Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • BÜYÜK BALIK HEPİMİZİ YUTARRRRR

    BÜYÜK BALIK HEPİMİZİ YUTARRRRR

    Boşuna dememişler büyük balık küçük balığı yer diye. Büyük balık deyince işte tam da bu turnuvadaki balıklardan bahsedebiliriz. Adıyla sanıyla 140 santimetre üzeri, 100 kilonun üzerinde balıklar bunlar. Ton balıkları, yani orkinoslar!

    Ege sularında her yıl birbirine kardeş iki turnuva düzenleniyor. Biri Çeşme Alaçatı’da, diğeri de Seferihisar Teos’ta. Bu yıl, Bitci.com ana sponsorluğunda ve Teos Marina ev sahipliğinde gerçekleştirilen açık deniz balık turnuvası Bitci.com Tuna Masters Teos’ta 52 tekne yarıştı. Tuna Masters Alaçatı’da ise 60 tekne yarıştı. Alaçatı’daki Tuna Masters turnuvasının bir diğer özelliği de bu yıl 15. yılını kutlamasıydı. Dev organizasyon, yine Bitci.com ana sponsorluğunda, Çeşme Belediyesi himayesinde ve Port Alaçatı Marina ev sahipliğinde, güncel koronavirüs tedbirleri ile HES kodu girişli olarak gerçekleştirildi.

    KİMDİR BU TUNA MASTER’LAR?

    Yarışın duayenleri ve projenin çıkış noktası, Murat İyriboz ve Elvio Pennetti. 15 yıl önce başlamış bir macera. Yarış diyorum, mücadele diyorum çünkü bu iş, oltayı atıp balığı tutup havaya kaldırmaktan ibaret bir şov işi değil. Bilenler bilmeyenlere anlatsın! Bu iş bir mücadele işi. Ben de oraya gitmeden, turnuva sırasında sabahın beşinde yollara düşüp şafak vakti denize açılarak akşam saat 16.30’a dek dalgalar arasında uzun saatler balık beklemeden önce bu işin bu kadar zor olduğunu bilmiyordum. Ne zahmetli işmiş arkadaş! Bir kere turnuvayı o milyon dolarlık tekneler, harcanan rakamlar, havası civası değil, balık yönetiyor! Her şey denizin altında dolanan ve profesyonel sonarlarla çizgi çizgi fark edilmeye çalışılan balığın elinde. Gelir ya da gelmez… Hadi şanslısın ve geldi diyelim, oltanı alır seni millerce sürükler ya da boyu biraz küçükse 10 dakika içinde tutarsın. Ancak bunun da bir kuralı var. 140cm altında gelen balık denize geri bırakılıyor.

    BALIK GELİNCE “MÜCADELE” BAŞLIYOR

    Bu işe özellikle “mücadele” diyorlar. Balık da kazanabilir, sen de. Tek bir kişi mücadele etmek zorunda; torpil yapıp iki-üç kişi oltaya asılmak yok! Bunu yapan yarışmacı hemen diskalifiye ediliyor. Yarışı hakem teknesinden izleme şansına sahip olmuş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, kimseye acıması yok yarışmanın. Çok sert bir ortam var. Balık gelir gelmez telsizle bilgi geliyor ve “x teknesi vuruş aldı!” diye anons geçiliyor. “Vuruş almak vuruş yakalamak demek, balığın oltayı ağzı ile ısırdığı anı betimleyen cümle. Hakem tekneleri derhal o teknenin yanına koşuyor. Fazla yaklaşılmıyor mücadeleyi engellememek için. Saniye saniye balığın yarışmacı ile mücadelesi hakem teknesi tarafından seyrediliyor. Yarışmacının belinde bir kemer var, ağırlığı ve basıncı dengelemek için. Çünkü mücadele 4 saat de sürebilir, 6 saat de. Bahsedilen ağırlıklar 100 kilogram, 200 kilogram, çılgınlık ama bazen 300 kilogram. Bu büyüklükte bir balığın denizin de kuvvetiyle oltaya yaptığı basıncı hayal edin! “Yoruldum”, “arkadaşıma devredeyim”, “belim kırıldı”… Hiçbiri yok! Tabii ki bırakabilirsin ama o zaman balık kazanmış oluyor. Oltaların ve teknelerin profesyonelliğini siz düşünün. Ayrıca rüzgâra ve dalgaya bakılmaksızın profesyonel çekim ekibi tarafından drone uçurulup görüntü alınıyor, fotoğraflar çekiliyor. Her şey kayıtlı. İşin bir diğer ilginç yanı ise, olta kalınlığı-inceliğinin de kategori yaratması. İnce misina ile dev balığı tutan master class’ta kategorilendiriliyor.

