Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • 250. YILINDA ÇEŞME DENİZ SAVAŞI – Yenilgiden doğan aydınlanma

    250. YILINDA ÇEŞME DENİZ SAVAŞI – Yenilgiden doğan aydınlanma

    Takvim yaprakları 6 Temmuz 1770’i gösterdiğinde denizcilik tarihimiz için oldukça ağır bir yenilgi alırız. Rus Donanması Osmanlı Donanması’nı Çeşme Limanı’nda imha eder. Bu olay tarihimizde “Çeşme Faciası” olarak da geçer. Peki ama 1538 tarihinde kazandığımız Preveze Deniz Savaşı ile Akdeniz’in hâkimi olma noktasına gelmişken, ne oldu da kendi sularımızda bu denli ağır bir yenilgiye uğradık? 

    Tarih çoğunlukla zaferler üzerinden yazılmak istenir. Bu oldukça anlaşılabilir bir durum olmakla beraber, asıl önemli olan alınan yenilgilerden hangi derslerin çıkarıldığıdır. Zira yenilgilerden ve yanlışlardan dersler çıkaran milletlerin attıkları önemli adımlara bakıldığında sahadaki zaferlerden daha önemli sonuçlar verdiğini görürüz. Bu dersler çoğunlukla onları bir sonraki seviyeye taşır. Bizim tarihimizde de bu yönde adımlar atılmış. Bundan tam 250 yıl önce İzmir, Çeşme’de Ruslara karşı aldığımız ağır yenilginin perde arkasına baktığımızda bir deniz savaşından, bir yenilgiden çok daha fazlasının yattığını görebiliriz. Bu olay denizlerde alınan bir yenilgiden daha çok Osmanlı’nın karanlığa karşı mücadelesinin resmidir. Tarihler 6 Temmuz 1770’i gösterdiğinde denizcilik tarihimiz için oldukça ağır bir yenilgi alırız. Rus Donanması Osmanlı Donanması’nı Çeşme Limanı’nda imha eder. Bu olay tarihimizde “Çeşme Faciası” olarak da geçer. Peki ama 1538 tarihinde kazandığımız Preveze Deniz Savaşı ile Akdeniz’in hâkimi olma noktasına gelmişken, ne oldu da kendi sularımızda bu denli ağır bir yenilgiye uğradık? Üstelik her şeyin başladığı yerde…

    HER ŞEYİN BAŞLADIĞI SULAR

    Bilindiği üzere, Türk Denizcilik tarihi 1081 yılına dayandırılır. Emir Çaka Bey komutasında İzmir’de kurulan ilk tersane ve bu tersanede üretilen yaklaşık 50 parçadan oluşan ilk donanma kısa süre içinde Ege’de yelken açar ve 19 Mayıs 1090 tarihinde Karaburun ile Sakız Adası arasında kalan Koyun Adaları açıklarında Bizans Donanması’na karşı ilk deniz zaferini elde eder. Peki ama her şeyin başladığı bu sularda 1770 yılında alınan ağır yenilginin nedeni nedir? Üstelik 16. yüzyıla gelindiğinde Akdeniz’e büyük ölçüde hâkim olmuşken…

