Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • RODOS ADASI-2

    RODOS ADASI-2

    Kanuni Alman Kulesi’ni topa tutarak işe başlamış ama biz daha az gürültü olsun ve şövalyeler uyanmasın diye, Tersane Kapısı’ndan usulca kaleye süzüldük. “Mendirek”, “tersane” ve daha birçok Türkçe sözcük sizi şaşırtmasın. Her ne kadar Rodos kitapları, Kanuni ile başlayan Osmanlı dönemini, “390 yıl sürecek barbar Türk boyunduruğu” diye yutturmaya kalksa da, iki ulusun birbirinden aldığı ve bugün de keyifle kullandığı birçok sözcük ve yaşattığı bir alay gelenek var. Rodos bu birlikteliğin en güzel örneklerinden biri.

    Osmanlı Rodos’u ancak ikinci kez kuşattığında alabilmiş demiştim. Atalarımızı mahcup etmek bize yakışmaz. Biz de ancak üçüncü girişimimizde adayı tutabildik. İlkinde, İleki (Tilos) Adası’ndan Harke’ye (Halki) oradan Rodos’a geçmeyi planlamıştık. Ciddi lodos geldiğini görünce kendimizi Sömbeki’ye attık.  İkinci defa gitmeye kalktığımızda da “15 Temmuz darbesi” mi diyorlar ne, işte o patlak verdi. Tam da Bodrum-Rodos rotamızın üzerinde, denizde savaş gemileri havada gece gündüz helikopterler. Piri Reis’in peşinde kim vurduya gitmek var. “Şövalyeler birkaç gün daha otursunlar!” dedik, vazgeçtik.  Ama üçüncüde başardık. Kendimizi Lindos kalesine attık. Geçen ay anlattım.

    Biz Lindos’ta Kaptan’ın Barı’nda biralarımızı yudumlarken Reis, “Andan sonra Rodos Adası’nın kenarınca tâ Öküz Burnu’ndan gelürler.” diyerek alıp başını gitmişti. Biran önce dümen suyuna girelim ki başımıza Seydi Ali Reis halleri1 gelmesin.

    Piri Reis’in, portolanında Öküz Burnu olarak işaretlediği burun, yine haritasında, “Kösekine” diye not ettiği, bugünün, “Koskinou” kasabasının önündeki, Vodi Burnu’dur.  Kanuni Rodos fethine geldiğinde, donanma buraya çıkarma yapmıştır. Devamı Aralık 2016 sayımızda…

  • RODOS ADASI-1

    RODOS ADASI-1

    “Bilinmelidir ki, Kıblelik günlerde İskenderiye tarafından Rodos’a doğru veya Rodos Adası’na gelmek icap ederse, bu adanın uzaktan işareti, yüksek olan Lodos tarafıdır” der Reis. Bizim gibi, Bodrum-İstanköy-Sömbeki-Rodos rotasında gelse bunlara hiç gerek kalmayacak, kuzeyli rüzgârlarda bugünün Markoni yelkenleri ve salmalı tekneleri ile rahatça Rodos’u tutacaktır. Ama Kıble veya Lodos eserse de bizim işimiz zor vesselam…

    Piri Reis hiç söz etmez ama Osmanlı Rodos Adası’nı iki defada almış. Önce Fatih Sultan Mehmet denemiş. Yıl 1480. Sonuç alamamış. Ama üzülmesin ondan çok önce, daha M.Ö. 305 yılında Suriye Kralı Antigonos,1 Rodos’un, Suriye’nin düşmanı Mısır Ptolome Krallığı ile ticari ilişki kurmasını bahane edip oğlu Demetrius Poliorketes’i Rodos’un fethi için göndermiş. Poliorketes tıpkı Fatih gibi çok kalabalık bir ordu ve kuşatma kuleleri ile adaya gelip kaleyi bir yıl boyunca kuşatmış ama kös kös geri dönmüş. Rodoslular da onun bıraktığı kuşatma kulelerini satıp, parasıyla limanın ağzına, Rodos’un sembolü, Antik Çağ’ın Yedi Harikası’ndan biri olan, ünlü Kolossus Heykeli’ni dikmişler. Doğrusu Rodosluların o çağda, kuşatma kulelerini kime sattıklarını merak etmiyor da değilim. Devamı Kasım 2016 sayımızda…