    DENİZE GERİ BIRAKAN YARIŞMACIYA PUAN

    Balık suyun üzerine geldiğinde, tekneye doğru içeri alınır alınmaz ölçülüyor. Eğer 140cm kuralını aşamadıysa, geri bırakılıyor. İşin ilginci, o kuralı aşsa bile yani balık 140cm üzeri olsa bile, balığı denize geri bırakan yarışmacıya bu centilmen hareketinden ötürü puan veriliyor. Turnuva, Avrupa’nın en önemli açık deniz balık turnuvası olarak gösteriliyor. Murat İyriboz, “Bu yılki Teos turnuvasının iki gününde de hava koşulları zorlu bir mücadeleye sebep oldu. İkinci gün rüzgâr ve dalgalar nedeniyle yarışı bırakan tekneler oldu. Burası boşuna Devler Ligi değil. Balık turnuvaları arasında Avrupa’nın en iyileri arasındayız” diyerek zorlu şartları bize özetliyor. Tuna Masters Teos’ta en büyük balık Veloce isimli teknenin takımının yakaladığı 95,9 kg’lık orkinos olurken, üç kişiden oluşan takım yarışın ilk günü ve ikinci günü toplam üç balık yakalayarak, en çok balık kategorisinde de derece aldı. Turnuvaya ayrıca boy ve kilolarıyla yarışan orkinosların arasında yakalanan 74,5 kg ile kılıç balığı da boyunu gösterdi.

    SANAT VE SOSYAL SORUMLULUK AĞIR BASTI

    Turnuvada ayrıca Driftwood sanatçısı Cem Özipek sergi açarak “Denizden Gelen” sanat eserlerini sergiledi. Bunun yanında Akdeniz Su Ürünleri, Araştırma, Üretme ve Eğitim Enstitüsü katkılarıyla, “1 yakalıyoruz 1000 salıyoruz” sloganı ile marina içinde denize 5.000 yavru balık salındı. Bu tatlı sahne şöyle gerçekleşti. Çipura yavruları deniz suyu ile buluşturulmadan önce alıştırma havuzuna alındı, ardından turnuvanın minik misafirleri çocuklar tarafından kovalarla denize bırakıldı. Bu işin meraklıları ve katılımcıları arasında birçok ünlü isim de var. Fatih Altaylı, Gökhan Çarmıklı, Burhan Çavuşoğlu, Erkut Soyak, Turgut Konukoğlu, İsmet Aslan, Funda Arkas, Umut Kızıltan, Feridun Bigalı, Berent Akdemir, Sinan Kuran, Mahmut Özgener, Altuğ Aksoy, Bülent Delican, Güney Afrika’dan Jonathan Quinlivan, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nden Bekir Kasapoğlu ve Suudi Arabistanlı işadamı Osama Alhaddad’ın olduğu 60’dan fazla tekne kayıt yaptırmış. Tekne deyip geçmeyiniz, bu tekneler yalnızca bu iş için tasarlanmış çok sıkı tekneler. Ben turnuvanın son günü hakem teknesinde saatlerce mücadeleleri seyrettim. Sonra da eğlenceli turnuva alanında o muhteşem orkinoslardan birinin eti ile basit bir tartar yaptım. Bunu da Beingurme’deki “Deniz’le Vira Sofra” adlı TV programım için görüntüledik ve turnuvanın kurucusu Murat İyriboz ile daha oracıkta afiyetle yedik. Aynı tarifi sizler için de yazmak istedim.