    AYDINLANMA ÇAĞI

    Rus tarihinin en önemli isimlerinden biri şüphesiz II. Katerina’dır. Alman asıllı Çariçe önderliğinde Rus İmparatorluğu oldukça önemli kültürel, bilimsel, askeri ve siyasi kazanımlar elde etmiş. İyi Fransızcası sayesinde Aydınlanma Çağı felsefesini derinlemesine okuyan Katerina, Charles Montesquieu ve Voltaire detaylıca incelemiş; Voltaire ile derin bir dostluk kurmuş. Onun döneminde okullar, üniversiteler ve Güzel Sanatlar Akademisi gibi çok önemli yapılar kurulmuş. Kendi sanat koleksiyonu ise bugünkü Hermitage Müzesi’nin nüvesini oluşturur. Elde ettiği kazanımlarda hiç şüphesiz ki öncüllerinin de büyük payı vardır. Özellikle Büyük Petro’nun (I. Petro), bizde anlamsızca Deli Petro olarak adlandırılır, ordu üzerinde gerçekleştirdiği reformlar sonuçlarını onun zamanında vermeye başlamış. Zira yapılan reformların sonuçlarını toplamak zaman ve sabır işidir. Rusları bir güç olma yoluna sokan kişi Büyük Petro’dur. Onun reformları, II. Katerina’nın aydınlanmayı anlamış ve sindirmiş bakış açısıyla birleşince Ruslar ciddi bir güç haline gelir.

     1768 yılında Rus temelli başlayan gerginliklerin ardından Osmanlı Devleti Rus İmparatorluğu’na savaş ilân eder. Bu, yaklaşık altı yıllık bir sürecin başlangıcı olur. Savaş ilânından iki yıl sonra Rus filosu Amiral Aleksey Grigoryeviç Orlov komutasında Baltık Denizi’nden yelken açtığında; büyük felaketi durdurmak adına hâlâ önemli bir şansımız vardı. Gelen istihbaratlarda Rus Filosunun Akdeniz’de olduğu ve Ege’ye geldiği bildirilmişti. Fakat dönemin bilimden uzak bazı yöneticileri bunun imkânsız olduğu sonucuna vararak gelen istihbarat raporlarını göz ardı ettiler. Zira Ruslar ancak Karadeniz’den gelebilirdi; kaldı ki oradan gelmeleri içinde Boğazları aşmaları gerekiyordu. Baltık Denizi’nden çıkacak bir donanmanın Cebelitarık Boğazı’ndan geçerek Akdeniz’e inmesini hayal dahi edilmiyordu. Fakat Ruslar yetiştirdikleri satranç ustaları gibi zekice hazırlanmış bir planı sabırla uygulamaya koydular. Sonuçta Rus Filosu 5 Temmuz 1770 tarihinde sularımıza vardı. 

     İlk çatışmaların ardından filomuz Çeşme Limanı’na geri çekildi. Bu hamle hareket kabiliyetimizi tamamen yok etti ve binlerce denizcimizin hayatına mal oldu. 6 Temmuz gecesi Ruslar, Osmanlı Donanması’nı tamamen imha ettiler. Bu büyük darbeye karşın hiçbir zaman mükemmel bir seviyeye ulaşamayacak Rus Donanması daha da kuzeye çıkmayı ve Boğazları geçmeyi düşünmedi. Bu zaferin ardından Çariçe tarafından St. Petersburg’da birçok anıt ve eser yaptırıldı. Hatta Amiral Orlov’a bu zaferin ardından II. Katerina tarafından “Çeşmenski” yani Çeşmeli unvanı verildi. Bu zaferin Ruslar için bu denli büyük bir anlam taşımasını anlamak gerekir. Zira Ruslar ilk defa bu dönemde yani II. Katerina zamanında Osmanlıya karşı üstünlük kazanmışlarıdır. 

    YENİLGİDEN ÇIKARTILAN DERS

    Rus aydınlanması kuşkusuz bu baskına giden yol süresince önlerini aydınlatmış, bilgi ile örülen yolda kendi tarihleri adına önemli bir başarı elde edilmiş. Önemli bir donanma kurarak stratejik bir hamle yapan Ruslar, Osmanlı’daki sistemi de tetiklemiş. Bu ağır yenilgi ise Osmanlı Devleti’nde eğitim reformu başlamasına neden olmuş. Sultan III. Mustafa çağdaş bir eğitim sistemi içinde daha donanımlı bir donanma kurmak adına Macar soylusu Baron de Tott’u görevlendirir ve donanmayı iyileştirme çalışmaları başlatılır. 

