Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • Armatore Göbün’de kutlandı

    Armatore Göbün’de kutlandı

    Dergimizin yazarı Emir Kunt’un Haziran ayında çıkan ikinci kitabını dostları ve yatçılar Göcek’in en güzel koylarından Göbün’de kutladı…

    Dergimizde “Dalgalı Sohbetler” köşesindeki yazılarıyla sizlerle buluşan Emir Kunt’un, ilk kitabı “Beyaz Türk Yatçıları”nın ardından ikinci kitabı “Armatore” Haziran ayında yayımlanmıştı. Altın Kitaplar’dan çıkan Armatore’nin kutlamasını dostları ve yatçılar 18 Haziran’da Göcek’in Göbün Koyu’nda yaptı.

    Cem Hakko davet için İstanbul’dan Power FM’i Göbün’e getirdi. Ağırlıklı olarak Yunanca müziklerin çalındığı davette tekne sahipleri unutulmaz bir gün yaşadı.

    Göbün Restoran’daki kutlamada misafirlere özel olarak Erzurumlu ustanın yaptığı cağ kebabı ve meşhur Feride’nin gözlemeleri ikram edildi.

    Göcek’teki kitapçı Zeki Kebir’in açtığı stantta 250’ye yakın kitap yarım saatte tükenirken özel olarak imzalatılan bazı kitaplar Ender Alkoçlar ve Taha Tatlıcı tarafından ihtiyacı olan çocuklara bağış yapılmak üzere davetlilere açık arttırma ile satıldı. Emir Kunt’ tan aldığımız bilgiye göre Taha Bey’in muhteşem şovu ile yapılan açık artırmada toplanan paralar Down Sendromu Derneği’ne bağışlanacak. ☸

  • Karpatlar’da GTS keyfi PORSCHE Cayenne GTS ve Macan GTS

    Karpatlar’da GTS keyfi PORSCHE Cayenne GTS ve Macan GTS

    Porsche’nin “adventure” turlarından biri olan Romanya turunun basın için yapılan Sibiu – Transalpina – Transfagarasan etabının tanıtımına katıldık. Cayenne GTS ve Macan GTS’ler ile 2 bin 150 metrede doğa harikası yollarda GTS sürüş keyfini yaşadık.

    Porsche Türkiye ekibinin davetiyle 10-13 Temmuz’da, bir grup gazeteciyle birlikte Porshe Travel Club müşterilerine özel sunulan Adventure Tour Of Romania turunun en önemli durakları olan Transalpine ve Transfagarasan rotasında markanın güçlü performanslarıyla piyasadaki SUV’ların önüne geçen iki modeli olan Cayenne ve Macan’ların GTS versiyonlarını test ettik. Bu iki güçlü otomobili test etmenin yanı sıra doğa harikası yollarda zirve keyfini yaşadık.

    Romanya Güney Karpatlar-Parang Dağları grubunda bulunan Transalpina, Karpat Dağları’nın en yüksek yolların biri. Kuzeyde Novaci ve Parang Dağları’nın güneyindeki Sebeş’i bağlar. Transalpina yolu, Kral II. Carol zamanında inşa edilmiş. Alman askerleri tarafından 2. Dünya Savaşı sırasında yeniden düzenlenmiş. Halk tarafından Kral’ın Yolu olarak adlandırılıyor. Yolun en yüksek noktası, Urdele Geçişi, 2 bin 145 metrenin üstünde. Yüksekliği sebebiyle, kış mevsiminde ulaşıma kapalı. 2007’de bu muhteşem yolu, Oltenia ve Transilvanya arasında 148 km’lik hızlı bir transit yola dönüştürmek için çalışmalara başlanmış.

    Bir diğer rota olan Transfagaraşan yolunun yapımına ise 1970’te başlanmış. Adını “öte” anlamına gelen trans kelimesi ile yola ev sahipliği yapan dağın adı olan Fagaraş isminin bir araya gelmesinden alıyor. Asıl yapım amacı, 1968’de Sovyetlerin Çekoslavakya işgali sonrası dönemin Rumen lideri Nikolay Çavuşesku’nun Sovyetler tarafından gelebilecek muhtemel bir saldırıya karşı Fagaraş Dağları üzerinden vakit kaybetmeden ordusunu geçirebileceği stratejik bir yola sahip olmak istemesiydi. Militarist amaçlarla yapılan ve adeta bir doğa harikası olan bu yolu şimdi otomobil severler kullanıyor. Zirvesi 2 bin 544 metre yüksekliğinde olan Fagaraş Dağları’na tırmandıkça sıcaklık da giderek azalıyor. İklim şartları sebebiyle sadece Haziran’dan Eylül’e kadar açık olan bu yol Transalpina’dan sonra 2 bin 42 metre ile Romanya’nın en yüksek ikinci dağı unvanına sahip. ☸

  • Monaco Grand Prix

    Monaco Grand Prix

    Monte Carlo! Adı bile bir asalet, bir zenginlik çağrıştırmıyor mu?