    ORKİNOS TARTAR

    Tartar biliyorsunuz ki çiğ et. At etiyle yapılanını bile yemiştim, İtalya’da. Fransızlar dana eti ile yapıp üzerine çiğ yumurta da koyarlar ki yerken karıştırarak, içine yedirerek yersiniz. Seveni var, sevmeyeni var. Ben de çiğ yumurtalı etli versiyonu sevmem. Dana carpaccio daha çok tercihimdir. Ton balığı da en çok çiğ tüketilen bir lezzet. Etinin kıpkırmızı ve parlak olanı makbuldür. Toro derler en güzel bölgesine. Zaten bir buçuk parmak kalınlığında bir biftek olarak pişirsen de, 50 saniye bir yüzü, 30 saniye öbür yüzü olmak üzere ateşe yani tavaya şöyle bir değdirmen yeterlidir. İçi pembe hatta kırmızı kalmalıdır. Çok pişen ton balığı, ton balığı değildir. Biraz acımasız olacak ama, bana göre çok pişmiş ton balığının kedi mamasından bir farkı yoktur. Çiğ yendiği için de ton balığının etinin kalitesi çok önemlidir. Pembe, mat bir eti kediye bile vermezsin! O etle ne yapsan makbul olmaz. En iyi kalitede ton balığı eti, sashimi, sushi, tartar, carpaccio, poke bowl, tataki, hatta Niçoise Salatası gibi herkesçe bilinen tarifler için en uygun olanıdır. Geri kalanını konserve yapıyorlar zaten. Bugünkü tarif, “Beş dakkada Beşiktaş’” tarifi. Zaten ben de kalabalıklar içindeki turnuva alanında beş dakikada yaptım. Ton balığı tartarı önce Fransızlar yapmıştır ve yine içine çiğ yumurta eklemişlerdir. Yumurtasız ama hardallı, kırmızı soğanlı ve beyaz şarap sirkeli olarak da yapılır. Bense size Asya usulü bir tartar tarifi veriyorum. Tona en çok yakışan bir diğer ürün soya sosu çünkü.☸

  • İstanbul’daki Gümüşlük POYRAZKÖY

    İstanbul’daki Gümüşlük POYRAZKÖY

    Poyrazköy, 2000’lerden sonra askeri yasak bölge uygulamalarının kaldırılmasıyla süratle dış dünya ile entegrasyona geçti. Doğal yapısını ve çevreyi korurken, İstanbul’un en gözde turistik merkezlerinden birisi olmayı başardı. Denizi, kumsalı kirlenmedi. Yanı başındaki Yavuz Sultan Selim Köprüsü inşaatının çevresel zararlarından kurtulmayı da başardı. 1973’ün tepedeki 100 hanelik küçük köyünün kıyıları bugün hafta sonları yüzlerce İstanbulluyu denizle buluşturuyor.

    Bir Sarıyerli olarak çocukluk yıllarım Boğaziçi’nin kuzeyinin en güzel koy ve kıyılarında yüzerek, kürek çekerek ve yelken yaparak geçti. Her şey bir sandalla başladı. 1968 yılında ilkokuldayken babamın 5 metrelik aynakıç bir sandal alması tüm hayatımı şekillendirdi. Onunla denizle iç içe olmayı, rüzgârı, dalgaları, balık tutmayı, temel gemiciliği, tekne manevrasını, zor şartlara alışarak fiziki ve zihinsel dayanıklılığımı geliştirmeyi öğrendim. Diğer yandan o küçük sandal tekne arkadaşlığını, sorumluluk almayı, emniyet ve güven tesis etmeyi kısacası liderlik özelliklerimin gelişmesine hizmet etti. Bu saydıklarımdan öte, sandalım bana yakın çevreyi keşfetmeyi öğretti. 1972 yılında babam sandalımıza 5 HP Seagull dıştan takma motor alınca hareket yarıçapım genişledi. Kürekle Sarıyer, Yenimahalle, Kefeliköy arasında gerçekleştirdiğim seyirler bu kez Anadolu Feneri ile İstinye arasındaki geniş alana taşındı.

