Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • Hawai’i Arşipeli’nde Lana’i’den Moloka’i’ye

    Hawai’i Arşipeli’nde Lana’i’den Moloka’i’ye

    Hawai’i Arşipeli (takımadaları) seyrimizde Big Island, Mau’i ve Lana’i’den sonraki durağımız, Hawai’iililerin de “gerçek Hawai’i adası” dedikleri Moloka’i oldu. Lana’i Adası, Manale Bay’den palamarları çözüp, sakin, sade, telaşsız ve kadim Hawai’i kültürünün korunmaya çalışıldığı bir ada olduğunu bildiğimiz Moloka’i’ye doğru yol almak için iki ada arasındaki Kalohi Kanalı’na seyrettik. Yerli dilde “kalohi” yavaşlık demekmiş…

    Yeryüzündeki başka bir kara parçasına en uzak kara parçası olan Hawai’i Adaları, Pasifik Okyanusu’nun dibinden binlerce metre yükselen volkanik dağları ve bunların aralarından esen rüzgârlar sebebiyle, dünya denizlerinin en zor seyir yapılan bölgelerinden sayılıyor. Dünyanın en büyük su kütlesi olan Pasifik Okyanusu çanağının ortasındaki adalara kuzey Pasifik’ten binlerce mil uzaklardan hiçbir engelle karşılaşmadan gelen rüzgârlar, dalgalar, soluganlar adalar arasındaki dar kanallara sokulunca, kanallar bir anda geçilmez ve aşılmaz olabiliyor.

    Eski Polinezyalı denizciler zamanından beri Hawai’i Adaları arasındaki kanallar büyük trajik tecrübe ve hikâyelere sahne olmuş. Mau’i, Lana’i ve Moloka’i adaları arasındaki üçgen kanallar bölgesine denizciler “yarık oyuk” adını vermişler. Rüzgâr, akıntı, dalga bir araya geldiğinde kanalları bir çırpıda fırtınalı, girdaplı ve de hırçın denize dönüştürüp, adalar arası geçişlere izin vermeyebiliyor.

    Lana’i ve Molokai arasındaki Kalohi Kanalı sadece 9.2 mil genişliğinde olduğu için kısa bir geçiş olması gerektiği halde ve tüm titizliğimize rağmen biz de bu aniden gürleyen denize yakalandık ve payımıza düşeni aldık. Kuzey Pasifik’ten gelen soluganlar dar Kalohi Kanalı’nda sıkışarak ilerleyip doğuda Mau’i Adası, Honolua Bay’e vardığında sörfçülerin dört gözle beklediği “mükemmel dalga” oluyor. Maui sörfçüleri bu yüzden Kalohi Kanalı’na “Nirvana’ya giden yol” adını vermişler. Ama Kalohi Kanalı’nı aşarak Lana’i’den Moloka’i’ye ulaşmak isteyen kano ve tekneler içinse bu dalgalar azgın ve öfkeli dalgalar niteliğinde. Devamı Haziran 2017 sayımızda…

  • Cassis

    Cassis

    “Paris’i görmüş ancak Cassis’i görmemiş birisi, hiçbir şey görmemiş demektir.” (Frédéric Mistral)

    Döndüm Avrupa’ya. Tabii yine okyanusu geçip geldim ama artık “git gel Konya altı saat”e dönüştüğü için o büyük anlamlar taşıyan canım okyanus geçişi, bir daha iş için yapılan bu geçişlerden söz etmeyeyim diyorum. Koskoca Atlantik’i aşmak, hayallerini maviyle boyayıp süsleyenler için anlamını yitirmesin diye…

    Yine bir balina, birkaç düzine yunus gördük tabii. Bir adet Godzilla ve hatta gözlem sırası bendeyken, bir ara gece karanlığında beyaz atlı prensi bile gördüm gibi geldi!

    Şakası bir yana (balina ve yunuslar doğruydu) yine okyanusta geçirilen iki hafta ve Akdeniz’de hava muhalefetinden dolayı Cebelitarık’ta iki gün, Mayorka’da iki gün duraklayarak toplamda yine üç haftada Fransa’ya vardık.

    Fransa’da nereye? Toulon bu sefer. Çünkü sadece okyanus geçişi için katıldığım bu 55 metre motoryat, Cote d’Azur’da koca bir yaz Monaco oraya St.Tropez buraya fink atmaya başlamadan önce teknik bakımlarını hızlıca hallettirmek için her zamanki gibi popüler olmayan tersane şehirlerinden birinde geçiriyor son iki haftasını. Ben de fırsattan istifade çevreyi keşfediyorum.

    Toulon büyük sayılabilecek bir Fransız şehri. Önemi, Fransız donanmasının merkez limanı oluşu. Tam karşımızda dev savaş gemileri olmasına rağmen civarda hiç Pearl Harbour filminden fırlama yakışıklı denizcilere rastladığımı söyleyemem, kör talih!

    Tam şu an ise Toulon’a yarım saat, bir başka tersane şehri La Ciotat’ya ise bir koy uzaklıkta, şirin mi şirin bir kıyı kasabasındayım. Cassis…

    Nobel ödüllü şair ve yazar Frédéric Mistral ne demiş? “Qu’a vist Paris, se noun a vist Cassis, a ren vist” Meali: Paris’i görmüş ancak Cassis’i görmemiş birisi, hiçbir şey görmemiş demektir.