    Güney Fransa’nın Akdeniz’le öpüştüğü asil koyların tam ortasına konuşlanmış, Fransa’nın parçası gibi görünmesine rağmen, Prens Rainier zamanında özgürlüğünü ilan etmiş bir prenslik. Hani bir zamanlar, ancak filmlere konu olabilecek büyülü bir aşkla Hollywood prensesi Grace Kelly ile evlenerek onu gerçek bir prenses yani Monaco prensesi yapan Prens Rainier. Nasıl ironi ama!

    Vatikan’dan sonra dünyanın en küçük ikinci ülkesi, sokaklarında Ferrari’ler Jaguar’lardan başka otomobile nadir rastladığınız bu zepzengin ülkecik, aynı zamanda Formula 1 yarış meraklıları için bir efsane çünkü Monaco Grand Prix, bu yarışların kralı!

    Bu yılki yarışlarda bir megayat şefi olarak ben de oradaydım. Çünkü gelen kitlenin büyük bir kısmını yat sahipleri ya da megayatları kiralayan hali vakti hayli yerinde yarış severler oluşturuyor. Yarışlar bir yana, bu yatlarda neler yaşanıyor biraz ondan bahsedelim.

    Monaco GP, sadece bütün caddelerin piste dönüştüğü heyecanlı yarışlarla değil sabahlara kadar süren ‘after party’leriyle de ünlü. Partilerin çoğu, Monaco’nun tam kalbinde yer alan Port Hercules etrafında dönüyor. Marinada yer bulmak için çok önceden rezervasyon yaptırıp normal üstü bir ücret ödemeniz gerekiyor. Buna rağmen marina dolup taşıyor hatta ikinci sıra bir park etme sistemi de yaşanıyor. 50 metre üzeri yatlar ise açıkta durmayı yeğliyorlar. Bir de protokol var. Monaco Prensi Albert’in özel yatında verdiği parti. Davetli olmanıza rağmen yüksek bir giriş ücreti ödemenizin şart koşulduğu, çünkü bu gelirin vakfa bağışlandığı özel gece.

    Marina barlarındaki partiler herkese açık ama megayatlardaki partiler elbette ki özel! Ünlü yüzler, ortamın vazgeçilmezleri upuzun bacaklı kızlar ve elde şampanya kadehleriyle güvertede salınan kalabalıklar. Önce Dom Perignon’lar eşliğinde başlayan elegant gecenin sonu, alkolün etkisiyle sabaha karşı mini hamburger ve heavy snack dediğimiz yiyeceklere yumulmakla son buluyor. Elbette ki şefiniz bunları hazırlamak üzere tüm gece ayakta size hizmet vermiş oluyor.

    Önümüzdeki sene Monaco GP’yi TV’den izlerken bu yazdıklarımı hatırlar ya da belki derginizin sayfalarını süsleyen megayatlardan birini kiralarsınız, ben de şefiniz olarak sizi şık yemeklerimle tanıştırırım. Kim bilir…

    Ayın Teknesi DİLBAR

    Peki, Monaco Grand Prix’den sonra nereye gittik? Fransa’nın cennet köşelerinden ve megayat sektörünün klasikleşmiş uğrak yeri St. Tropez’ye. Saint Tropez ruhunu, sokaklarını, meşhur yelken yarışlarına ev sahipliğini ya da şef olarak sabahları maruz kaldığım vazgeçilmez ekmek kuyruğunu sonraki yazımda okuyacaksınız. Peki, yolda kime rastladık? İşte sağlam bir megayat! 156 metre DILBAR! Lürssen Yacht yapımı. Adından da anlayacağınız gibi, bir Özbek dilberi. Sahibi Özbek asıllı Rus milyarder Alisher Usmanov. Arsenal futbol takımının sahibi olarak da hatırlarsınız. Bir ara dünyanın en büyük megayatı idi. Şimdi rekor tabii 180 metre ile Azzam’ın artık. 20 konuk kamarası ile maksimum 40 konuk ağırlayabilen ve 35 mürettebat kabin sayısı ile 80 kişilik dev ekibi barındırabilen 600 milyon dolarlık bir dev.

  • Okyanusun bodyguard’ları MERCAN RESİFLERİ

    Okyanusun bodyguard’ları MERCAN RESİFLERİ

    Mercan resifleri yok oluyor, son 30 yılda yüzde 10’u kaybolmuş durumda. Bir 30 yıl daha geçtiğinde de maalesef, yaklaşık yüzde 10’unun kalacağı tahmin ediliyor. Resiflerin yok olması demek: Milyonlarca insanın sağlığını kaybetmesi, yine milyonlarca insanın işsiz kalması aynı zamanda milyarlarca doların da havaya uçması demek.