    BİR ZAMANLARIN ŞİRİN VE BAKİR BALIKÇI KÖYÜ

    Poyrazköy ile ilk defa 1973 yılı yazında tanıştım. Yazları hemen hemen her hafta sonu yüzmeye ve balık tutmaya gittiğimiz Büyük Liman’dan karşı kıyıya vurarak bu şirin köye geldim. Tipik bir balıkçı köyü idi. Kuzey rüzgârlarına kapalı doğal limanda, lodos-poyraz hattında bir mendireğin inşaatı devam ediyordu. Köy tepedeydi. Kıyıda balıkçı teknelerini kıyıya çekmek üzere yapılan felenkler ve depo gibi kullanılan birkaç tahta yapı dışında hiçbir şey yoktu. Kumsalı geniş ve temizdi. Hafta sonları dışardan bizim gibi keşfe ve yüzmeye gelenler dışında, turizm ile uzak yakın hiçbir bağ henüz kurulmamıştı. Sandalımızı altın renkli kumsalına çekip denize girmiş ve çevrede keşif yapmıştık. Köye çıktığımızda 100 hane civarında küçük bir yerleşimle karşılaştık. İlkokul ve cami dışında, bir kahvehane ile küçük bir bakkal vardı. Anadolu Feneri ile Beykoz arasında günde iki kez işleyen bir otobüs hattı dışında karadan başka bir ulaşım alternatifi yoktu. Zira bölge Deniz Kuvvetleri’ne bağlı askeri yasak bölge sınırları içindeydi. Değil inşaat yapmak, özel giriş kartı olmadan köye giriş çıkış yapmak bile çok zordu. Aslına bakarsanız bugün Asya kıyılarında Beykoz’dan Anadolu Feneri’ne, Avrupa kıyılarında Rumeli Kavağı’ndan Rumeli Feneri’ne kadar olan alanlardaki ormanları bu bölgelerin askeri yasak bölge olmasına ve Deniz Kuvvetleri korumasına borçluyuz. Eğer bu kısıtlamalar olmasaydı İstanbul’un nefes alanlarının yerinde beton binalar yer alıyor olacaktı.

    İSTANBULLUYU DENİZE KAVUŞTURUYOR

    Daha sonraları, çok sık olmasa da 80’li yılların ortasına kadar her yıl Poyrazköy’e yaz aylarında denizden uğramaya devam ettim. Meslek hayatım öne çıkınca neredeyse 2000’li yılların başına kadar Poyrazköy’e uğrayamadım. Ancak görev yaptığım savaş gemileri ile Karadeniz’e giriş ve çıkışta uzaktan da olsa dürbünle bu güzel köyü gözlemlemeye devam ettim. Poyrazköy, Özal dönemiyle gevşetilen ve 2000’lerden sonra askeri yasak bölge uygulamalarının kaldırılmasıyla süratle dış dünya ile entegrasyona geçti. Bunu da büyük bir başarıyla ve denge içinde gerçekleştirdi. Doğal yapısını ve çevreyi korurken, İstanbul’un en gözde turistik merkezlerinden biri olmayı başardı. Bunu gerçekleştirirken denizi ve kumsalı kirlenmedi. Yanı başındaki Yavuz Sultan Selim Köprüsü inşaatının çevresel zararlarından kurtulmayı da başardı. 1973’ün tepedeki 100 hanelik küçük köyünün kıyıları bugün hafta sonları yüzlerce İstanbulluyu denizle buluşturuyor.