  • Karayipler yolunda

    Karayipler yolunda

    Bir yat sezonunu daha bitirdik. Hani iyisiyle kötüsüyle derler ya…

    İyisi, kariyerimde güzel bir adım olan büyük bir teknede, iyi tanınan üst düzey isimlere yemekler pişirmiş oluşumdu. Kötüsü ise, gece gündüz demeden çılgın gibi çalışarak aşırı derecede yorulmaktı. Sabah 06.00’da kalkıp kahvaltı için muffin kekler pişiren de bendim, gecenin 04.00’ünde eğlenceden tekneye dönen konuklara mini hamburger, pizza gibi atıştırmalıklar hazırlamak için uykusundan uyandırılan da… Hâl böyle olunca da bu tempoya “çılgınlar gibi çalışmak” demek en doğal hakkım değil mi? Bizim işimizin realitesi de bu.

    Peki, şimdilerde neler oluyor? Yani biz yat şefleri yaz ile kış arasındaki dönemde neler yapıyoruz? Tahmin edersiniz ki kışları evimizde oturup sobada kestane pişirmiyoruz (Soba demesem iyi olacaktı, yaşım ortaya çıkıyor). Çünkü Avrupa kışı yaşıyor olsa da dünyanın başka yerleri yaz aylarına geçiyor ve bizim altımızdaki bu devasa tekneler de okyanusları aşarak yeni konuklarını ağırlamak üzere Karayipler’de ya da Pasifik kıyılarında yerlerini alıyorlar.

    Teknelerin büyük çoğunluğu Karayipler’e geçer. Karayip Adaları, hiç azalmayan popülerliği ve Amerika’dan kolay ulaşımı gibi nedenlerle özellikle charter tekneleri için daha uygundur. Bazı tekneler ise Karayipler’de art arda iki kış sezonu geçirmişse, sonraki yılı Hint Okyanusu civarı yani bir başka popüler yat merkezi Maldivler’de ya da Pasifik tarafı Seyşeller, Tahiti ve Fransız Polonezyası, Tayland, Fiji hatta Avustralya ve Yeni Zelanda kıyılarında geçirirler.

    İşte bu iki dönem arasında yani ekim-kasım aylarında bu devasa prensesler tersanede bakımlarını yaptırırlarken bizler de ailelerimizi ziyaret eder, tatile çıkarız. Son olarak eleman değişimleri gerçekleştirilir, hazırlıklar tamamlanır ve dünyanın kışa geçiş yapmış olan bu tarafından, yaz aylarına dönmek için okyanus aşmak üzere yola çıkılır.

    ÜÇÜNCÜ KEZ ATLANTİK GEÇİŞİ

    Bense bu yazıyı yazarken dinlenme dönemimi gerçekleştirdiğim şehrim Milano’da şarabımı yudumluyorum ancak siz bu satırları okurken 60 metre bir yelkenlide, boyutundan da anlaşılabileceği gibi dünyanın sayılı prestijli süperyatlarından birinin head chef’i olarak göreve başlamış olacağım. Bu tekneyle birlikte üçüncü Atlantik geçişimi tamamladıktan sonra St. Maarten, Antigua, St. Kitts, Anguilla, St. Barts, St. Lucia gibi Karayip Adaları’nda charter konuklarımızı ağırlayacağız ancak en önemlisi de Loro Piana Superyacht Regatta, Saint Barts Buckets gibi dünyanın 40 metre üzeri prestijli superyacht yelken yarışlarında bizzat yarışacağız. Yani bu sayfalarda 60 metre bir yelkenlinin devasa yelkenlerini rüzgâra karşı savurduğuna, yarışların kalbinden fotoğraflarla şahit olacaksınız. O zamanlara dek sizi bir Atlantik geçişi ve şimdi yazacağım lezzetli bir yemek tarifi bekliyor.