    Sizin için de “hayaller mercan resifleri, dalışlar; gerçekler yazlık mı?” Valla böyle giderse herkes için gerçekler “yazlık” olacak. Mercan resifi deyince çoğumuzun aklında soyut bir kavram oluşuyor, biliyorum. Hele de iklim değişimiyle mercan resiflerinin yok olması deyince offf, bizden çok uzakta, aslında bizi hiç de ilgilendirmeyen, öyle uzaklarda bir yerlerde yine bir şeyler oluyormuş gibi değil mi? Yine iklim değişimi, yine küresel ısınmanın zararları falan filan, amaan…

    Tamam, biliyorum bildiğini. Hem artık sen de önemsiyorsun çevreni, hayatını. O nedenle hemen giriş yapacağım ama sana sadece şunu söyleyeyim, mercan resiflerinin yok olması demek: Milyonlarca insanın sağlığını kaybetmesi, yine milyonlarca insanın işsiz kalması, milyarlarca doların havaya uçması demek. Aslında daha ötesi var. Yine mi iç karartıyorum?

    Ama bunları sana anlatma nedenim gidişatı görelim, bilinçlenelim, sonra da hayatı tatlı tatlı yaşayalım. Yani olumsuzlukları ben anlatıyım, hayatın tatlı kısmı sana kalsın.

    İlgini çektiyse gel, anlatıyorum.

    Bu güzel mercanları anlayabilmek için biraz yolculuk yapacağız önce. İlk olarak karada yolculuk… Tropikal kuşaklara inmemiz lazım, zira bu kadar çeşidi soğuk sularda bulamayız. Geldik sıcak sulara. Şimdi okyanusun derinlerine inelim. Of hava da sıcak zaten, su iyi gelmedi ama. Biraz daha inelim. Çünkü bu deniz kentinin ayakta kalması için güneş ışığı önemli. Bak geldik zaten. Şimdi yaklaşık 50 metre derinlikteyiz. Nasıl da rengârenk. Orda ki küçük ağaççıktan da evinde mi var? Hani sehpanın üzerinde ki. Ya yok artık, bir kere mercanlar ağaç, bitki ya da kaya filan değildir. Mercanlar, omurgasız hayvanlardır. Yeri gelmişken biraz bilime de girelim, mercan aslında bir topluluk. Tek bir birey olarak bahsedersek isimleri polip. Milyonlarca polip bir araya geliyor, o şekilde mercan kolonileri oluşuyor. Ama bir de şöyle bir durum var, polipler gözle görülemeyecek kadar küçük ve tek tek değil, bir mercan kolonisi olarak tek bir sindirim sistemleri var. Yani birbirine ihtiyaç duyan tam bir aile. Vücutlarında bulunan hücreler sayesinde rengârenkler ve çok güzeller. Yalnız avlanırken o kadar da masum olmuyorlar. Yakıcı hücrelerini kullanıyorlar ya da yapışkan bir madde salgılayarak avlarını yakalıyorlar.

    Fazla da bilimsel konuşup konudan sapmak istemiyorum. Çünkü ciddi bir durum var ortada, bu ciddi durumdan bahsetmek istiyorum. Yumuşak ve sert mercanlar var; sert mercanlar yapılarındaki magnezyum, kalsiyum, karbonat gibi sert maddelerle ve ölen poliplerin alta inmesiyle resifleri oluşturuyorlar. Dünyada çok büyük resifler var, birini illa ki duymuşsundur, Avustralya’da Büyük Bariyer Resifi, “Great Barrier Reef”. Kapladığı alan yaklaşık 345 bin kilometrekare. Resifler 2 milyon türe ev sahipliği yapıyor. Ve bu sadece bilinen kadarı. Deniz hayatının da yüzde 25’i resiflerin kolları altında yaşamını sürdürüyor. 4 bin balık çeşidini barındırıyor mesela. Nasıl? Her biri birer şehir gibi. Denizin altındaki ayrı bir yaşam adeta. Dolayısıyla çeşitliliğe çok müsait. Bu çeşitlilik sadece okyanus hayatını değil, tüm yaşamı, insanları da fazlasıyla etkiliyor. Yaklaşık 500 milyon insanın besin, gelir ve ilaç kaynağı mercan resifleri. Besinle ilgisini tahmin edersin, balıkçılık. Ve balıkçılıktan, hatta sadece mercan resiflerine dayalı, hatta sadece Amerika’daki balıkçılıktan elde edilen gelir yılda 100 milyon doları aşkın. Ve bu 2001’in raporuna göre. Şimdiki değeri katbekat artmış olmalı. Ayrıca 10 milyonlarca insana da diğer besin kaynaklarıyla gelir sağlıyor. Özellikle dalgıçların ilgisini çektikleri için de turizme büyük katkısı var. Kısaca, mercan resifleri her yıl 375 milyar dolar değerinde ürün ve hizmet sağlıyor. Henüz herkes mercanların önemini anlamamış olsa da bilim adamları artık farkında ve bir süredir resifler tıpta da kullanılıyor. Kanser, HIV, bakteriyal enfeksiyonlar, virüsle ilgili hastalıklarda iyileştirici özellikleri var, ilaç yapımında kullanılabiliyorlar. Krem ve şampuanı bir üründe toplayınca gözlerimizi açıp “vay arkadaş” diyoruz, mercan resiflerinin fonksiyonelliğine bakmıyoruz, ben de burada “vay arkadaş” demek istiyorum.