    YERLİ HALKLA BELEDİYENİN BAŞARILI İŞ BİRLİĞİ

    Poyrazköy, Beykoz‘dan 14 kilometre kuzeyde sadece plajları ile değil, Boğaz’ın en güzel ve şirin köylerinden biri olarak balık restoranlarıyla da ünlü. Gündüzleri yüzlerce kişinin denize girdiği plajlar gece restoranların masalarıyla donanıyor. Bu yönüyle Bodrum, Gümüşlük sahneleri ortaya çıkıyor. Gümüşlük’te olduğu gibi amatör denizci tekneleri de alargada demirleyip ya da yer varsa mevcut restoranların iskelelerine aborda olup hizmet alabiliyor. Poyrazköy yerlisinin Türk denizcileşmesine deniz turizmi ekseninde katkı sağladığını görmek son derece umut verici. Burada yerli halk ile belediye iş birliğinin de güzel bir örneği verilmiş. Neticede belediye ile yerli halk denizden, deniz turizminden kazanmayı öğrenmiş. Altyapı, çevre düzeni ve kirlilik kontrol altına alınmış.

    BALIKÇILARIYLA, YEŞİLİYLE, MAVİSİYLE TERTEMİZ VE EMSALSİZ

    Poyrazköy’de beni en çok etkileyen özelliklerin başında balık restoranlarının çokluğu oldu. Bugün Mavi Vatan kıyılarında denizinin veya kıyı ve koylarının güzelliği ile öne çıkan pek çok yerleşim yerinde balık restoranları yerine kebapçılar mevcut. 2008-2009 yıllarında görev yaptığım Mayın Filosu Komutanlığım sırasında Erdek bu şekilde idi. Büyük bir balıkçılık altyapısına ve sektörüne sahip Erdek’in enfes kıyı şeridinde bir veya iki tane balıkçı restoranı vardı. Geri kalanların pek çoğu kebapçıydı. Halka yönelik balık ekmek hizmeti dahi yoktu. Bu yorumum asla kebapçıları eleştiri olarak algılanmamalıdır. Takdir ettiğim ve severek gittiğim restoranlardır. Ancak Türkiye’deki egemen yeme içme kültürünün zaten bu seçeneğe dönük olduğu bir ortamda en azından kıyılarda hele hele turistik özelliklere sahip deniz yerleşimlerinde çoğunluğun balıkçı restoranı olması beklenmelidir. İşte bunu Poyrazköy başarmış. Yeşil alanlar, temiz bir deniz, İstanbul Boğazı’nın muhteşem manzarası ve her saat içinde yakın sularından geçerek Karadeniz’e giriş ve çıkış yapan değişik tip ve tonajdaki gemilerin varlığı deniz ve gemi severlere eşsiz bir ortam yaratıyor. Poyrazköy’de göz kirliliği de az denecek seviyede. Etrafta çöp, hurda, atık malzeme, çirkin yapı, terk edilmiş gemi tekne enkazı, çürümüş balıkçı ağları vb. az seviyede.

    BELEDİYELERE ÇAĞRI

    Poyrazköy’e tavsiyemiz çevre ve doğa dengesini koruyup, özellikle hafta sonları oluşan yoğunluğu kontrol altında tutarak sağladıkları bu başarıyı Türkiye’nin diğer kıyı yerleşimlerine ihraç etmeleridir. Dilerim Sarıyer Belediyesi ve Rumeli Feneri ile Garipçe köyleri de Poyrazköy örneğini takip ederek aynı başarıyı yakalarlar. Her iki yerleşimde denize girilebilecek emniyetli alanlar yok denecek kadar az. Trafik karmaşasını saymıyorum bile. Dilerim İstanbul Büyük Şehir Belediyesi de Poyrazköy örneğini takip eder ve Sarayburnu’ndan Rumeli Kavağı’na, Üsküdar’dan Anadolu Kavağı’na kadar olan muhteşem Boğaziçi kıyılarında halkın denize girebileceği alanları can kurtaran, iskele, seyyar tuvalet, güneşlenme bankları ile donatır. Başta çocukların ve gençlerin buldukları her boş alandan denize girme gayretleri son derece tehlikeli sahneler ortaya çıkarıyor. 21. yüzyılda bu görüntüler İstanbul’a yakışmıyor. Fransa, İtalya ve İspanya’dan örnek alabilirsiniz.