    Öte yandan, Cezayirli Gazi Hasan Paşa reformun gereklerini ilk anlatan devlet adamlarının başında gelir. Sultan III. Mustafa tarafından başlatılan reform çalışmaları kapsamında ise Osmanlı Devleti’nde ilk kez Batılı anlamda mühendislik eğitimi vermek üzere 1773 yılında Mühendishane-i Bahr-i Hümayun (İmparatorluk Deniz Mühendishanesi) kurulmuş. Kurucusu Baron de Tott olan okulun baş hocası da Seyyid Hasan’dır. Amacı gemi inşaatı ve deniz haritalarının yapılması konusunda uzman personel yetiştirmektir. Böylece ciddi bir yıkımla başlayan süreç aydınlanmanın fitilini ateşlemiş. Bu sayede devlet adamları ve nitelikli deniz subayları yetiştirecek bir dönem başlar. Mühendishane-i Bahr-i Hümâyun 1944 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) adını alır. 1773 yılında kurulan İTÜ dünyanın en eski teknik üniversitelerinden biri olarak gösterilir.

    Osmanlı devlet aklı süreç içinde olayları doğru teşhis ederek gerekli önlemleri almış fakat çözülmenin durdurulması açısından geç kalmış. Buna rağmen felaketten çıkartılan dersle dünyanın ilk teknik üniversitelerinden bir tanesini ülkemize kazandırarak birçok önemli ismin yetişmesine katkı sağlamış. 

     Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün belirttiği gibi, en önemli husus eğitime önem vermektir. Savaş gemisi tedarikinden evvel onları muvaffakıyetle sevk ve idareye muktedir kumandanlara, zabitlere, mütehassıslara ihtiyaç olduğunun altını çizmiş, hedefini öncelikle bilimin ışığında eğitim olarak belirlemiştir. Bu coğrafyada 1000 yıllık geçmişi olan bir ulusa göre denizciliğe gerektiği kadar sahip çıkmadığımız bir gerçektir. Denizin bu coğrafyanın çok önemli bir parçası olduğu her geçen gün daha iyi anlaşılıyor. Anadolu’yu denizsiz bırakmak ya da onu denizden uzaklaştırmak ikinci bir aydınlanmayı kaçırmak anlamına gelir. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün de hemen her aşamada belirttiği bilim yolunda yürüyen daha iyi eğitimli bir denizci ulus olma hedefi bizler için olmazsa olmazdır. ☸

  • İklim değişikliği ve yok oluşlar arasındaki bağlantı

    İklim değişikliği ve yok oluşlar arasındaki bağlantı

    Yeni bir çalışmanın sonuçlarına göre, milyonlarca yıl önce gerçekleşen kitlesel yok oluşta küresel ısınmanın payı olduğu ortaya çıktı. Bulgular iklim değişimi, ozon tabakasındaki hasar, zararlı UV ışınları gibi çağımız problemlerini daha iyi anlamak ve çözümler üretebilmek adına ışık tutacak bilgiler içeriyor.

    Bazen çok fazla doğal afetin üst üste yaşanması, oradan buradan türeyen komplo teorileri, bazı ekstrem hava olayları vb. şeyler bizi sık sık acaba insanlık yok mu oluyor, kıyamet mi kopacak, dünya bir yok oluşa mı sürükleniyor gibi sorulara itiyor. Tabii bunlar aslında tarih boyunca sık sık olan, zaman zaman tesadüfen aynı döneme denk gelen birtakım olaylar… Peki gerçeklik payı yok mu? Elbette jeolojik geçmişte gerçek anlamda kitlesel yok oluşlar olmuş, dünyanın tamamen farklı göründüğü süreçler de yaşanmış, buzul çağı veya yemyeşil Amazon yağmur ormanlarının buzul bölgesi olması ya da devasa bir asteroidle kıtaların parçalanması gibi. Ama aralarında milyonlarca yıl var, orası da ayrı bir konu. Dünyadaki canlı yaşamının neredeyse tamamını bitiren kitlesel yok oluşlar genellikle iklimsel koşullar, asteroid çarpması veya volkanik patlama gibi sebeplerle olmuş. Yeni bir çalışma ise biraz farklı bir sebep sunuyor ve günümüz sorunları ile milyonlarca yıl önce gerçekleşen yok oluşlardan birisi hakkında bir bağlantı kuruyor. Şimdi ona değineceğiz. Öyle kıyamet habercisi bir bulgu değil ama iklim değişimi, ozon tabakasındaki hasar, zararlı UV ışınları gibi çağımız problemlerini daha iyi anlamak ve çözümlerini üretebilmek adına ışık tutacak birtakım bilgiler içeriyor. Tabii farkındalık oluşturma adına da değerli. 