    Resifler, pek çok kıyıda büyük fırtınalara, hortumlara, tayfunlara bariyer işlevi de görüyor. “Okyanusların yağmur ormanları”, “Okyanusun şehirleri”, “Okyanusun mimarları”, şimdi de “Okyanusun bodyguardları”. Ne isim koysan yakışıyor yahu. 10 parmağında 10 marifet bu resiflerin maşallah.

    ANAHTAR KELİME: KARBON

    İşte say say bitmiyor da, sadede de gelmek lazım. Mercan resifleri yok oluyor, son 30 yılda yüzde 10’u kaybolmuş durumda. Bir 30 yıl daha geçtiğinde de bir yüzde 10 daha mı kaybederiz? Hayır, maalesef, yaklaşık yüzde 10’unun “kalacağı” tahmin ediliyor. Haberlerini takip ettiniz mi? İklim değişikliği nedeniyle ilk defa bir memeli türü yok oldu, nesli tükendi. Mozaik kuyruklu fare denilen kemirgen, Avustralya’da Queensland’in kuzey kıyılarında bulunan küçük bir mercan adasında yaşıyordu ve insan kaynaklı iklim değişikliği deniz seviyesinin yükselmesine sebep oldu ve sonuç? Ada yok oldu. Bu adada yaşayan türün de böylece nesli tükenmiş oldu. Hep besin zincirinden bahsediyoruz ya, işte bir basamak gitmiş oldu böylece. Bu şu anda yok olan tek bir tür. Ama resifler yok olursa, kaç milyon tür kaybolur? Daha az önce söyledim. Gel gel yukarı bakma. 2 milyon muydu? Evet, 2 milyon tür ve bu sadece bildiğimiz kadarıydı ve resiflerin barındırdığı tür sayısı. Bir o kadar da başka türler ve tabii ki insanlar etkilenecektir.

    Peki, “oturup ağlayalım mı yoksa yapabileceğimiz bir şeyler var mı?” dersen, tabii ki var. İçini karartıp gitmeyeceğimi, sana bunu yapmayacağımı söylemiştim. Atmosferde biriken karbondioksitin yüzde 45’i havada kalırken geri kalanın çoğunu okyanuslar ve bir kısmını da bazı karasal bölgeler tarafından emiliyor. Karbondioksit suya (okyanusa) girdiğinde bazı kimyasallarla reaksiyona giriyor ve asit oluşturuyor. Yani suyun pH’ını düşürüyor. Özellikle fosil yakıtlardan biriken fazla karbondioksit okyanuslardaki küresel karbon döngüsünün değişmesine ve asitleşmeye neden oluyor. Çok mu teknik oldu? Yani sen havaya sera gazlarını yayınca okyanus asidikleşiyor, ardından da mercanlar nakavt. Yani anahtar kelime KARBON. Havaya ne kadar az karbon yayarsak, o kadar dünyanın her yeri gibi mercanları da korumuş oluruz. Milyonlarca türü de yok olmayla karşı karşıya getirmeyiz, o esnada bizim türümüz de zarar görmezse tabii.

    Yani temiz enerji, temiz enerji , temiz enerji. Bunun dışında, plastik atmazsak, atık yağları denize dökmezsek, israf yapmazsak, betonlaştırmazsak, havayı kirletmezsek, fosil yakıt tüketmezsek, bilinçsiz balıkçılık ve avcılık yapmazsak, dikkatsiz tekne kullanımı ve dikkatsiz dalış yapmazsak; bilinçli tarım, bilinçli tüketim yaparsak dünyayı kurtarmış oluyoruz. Kendini kahraman gibi hissetme, bunlar zaten yapman gerekenler, bu dünyada yaşayabilmek için.

    Gelecek ay ben yine buralardayım, görüşürüz, sağlıcakla… ☸