnik diye bilinen kenti ve kıyılarını anlatmaya. Girer de, daha ilk cümlede bilmeyenin kafası karışır. Başlıkta “Dubrevonik”, arkasından “Raguza” diyor. Üstelik onu da “Raguza Nova-Raguza Vane” diye ikiye ayırıp hemen arkasından, “önce Eski Raguza’yı anlatalım ki, eserin izlediği rotaya uygun olsun.” diyor. Reis kendi bildiklerini cümle âlem de bilir sanıyor. Önce şu “rotaya-tertibine uygun” konusunu çözelim. Piri Reis, Kitab-ı Bahriye’de Adriyatik kıyılarını anlatırken, kıble-yıldız ve keşişleme-karayel rotasını izlemektedir. Bu kıyıları dolaşırken tam da bu rota üzerinde, yazdığı sırayla dolaşmış olması uzak olasılıktır. Herhalde amcası Kemal Reis’le ve daha sonra kendi başına korsanlık yaparken, pek de öyle sıra izleyememiştir. Ama yazarken böyle yapmış. O nedenle de önce, bugün herkesin Dubrovnik diye bildiği kaleyi değil onun kıble-keşişlemesine düşen “Eski Raguza’yı anlatalım” diyor. Biz de sırayı bozmayalım vesselâm. Ama daha önce şu Dubrevonik (Dubrovnik)- Raguza bilmecesine bir göz atalım. Yunan ve Roma dönemlerine geleceğiz ama yakın tarihte Dubrovnik, “Raguza” veya “Ragusa” olarak bilinirdi. Raguza, bugün Bosna Hersek’in başkenti olan Saraybosna’dan; oradan, bugün Sırbistan’da Müslüman Boşnakların yaşadığı Sancak bölgesinin başkenti Yeni (Novi) Pazar’a uzanan ve nihayet Selanik’ten geçerek İstanbul’da biten çok önemli ve işlek bir ticaret yolunun başlangıç noktasıydı. Saraybosna’nın çarşısını, (Baş Çarşıya) ve onun küçük bir örneği olan, Yeni Pazar çarşısını (Eski Çarşıya) görmüşseniz bu çarşılar size, bu ticaret yolunun, zamanında ne denli önemli olduğu hakkında bir fikir verir. Raguza-İstanbul ticaret yolu bir alay nedenle eski önemini yitirince, İstanbul ve Selanik dışındaki bu kentler de sönüp gitmişlerdir.

    “İmdi bu Eski Raguza bir kal’edür. Başka sefer ider gemileri vardır. Mezkûr şehri Dubrevonik beyi zabt ider.”  Devamı Ocak 2019 sayımızda…