    UYARI NİTELİĞİ TAŞIYOR

    Southampton Üniversitesi’nin araştırmasına göre, yeryüzünde henüz iki dev kıta varken başlayan bir dönemi “Devoniyen Dönemi”ni günümüzden 354 milyon yıl önce sona erdiren şey, bir volkanik patlama veya asteroid çarpması gibi daha yaygın bir nedenden ziyade ozon tabakasının hasar görmesiydi. Aslında burada yol yine iklimsel bir değişime çıkıyor. Çünkü Devoniyen Dönemi’nin sonlarında çok hızlı bir küresel ısınma gerçekleşmişti. Bununla beraber ozon tabakası daha fazla hasar almaya başladı. Küresel ısınma hızlandıkça ozon tabakasındaki çöküş de hızlıca gerçekleşmiş oldu. Ozon tabakası dünyayı ultraviyole radyasyonun zararlı ışınlarından koruyan bir kalkan; bu milyonlarca yıl önce de böyleydi. Ancak o dönemde bu kalkanın incelmesi veya hasar görmesi güneşten gelen UV ışınlarının yeryüzüne ulaşabilmesine yol açtı. Bu şekilde tehlikeli bir radyasyona maruz kalmak da bitkileri, orman ekosistemlerini ve su yaşamlarını çok ciddi derecede etkileyerek kitlesel bir yok oluşa neden oldu. Özellikle kara ekosistemleri ve sığ sularda olağanüstü hasarlar oluştu, canlılık kayboldu. Bu durumu günümüze uyarlayan şey ise, şu anda yaşadığımız küresel ısınma eğilimi olarak sıcaklık değerleri açısından örtüşüyor. Bu yüzden de bir uyarı niteliği taşıyor aslında. 

    Gelelim araştırmanın şöyle kabaca nasıl gerçekleştiğine… Araştırma ekibindeki bilim insanları, Doğu Grönland’ın dağlık bölgeleri, Sahra Çölü’ndeki Chad Gölü, Bolivya’daki Titicaca Gölü gibi çok çeşitli yerlerden kaya örnekleri topluyorlar. Bu kaya örnekleri laboratuvarda hidroflorik asitte çözündüğünde mikroskobik bitki sporları serbest kalıyor. Bu spor dediğimiz, polen benzeri bir şey; farkı çiçek veya tohum içermeyen bitkilerden çıkma. Laboratuvar ortamında yeniden havaya yayılabilen bu sporlar yüz milyonlarca yıl bu kayaların içinde hapsolmuş, korunmuş. Bilimin güzelliği ve doğanın her yerinde adeta bir arşiv bulabilmek gerçekten harikulade bir olay bence. Neyse, işte bu çıkan sporlarda bir farklılık gözlemişler. Daha çok, hasar gördüğünü gösteren bir farklılık bu. 