    Bana kalırsa iki şehir arasında bir alaka dahi yok ama şair işte, kıyıda oturmuş romantik romantik denize bakarak güzel bir Cassis şarabı yudumlarken ağzından çıkıvermiş muhtemelen! Güzel de demiş çünkü gerçekten çok tatlı bir kent. Bir kere Cote d’Azur yani Monaco’yu da içine alan ve popülerlikten artık buruşmuş Fransız şehirlerinin suyunun çıktığını söyleyebilirim. St. Tropez’den Monaco’ya kadar olan bölgede bir tane bile hoşluğa rastlamak zorlaşmış durumda çünkü, her şey instagramlaşmış sahte lüks hayatlara dönüşmüş durumda!

    Yani bence Brigitte Bardot gibi havalı, Grace Kelly gibi masalsı hayatlar, en son 1980’lerde sona ermiş. Şimdilerde ancak onların hikâyelerini satarak para yapıyor Monaco Prensliği. Sonrası, yalan dolan bir çöplük.

    Ancak hâlâ hoş ve elit bir hayat, kapalı kapılar ardında yaşanıyor. Monaco’dan sonra Eze’den St.Tropez’ye ve buralara yani Cassis gibi yerlere dek uzanan sakin ve bakir güney Fransa koylarındaki muhteşem villalarda…

    Küçücük limanı olan bir kentçik Cassis. Limandaki güzel restoranlar ve “old town” diyebileceğimiz tarihi arka sokaklardaki hoş dükkân ve bistrolar zaten size güzel bir gün yaşatmak için yeterli.

    Bir de keşfedilmeye değer bir doğal parktan söz etmek lazım. Calanques. Karadan ulaşımı olmayan muhteşem bir denize sahip lagün da size bonus! Yani buraya esas tekneyle gelmek lazım. Şimdi bir restorana oturayım da bu bölgeye ait bir yemekle kendimi şımartayım dersem, ilk akla gelen meşhur Güney Fransız tabağı elbette ki Bouillabaisse…

  • MURAT DEDEMAN Guletten vazgeçmem

    MURAT DEDEMAN Guletten vazgeçmem

    Macera, spor ve keyif tutkunu bir isim Murat Dedeman. Çocukken ahşaptan tekneler yaptı. Büyüyünce tekneye olan aşkı tutkuya dönüştü, denizle sevişen, denizle yarışan biri oldu. Kayak, tenis, motosiklet de tutkuları arasında. Tırmanıyor, yüksekleri seviyor. Uzaya gitmek için başvurdu ama kalbi izin vermedi.

    Murat Dedeman, basında özel hayatı ve hobileriyle pek yer almayan bir isim. Eskiye dayanan dostluğumuza, sevgili Murat’ın yat tutkusu da eklenince Yacht Türkiye için röportaj isteğimi kırmadı. Dedeman’la Gayrettepe’deki Dedeman Oteli’nde doğaya açılan, denizle buluşan, göklere ve kayalıklara tırmanan keyifli bir sohbetimiz oldu.

    Murat Dedeman’da ilk dikkati çeken şey enerjisi oluyor. Dinamikliği sanki bulaşıcı; insan onunla karşılaşınca yerinde duramıyor. Uzun yıllardır yaptığı sporun hediyesi fit vücuduna, heyecanını ve muzipliğini saklayamayan gülen gözleri eşlik ediyor. Samimiyeti ve cana yakınlığı, biraz gönül adamlığından biraz da meraklı, maceracı yapısının eseri.

    Hangi ülkeye giderse gitsin orada mutlaka en yüksek noktayı buluyor ve çıkıyor; dağsa dağ, kuleyse kule, tepeyse tepe, aklınıza ne gelirse…

    Usta bir kayakçı; kışlarını Palandöken ve Erciyes’teki otellerinde kayak sporuyla geçiriyor. Yaz mevsimi onun için deniz, tekne ve Bodrum demek. İşlerinin çoğunu çocuklarına devrettiği için hayatının üç aşkı; tekne, kayak ve eğlenceye artık daha çok vakit ayırıyor. Türk Sanat Müziği tutkusunu ise çarşamba akşamları otelinde dostlarıyla düzenlediği fasıl gecelerinde gideriyor.

    Bu söyleşi de üç aşkından en güçlüsünü, tekneyi anlatıyor. Devamı Mayıs 2017 sayısında…

  • SÜLEYMAN DEMİR Mick Jagger’da o yattaydı…

    SÜLEYMAN DEMİR Mick Jagger’da o yattaydı…

    Türkiye’nin uluslararası tanıtımında özel bir yere sahip Bodrum’daki Halikarnas The Club, dünyanın dikkatini Bodrum’a çevirmiş önemli bir mekândı. 5 bin kişilik diskonun sahibi Süleyman Demir ise Bodrum’un dünya markası olmasında katkısı olan, doğuştan turizme âşık bir iş adamı… Aynı zamanda da sıkı bir tekne ve deniz tutkunu…

    Diyarbakır’ın önemli ailelerinden Demir Ailesi’nin üyesi Süleyman Demir, 1979 yılında Halikarnas’ı açarak Bodrum’un bir dünya markası olmasına katkıda bulunanların arasına girdi. Yeniliğe, yaratıcılığa, mükemmeliyetçiliğe ve detaylara çok önem veren Demir, tam anlamıyla bir işkolik. En büyük keyfi ise teknesinde stres atmak. Mermaid isimli teknesinde hem stres atıyor hem de kızlarıyla birlikte güneşin ve denizin tadını çıkarıyor. Teknede ise vakitsizliği sevdiğini söylüyor. Çocukluk yıllarına dayanan dostluğumuzun hatırına teknedeki vakitsizliğinden biraz çalarak onunla bir söyleşi yaptım… Devamı Haziran 2017 sayısında…