    Denizcileşme devlet ile halkın birlikte gerçekleştirmesi gereken bir süreç. İstanbul halkı denizi ve gemiyi seviyor. Ancak devlet ve belediyeler maalesef denizle halkın arasında duruyor. Kolaylaştırmak bir yana engel çıkarıyorlar. Örnek verelim: Koskoca Sarıyer Belediyesi’nin ne yüzme kulübü ne kürek ne de yelken kulübü var. Tüm Boğaziçi’nde Moda Deniz Kulübü benzeri bir deniz kulübü bile yok. O halde son olarak devletin ve belediyelerin denizleri ve denizcileşmeyi fark etmesini dileyerek yazıyı sonlandıralım. ☸

  • Büyük bir çevre sorunu COVID PLASTİKLERİ

    Büyük bir çevre sorunu COVID PLASTİKLERİ

    Dünyada her yıl yaklaşık 300 milyon ton plastik üretiliyor ve bunun 8 milyon tondan fazlası denizlere ulaşıyor. Salgınla birlikte maskeler, eldiven atıkları, dezenfektan şişeleri gibi tıbbi atıklar da denizlerimizi ve kıyılarımızı kirletiyor. Bu tehditle baş etmenin yollarını bulma, acilen de uygulamaya koymalıyız.

    Önce 2050 yılına kadar denizlerde balıktan çok plastik olacak diye bahsediyorduk, şimdi ise denizanasından daha çok maske ve eldiven olduğunu konuşuyoruz. Hem de kullandığım yüklemlerden anlayacağınız üzere bir tahmin değil, şu an olmakta olan bir şey.

    Öyle 2050’leri, 2100’leri beklememize gerek yok. Pandemi sürecinde dünyada tek kullanımlık maske ve eldiven atıkları, dezenfektan şişe kapları gibi “covid atıkları” diye adlandırdığımız malzemeler anormal şekilde arttı. Ve bu şu an giderek büyüyen bir çevre sorunu. Size biraz bununla ilgili sayılar veriyim mi? Salgın öncesi ortalama tıbbi atık miktarı günde 50 tonun altındaydı Wuhan’daki hastanelerde. Salgın sırasında ise bu sayı, günde ortalama 240 tona çıktı. Yani dört katından fazla.

    2040 YILINDA DENİZLERDEN 29 MİLYON TON PLASTİK ÇIKACAK

    Pandeminin bir sonucu olarak dünya çapında her ay tahminen 194 milyar tek kullanımlık maske ve eldiven kullanılıyor. Ülkemizde de 2019 yılında “Sıfır Atık Mavi” hareketi başlamıştı. Geçen yıl kıyı boyunca yapılan temizlik sonunda 11 tona yakın maske ve eldiven çıktı. Tüm dünyada olan bu kirlilik konusunda herhangi bir önlem alınmazsa Birleşmiş Milletler Çevre Ajansı’nın tahminine göre 2040 yılında denizlerde yıllık biriken plastik miktarı şimdiki miktar olan 11 milyon tondan 29 milyon tona çıkacak, yani neredeyse üçe katlanacak.

    Tek kullanımlık plastik ürünler zaten çevre için en büyük tehditlerden biriydi. Çünkü dünya çapında her yıl yaklaşık 300 milyon ton plastik üretiliyor ve bunun 8 milyon tondan fazlası denizlere ulaşıyor. Bu kadar atık denizlerde yüzdüğünde neler olur bir düşününce insanın içi kararmıyor değil. Hâlihazırda zaten deniz ekosistemleri bu plastiklerden ciddi oranda etkilenmiş durumda ve bir de şimdi salgın buna yenisini eklemiş oldu.