    DEĞİŞİM DEĞİL “ALARM”

    Tatsız bir örnek olacak ama bunu şu şekilde görselleştirebilirim sanırım: Artık hepimiz aşinayız; koronavirüsün yapısında da dışa doğru çıkıntılar var ya işte bu sporlarda da buna benzer dikensi yapılar var. Normalden farklı olarak bu dikenlerin şeklinde bir bozulma olmuş, eğri büğrü bir hale gelmiş, kısacası yapısı bozulmuş. Bu da DNA yapısının bozulduğuna işaret ediyor. Ayrıca sporların birçoğu da koyu pigmentli duvarlara sahip, bu da kendini koruma amaçlı bir renk değişimi yaşadığının bir kanıtı. Aynı bizim derimizin bronzlaşması gibi. Bu gibi birkaç bulgu da o dönemdeki canlıların tehlikeli UV radyasyona maruz kaldığını gösteriyor. Şöyle bir toparlarsak; Geç Devoniyen Dönemi’ni bitiren şey, hızlı bir küresel ısınma sürecine giren dünyanın ozon tabakasının zarar görmesiydi. Oluşan hasar sonucu zararlı UVB ışınlarının yeryüzüne ulaşması kara ekosistemlerini ve sığ sulardaki yaşamın büyük bir kısmını yok etti. Yok oluş sırasında bitkiler doğal seçilime uğradı, çok azı hayatta kaldı, en çok da orman ekosistemleri etkilendi. Balık türlerinde baskın gelen türler ancak hayatta kalabildi, köpek balıkları ve kemikli balıklar gibi. Nadiren rastlansa da, tarihte böyle yok oluşların gerçekleşmesi bize iklimin nasıl önemli olduğunu, adeta bir yaşam kaynağı olduğunu anlatıyor aslında. Her şeyi altüst de edebiliyor, yeniden inşa da edebiliyor. Ondan güçlü olmadığımızı, ona kafa tutmamızın mantıksız olacağını gösteriyor. İklim değişimi yerine artık iklim alarmı dememiz gerektiğini de hatırlatıyor.☸

  • DÜNYADA VE TÜRKİYE’DE – Süperyat şefleri yetiştirmeye başlıyoruz!

    DÜNYADA VE TÜRKİYE’DE – Süperyat şefleri yetiştirmeye başlıyoruz!

    Hepimiz aynı duygulardayız aslında. “Virüs dün vardı da bugün yok mu?”, “Çıkalım mı dışarıya, çıkmayalım mı?”, “Çıktık zaten ama restorana gitmeyelim”, “Sadece tanıdıkları görelim, diğer insanlardan uzak duralım”, “Bir süre sonra engelleyemiyorsun zaten….” Bu gibi cümleler arasında sıkıştık kaldık. Biz yine en iyisi kendimizi denizlere vuralım! 

    Yat sektörü hareketlendi. Özellikle private yatçılık başladı çünkü aylardır şehirlerinden ayrılamayan yat sahipleri kendilerini hemen denizlere attı. Biliyorsunuz, Atlantico ile tüm dünyaya şef ve hostes yerleştiriyoruz. Bu sezon da şimdiden birçok şef yerleşimi gerçekleştirdik. Sınırların tam açılmaması yüzünden İtalya’daki şefi İtalya’da, Fransa’dakini Fransa’da, Türkiye’deki şefi Türk sularında yerleştirdik. Yani sektörel olarak etkilendik ama çok da değil. Sebebi, yatlar ve private estate’lerde şefe her zaman ihtiyaç olması. İyi bir private şef, her yerde ve her durumda kazanıyor. Daha izole bir hayat arayışındayken imkânı olanlar köy evlerine, dağ evlerine, deniz kenarlarına ve teknelerine çekilmek istedikçe, buralarda hem sağlıklı hem leziz yemekler yapıp hem de Covid’den korunmayı bilen bilinçli ve eğitimli şeflere ihtiyaç normalde olduğunun iki katı arttı. 

    Size güzel de bir haberim var! Türkiye’nin en iyi mutfak okulu MSA-Mutfak Sanatları Akademisi iş birliği ile Atlantico olarak Türkiye’ye ve dünyaya Süperyat şefleri yetiştirmeye başlıyoruz. Duyurular dergi çıktığında çoktan yapılmış olacak. 

