Yazar: MURAT ÖKSÜZ

Her yıl Kanarya Adaları – Las Palmas’tan, Karayipler’de St. Lucia Adası’na uzanan rota boyunca tertiplenen Atlantik Rallisi’ni (ARC-Atlantic Rally for Cruisers) bu yıl batıdan doğuya geçiş şeklinde de organize etmişler. Artık isteyenler grup halinde Atlantik’i aşıp, Karayip’e gidip dönebilecek. Bu günlerde bu ralliye katılacak bazı yürekli denizcileri de Atlantik heyecanı sardı ve tabii soruyorlar: “Abi, tavsiyelerin?”

Atlantik’te şimdi batıdan doğuya, Avrupa’ya dönüş göçü mevsimi. Filo geçişi tamamlamış, Akdeniz’i geziyordur. Batıya, daha doğrusu Karayip’e seyrin zamanı Kasım, Avrupa’ya ise Mayıs ayıdır. En önemli kural: Hangi okyanus olursa olsun, tropik denizlerde fırtınaların (hurricane, cyclone, tayfun, kasırga vb. ne derseniz deyin) demlendiği yaz mevsiminde bulunmayacaksınız. Geçiş zamanları da bu kural göz önüne alınarak ayarlanır.

Ben şahsen rallici değilim, kendi başıma gitmeyi tercih ederim. Endonezya’yı ilk defa geçtiğimizde (1989) Bali’nin limanı Denpasar’da demirli bir iki yat haricinde bir tek Avrupalı tekneye bile rastlamamıştık. Endonezya’nın Avrupa kadar büyük bir alanı kapladığını da belirteyim.

Ralliye sadece bir kere (2009) katıldık. Avustralya- Endonezya Rallisi idi. Amaç, diğer çok yatçı gibi, rezalet Endonezya bürokrasisi ve rüşvetlerden kurtulmaktı. Endonezya’ya giriş yaptıktan sonra bizim gibi düşünenler dağılıp kendi başlarına dolaştı ve çıkışta tekrar bir araya geldi. Biz tesadüfen bir adada organizatörlerden pasaportlarımızı almak için durunca o fakir köyde gösterilerin yapılacağı bambu sahnenin hazırlanmasında çat pat “bahasa” Endonezyacamızla (Endonezya, kendi dilini böyle tanımlıyor) reisle bir dostluk kurduk. Devamı Temmuz 2017 sayısında.