    “EKOLOJİK SAATLİ BOMBALAR”

    Tüm dünyada çevre kuruluşları denizlerde çöp ve mikroplastik birikiminde büyük bir artış olduğunu söylüyor. Sahillere, genellikle kırsal bölgelere çok sayıda maske gelişigüzel atılıyor. Problem tabii ki maske kullanmakta değil çünkü buna mecburuz. Problem bunların doğru toplanmamasında, gelişigüzel etrafa atılmasında, rüzgârla ve yağmur suyuyla göllere, nehirlere ulaşmasında, denizlere öylece atılmasında. Bunlar doğada çözünmüyor, yalnızca ufak parçalara bölünüp tüm ekosistemi yerle bir ediyorlar. Deniz hayvanlarının çoğu bunları fark etmeden veya yemek zannedip yutuyorlar ya da yutamıyorlar; maskedeki burun telleri, ufalanan kumaş parçaları vs. hepsi zarar veriyor. Bu tarz plastiklerin yapısında ufalanabilen nanoparçacıklar var ve bu polipropilen maddeler ekosistemlerimizi ve onların biyoçeşitliliğini kalıcı bir şekilde etkilemede maalesef çok başarılılar. Ancak 450 yıl gibi upuzun bir sürede çözünebilen bu plastik maddeler için “ekolojik saatli bomba” demeleri gerçekten çok yerinde olmuş. Bunların birçoğu geri dönüştürülemediği gibi doğada kaldığında da biyolojik olarak resmen bozulmuyor. Sapasağlam kalıyor öyle bozulmadan, ancak dört beş asır geçerse işte. Bizi koruyorlar evet ama bir yandan da uzun vadede ekosistemimizi ve biyoçeşitliliğini kalıcı olarak etkiliyorlar.

    Uzun lafın kısası, şimdi virüs bulaşmasını önleyen ama dünya sularını kirleten yeni bir tehlike var. O yüzden atık yönetimi burada birkaç kat daha önem kazanmış oluyor. İşlevsel, sürdürülebilir bir atık yönetimi, bilinçli tüketim, belki birden fazla defa kullanılabilen yıkanabilen maskeler, ürünler gibi hem bireysel ufak tedbirler hem de geniş çaplı yöntemlerle ancak bunun önüne geçilebilir. Mikroplastik zaten günümüzün bir sorunu. Hiçbir plastiği ayrıştırmadan çöpe atmamak gerek, onun öncesinde mümkün olduğunca da kullanmamak. Ve elbette bunu hayat düzenimiz haline getirmek. Uzun vadede ekosistemi, dolayısıyla yine insanı etkiliyor. Çevreyi de düşünsek kendimizi de düşünsek konu yine aynı kapıya çıkıyor aslında. ☸

  • STS Bodrum ile deniz üstünde sohbetler

    STS Bodrum ile deniz üstünde sohbetler

    STS Bodrum Okul Gemisi, farklı bir mavi yolculuğa çıktı. Yolcuları alanında uzman isimler ve akademisyenlerdi. Bu seyir STS Bodrum ile daha sonra yapılması planlanan turların bir provası idi. Tipik bir mavi turun ötesinde, özel ilgileri olan insanlar grubu eminim turdan, güneş, denizden fazla bir şeyler alarak dönecektir. Bizim kıyılar mavi deniz, güzel koylar, lokantalar dışında çok zengin tarih ve folklor sunuyor…

    Bayram kalabalığı ve sıcakların tavan yaptığı günlerde, herkesin tersine bir aylığına denizden kaçıp, evde tatile çıktım, “tatilimin” sonlarındayım, artık denize dönmek için kaşınıyorum. Yücel Abi’den (Köyağası) telefon: “Tanıl, STS Bodrum yarın bir haftalık enteresan bir seyre çıkacak, gelebilir misin?” Ben de zaten denize çıkmak için gün sayıyorum, bizim eski mahalleden de iki yıldır uzağım. “Tabii Abi, gelmez miyim, tekne nerede? Ve saat kaçta?” Ertesi gün, çantamı alıp çifte maskeyle minibüse atladım.

    Her seyir öncesi olduğu gibi son dakika koşuşturmalarıyla Bodrum limanından palamarları çözdük. İlk etap benim en aşağı 15 kere ziyaret ettiğim favori limanlarımdan Knidos.

    Devamı Ekim 2021 sayımızda.