    SUPERYACHT CHEF EĞİTİM PROGRAMI

    Tekneniz var, şefiniz de var, eh yemekler de fena değil ama bir türlü o yabancı yatlara konuk olduğunuzda gördüğünüz gibi bir profesyonellik göremiyorsunuz. Bir şeyler eksik… Ama ne olduğunu kimse tanımlayamıyor. 

    Süperyat, 24 metre ve üzeri özel kullanımlı ya da charter olarak kiralanan yatlara verilen tanım. Günümüzde yatlar büyüdükçe megayat ve gigayat kavramları da ortaya çıktı. Bir teknede şef ihtiyacının doğması için zaten 24 metrenin üzerinde bir tekne olması gerekir. Peki, 24 metre üzerine çıktıkça şef ihtiyacı nasıl gelişir? Basit. Şöyle ki: 

    • 24 ila 30-35 metre arasında Chef/Stewardess

    • 30 ila 50-55 metre arasında Sole Chef

    • 55 ila 80-85 metre arasında Head Chef ve Sous-Chef

    • 85 metre ve üzerine çıktıkça Head Chef ile birlikte toplam 5 şefe dek galley kadrosu kurulur. 

    Türkiye’de yat büyüklüğü genelde 22 ila 40-45 metre arası. 50 metre ve üzeri yatı olan az. İyi hizmet almak isteyen Türk yat sahipleri de yukarıda belirttiğim nedenlerle yabancı crew ile teknesini kuruyor. 

    Halbuki Türkiye’de çok değerli, bilgili, genç, dinamik, eğitimli, yüzü de, mutfağı da uluslararası arenaya dönük, ona rağmen genlerinde ve geleneğindeki Türk lezzetlerine hâkim, aynı zamanda tutum-davranış olarak yat sektörüne uyumlu, modern şefler var. Onlar da yat sektörünü tanımıyor. Duyuyor ama oraya varamıyor. Nasıl varılacağını bilmiyor. İşin özeti, Atlantico ve MSA, tam olarak bunu sağlıyor. Oluşturduğumuz Milli Eğitim Bakanlığı onaylı Superyacht Chef Eğitim Programı ile karada çalışan bu şahane şefleri, yat sektörüne kazandırıyoruz. 

    YAT ŞEFLİĞİ EĞİTİMİ BİR TECRÜBE AKTARIMIDIR

    Her yat sahibi ve her tecrübeli kaptan da iyi bilir ki, bir yata crew ihtiyacı doğduğu zaman istenen özellikler sadece kâğıtlarla, belgelerle kanıtlanamaz. Yani kimse tekneye katılacak şef adayına temel sertifikalar haricinde “Sen hangi uluslararası yat şefliği sertifikasına sahipsin?” diye sormaz. Uluslararası Yat Şefliği Sertifikası diye bir şey yok. Şeflerin denizde yemek pişirme ile ilgili uluslararası çalışmasını sağlayan sertifikalar var ama Uluslararası Yat Şefliği sertifikası diye gençleri hemen “Yat Şefi” yapan bir sertifika yoktur. MSA-ATLANTICO Superyacht Chef Eğitim Programı’na ve zaten iki yıldır aktif olarak yatlara yerleştirme yapan Atlantico’nun CV 

    havuzuna sadece mutfak okulu mezunu ve restoran-otel sektöründe minimum bir yıl sektör tecrübeli adaylar katılabiliyor. Dünyadan veri tabanımıza katılan şefler için de aynı kuralı uyguluyoruz. Çünkü yat şefliğinin iyi para kazandıran ve gezip tozduran bir hayal dünyası olduğu algısının yanlış olduğunu baştan kanıtlıyoruz. 