    Afiyet şeker olsun. ☸

    AYIN TARİFİ

    Sardine Pan Bagnat

    Sayfamı takip ediyorsanız anlamışsınızdır ki iyi bir sardalya balığı hayranıyım. Benim yaşadığım memleketlerde kendisine sardine, sardina deniyor. Bence balık dünyasındaki yeri, belirgin ve yoğun aroması nedeniyle oldukça farklı. Şimdi okuyacağınız tarif buram buram Fransız kıyısı kokacak. Pan Bagnat için, banyo yapmış ekmek diyelim. Yani bandırılmış. Bir çeşit balık sandviç yapacağız ancak bunu çatal bıçakla yiyeceksiniz. Aynı zamanda New York’un vazgeçilmez Fransız bistrosu Balthazar’ın yemeğidir.

    Malzemeler

    •  100 gr Fransız fasulyesi

    •  50 gr zeytinyağı

    •  3 yemek kaşığı balsamik sirke

    •  1 rezene başı (incecik traşlama doğranmış)

    •  2 şerit doğranmış közlenmiş renkli biberler

    •  100 gr çeri domates

    •  1 demet taze fesleğen

    •  18 sardalya (kafası alınmış, temizlenmiş, kelebek gibi açılmış)

    •  6 dilim sert köy ekmeği

    • 2 kaşık zeytin ezmesi

    • 1 demet roka

    • 100 gr sevdiğiniz bir zeytin türü

    •  3 çok pişmiş yumurta

    Yapılışı

    1. Bir tencerede su kaynatırken hemen yanına buz dolu bir kâse hazırlayın.

    2. Fasulyeleri suda 5-7 dakika haşlayıp hemen buzlu suya atın ki güzelim yeşil rengini kaybetmesin.

    3. Başka bir kâsede zeytinyağı ve balsamiki karıştırın. İçerisine fasulye, rezene, biberler ve çeri domates ve fesleğenleri koyun. Tuz karabiber ile tatlandırıp bekletin.

    4. Sardalyaları fırça ile yağlayın, az tuz karabiber serpip ve 2-3 dakika ızgara edin.

    5. Ekmek dilimlerine hafif zeytinyağı serpiştirip aynı şekilde ızgaralayın. Sonunda bir yüzüne incecik zeytin ezmesi sürün.

    6. Tabaklarken en alta bir dilim ekmek, üzerine bir tutam roka, marine edilmiş sebzeler, 3 sardalya ve iki dilim haşlanmış yumurta koyarak en üste ikinci dilim ekmeği açık bir sandviçmiş gibi yerleştirin. Sebze marinasyon sosundan üzerine gezdirip servis edin.

  • “From high seas to high way” Açık denizlerden açık yollara

    “From high seas to high way” Açık denizlerden açık yollara

    İnsanın diğer birçok yaratık gibi göçebe olarak yaratıldığını, ancak şartların onu yerleşmeye zorladığını düşünüyorum. Dünyamızın kendisi de milyonlarca yıldır dönüp durmuyor mu? Bu içgüdü değil mi bizi meraklı yapan? Kimimiz köşenin, kimimiz dağın, kimimiz okyanusun ötesinde ne olduğunu merak ederiz. Sınırı hayal gücümüz koyar. Kimimiz hayal ettiğimiz noktaya ulaşır kimimiz ulaşamayız. Ama bu o kadar mühim değil, önemli olan hayal etmek. Rotamız çocukluğumdan beri kovboy filmleri, Tom Mix, Texas gibi çizgi romanların kafamdaki merakı dürtüklediği Dakotaların, Siyuların, Navajoların, Apaçilerin, Hopilerin ülkesine çevrildi. Bu seyrimiz Vahşi Batı’ya, sırasıyla Minnesota, South Dakota, Wyoming, Utah, Arizona, New Mexico, Colorado, Oklahoma, Missouri, Indiana ve Illinoisi kaplayarak yine Milwaukee, Wisconsin’e dönmek üzere çizildi.