    Dünyada da böyledir. Yat şefliği eğitiminin amacı; karada işinde başarılı şefleri yatçılık ve denizcilik kurallarına alıştırmak, mesleğini denizde en iyi şekilde yapabilmesi için kendine güvenli olmasını sağlamaktır. Yat şefliği eğitimi bir “tecrübe aktarımı”dır. 

    Yat şefliği kıyı kıyı tecrübe ister, sektörü tanımayı gerektirir. Ayrıca dünyanın her yerinde nasıl tedarik yapılacağından tutun, tekne sahibinin kişisel alışkanlıklarına, saatlerine, zamansızlıklarına, keyfine, her uyruktan konuklarına uyum sağlamaya dek birçok birikime sahip olmayı da. Bu meslek denizciliğin görünen ve görünmeyen kurallarına uymak, birçok tada, birçok mutfağa hâkim olmak demektir. Regülasyonlardan yemek pişirme yöntemlerine, istenen tabaklardan milletlere göre alışkanlıklara dek onlarca parametreyi sayabiliriz. En önemlisi de dar alanda kısa paslaşmalar yaşanan deniz ortamında sağlam karakter ve sabır gerektirir. Bunu da en iyi gerek yat sahibi gerekse ekip olarak, teknenin içinde yaşayanlar bilir. 

    Bu kriterler sağlanmadan sadece CV’ye göz atıp referanslarını kontrol etmekten öteye gidemeyen aday seçme kriterleri nedeniyle çoğunlukla “Yat” ve “Şef” uyumu gerçekleştirilemiyor ve sonuç; sezon içinde işten ayrılan şefler, şefsiz kalan yatlar ya da yediği yemeğin, aldığı hizmetin kalitesinden mutsuz yat sahipleri oluyor. Bu döngü yıllardır devam ediyor. 

    MSA ile bir araya gelerek oluşturduğumuz Superyacht Chef Eğitim Programı ile MSA çatısı altında Atlantico tecrübelerini birleştirerek hem Türk yat sektörünün Interior Crew ihtiyacını en doğru şeflerle karşılıyor, hem de yetenekli Türk şeflere uluslararası yat sektörünün kapısını açmış oluyoruz.  Artık “yabancı yatlardaki gibi şefimiz olsun” tanımı gerçeğe dönüşmüş oldu. Herkese Covid’siz tatiller… ☸

  • Alize Kurumsal e-Yelken Trofesi

    Alize Kurumsal e-Yelken Trofesi

    Alize Yatçılık, sosyal izolasyon döneminde dijital dünyanın sunduğu imkânları değerlendirenler arasına girdi. Geçen mayıs ve haziranda, çalıştığı firmaların sponsorlukları ve takımlarıyla düzenlediği “Kurumsal e-Yelken Trofesi” Türkiye’de bireyler yerine takımların yarıştığı ilk online yat mücadelesi oldu. Yacht Türkiye’nin de destek verdiği trofe, en çok ödülün dağıtıldığı organizasyona dönüşmesiyle de dikkat çekti. 

    Yetişkinlere yelken eğitimi veren ve devamında yarış veya keyif amaçlı yelken yapmalarını sağlayan bir okul Alize Yatçılık. 2000 yılında kurulan ve 20 yılda 10 binin üzerinde kişiye yelken eğitimi veren firmanın bugün 10 teknelik filosu var. Kurucusu Sinan Sümer ile bir araya geldik.

    “BÜYÜK VE GÜZEL BİR AİLEYİZ”

    Firmalarla aranızdaki ilişki nasıl gelişti?

    Birlikte çalıştığımız şirketlerin ve üniversitelerin çoğuyla uzun süredir beraberiz. Bugüne dek 50’nin üzerinde kurumsal yarış takımı projesini hayata geçirdik. Yelken, takım ruhunun en fazla ortaya çıktığı sporlardan biri. Diğer ana akım sporlara kıyasla, yıldız oyuncuların sürüklediği bir ortamdan ziyade tam bir paylaşma ortamı sağlıyor. Dolayısıyla kurumsal firmaların hem takım olgusunu çalışanlarına aktarmaları hem tekne üzerindeki görsellerle kendilerini göstermeleri açısından yelkene yönelmelerini destekliyoruz. 

    Kurumsal e-Yelken Trofesi’nden bahseder misiniz?

    Eve kapanınca eğitimleri dijitale taşıdık ve yarış takımlarımızla online workshop’lar yaptık ama hiçbir şey yarış heyecanının yerini tutmadı. Biz de yarış takımlarımızın katılacağı bir e-Yelken Trofesi düzenlemeye karar verdik. Ekibimizden Emre, Kubilay ve Ekin ciddi emek gerektiren altyapıyı tamamlamak için gönüllü oldular. Sosyal medya ajansımız Marque up da teknik tarafta büyük destek sağladı. Tüm takım üyelerimize yarışın yapılacağı Virtual Regata platformunu tanıtan online eğitim verdik. Deneme yarışından sonra sekiz takımdan 65 kişiyle üç haftalık mayıs trofemizi düzenledik. Birlikte çalıştığımız Olimpic Sails, Columbia ve Anadolu Efes, yarışlara sponsor olup dereceye giren takımlara çok güzel ödüller verince, organizasyon daha da zevkli hale geldi.

    Geçen ay takım sayısı iki katına çıkmıştı… 

    Haziran sponsorlarımızdan biri birlikte çalıştığımız Eti, bir destekçimiz de Level Dergisi’nden Kürşat Zaman’ın dümenciliğindeki Yacht Türkiye oldu. Üç haftalık maratonda 16 takım, 100 kişi yarıştı. Denize çıkamadığımız sürede birlikte çalıştığımız kişi ve kurumlarla tamamen gönüllü bir inisiyatif altında birbirimize hep destek olduk. Herkes elinde ne varsa masaya koydu. Evdeyken canlı yayınlar yaptık, bilgimizi aktarmayı sürdürmek istedik. Bu paylaşım esnasında bir kez daha hissettik ki, gerçekten büyük ve güzel bir aileyiz. Üstelik yakaladığımız enerji sayesinde yeni kişi ve kurumları da kucakladık. Alize için pandeminin özeti böyle…

    E-YARIŞ ARTIK BİR PARÇAMIZ

    Dijital yarışların yarışçılara katkıları neler oldu? 

    Öncelikle evden çıkamazken tutunacak bir şey olsun, birbirimizden kopmayalım, biraz eğlenelim istedik. Bizim takımlarımızdaki kurumsal çalışanların çoğunluğu yelkene 30’lu, 40’lı yaşlarda başlayanlar. İyi birer ekip üyesi olarak yetişiyorlar ama yarışırken zaman zaman büyük resmi görmekte zorlanabiliyorlar. İşte e-Yelken yarışlarında tüm ekip üyeleri kendi teknelerinin dümenine geçti ve yarış stratejileri, kuralları ve start dinamikleri ile ilgili müthiş bir gelişim gösterdiler. Tekrar denizdeki antrenmanlara döndüğümüzde şunu gördük: Artık sadece emir komuta ile ilerleyen takımlardan ziyade daha organik bir yapıya dönüşmeye başladılar. Bu hepimiz için büyük bir kazanç.

    Online yat yarışları simülasyona dayalı eğitim şeklinde düşünülebilir mi? Pandemi bittiğinde de bir parçanız olarak kalabilir mi?

    Kesinlikle. Bu uygulama temel yelken eğitiminden ziyade yarış takımlarımızdaki ekip üyelerimiz için müthiş bir eğitim aracı. Pandemi bittiğinde de özellikle kış döneminde yarış takımlarımızı sezona hazırlamak amaçlı mutlaka yararlanacağımız bir yöntem, bir parçamız olacak… ☸