    Milwaukee’de gün ağarıyor, Continental Cruiser’ı (Mercedes Sprinter minibüs) “driveway”den, evin garajı önünden tornistan sokağa iniyorum. Kaan; “Babaaa dikkat!!!” Frene bütün gücümle bastım, bir şangırtı sesi bekliyorum… Tatile çıkan aile, komedi filmlerindeki gibi karşı komşunun posta kutusu, çöp tenekesini devirmeye az kalmışken ileri verip Kaan’ı fal taşı gibi açılmış gözleri ile geride bırakıyoruz. Pencereden çıkardığım elimin “thumbs up” işareti Kaan’ı ne kadar rahatlatacak bilmiyorum ama batıya seyrimiz böyle başladı. Biraz uzaklaştıktan sonra Zeynep’le gülüyoruz. Benim yıllardır ilk defa araba kullanmamda, reflekslerimin yerine oturması için bu koca minibüsten ve kalabalık Amerikan highway’lerinden daha kolay bir sefer seçimi olabilirdi ama yapacak bir şey yok.

    “Go west young man” demiş Amerika’nın batıya açılan ataları, bu “old man” de bugün uzun yıllar ertelediği seyrine başlıyor.

    Amerika’da -büyük çoğunlukla New York’ta- 10 yıl yaşadım. Atlantik kıyısını Kanada’nın Quebec eyaletinden Florida’nın Key West noktasına kadar birkaç defa gezmiştim ama hayal ettiğim “vahşi batı”ya gözlerim sadece çocukken seyrettiğim kovboy filmlerindeki sahneler kadar uzanabilmişti.

    İki oğlumdan Noyan Florida’da, Kaan da eşi ve üç çocuğu ile Milwaukee’de yaşıyor. Geçen yıl Türkiye’ye geldiklerinde Kaan, bir Sprinter minibüs alıp içindeki bazı koltukları atıp bir yatak ve birkaç dolapla Continantel Cruiser adını verdiği camper’e (kamp arabası/karavan) çevirdiğini, dönünce Yellowstone parkına gideceklerini söylediğinde; “siz dönünce CC’yi (continental cruiser/ kıta gezgini) hazırla, ben de gelip bir tur yapacağım demiştim. Camper yolculuğu ve kampçılığa yabancı değilim, Yeni Zelanda’dayken bir Toyota HiAce minibüs alıp camper’e çevirmiş ve iki adayı da dolaşmıştık. Sadece 20 yıldır araç kullanmamanın paslarını tozlarını kaza yapmadan silkelemem gerek ve de CC Toyota’dan uzun. Arkadaşım Zeynep’in oğlu da Indiana’da yaşıyor, ikimize de çocukları ve bana torunları görme fırsatı çıktı.

    İlk dört beş gün “Jetlag” saat farkına uyarken, Kaan, haritalar basmış, salondaki kara tahtada rotamızı çizmiş, brifing veriyor. Kararlaştığımız yerlerde kamp rezervasyonlarını yaptı. ABD yıllarımda Kaan ile denizde başımızdan çok şeyler geçmişti, bu seyre de denizdeymişiz gibi bakıyoruz. Nerelerde bedava kalabiliriz, (demirleriz), nerelerde marinaya (kamping) girer duş yaparız vs. ABD’nin yol haritası, National Park’ların broşürleri, daha önce yaptıkları turun tecrübeleri ve bütün yolculuk boyunca asıl rehberimiz olacak Mr. Garmin GPS yol plotter emrimizde ki, ilerleyen günlerde hayran oldum, bütün küçük sokaklar bile programlanmış, buraya kadar anlıyorum da, AVM parkından nasıl çıkacağımızı bile tarif ediyor. Kaybolmak benim gibi bir dinazora bile zor. Devamı Aralık 2016 sayımızda…