TAYK, 2016 sezonunda düzenleyeceği Mavi Rally için tarih açıkladı. TAYK’tan yapılan açıklamada Mavi Rally 3’ün 25-30 Haziran’da yapılacağı belirtildi. D-Marin Didim’den başlayacak ralliye katılan tekneler Arki, Patmos, Lipsi ve Leros’u ziyaret ettikten sonra Didim’e dönecek. Ralli ile ilgili ayrıntıları TAYK’ın internet sitesinde bulabilirsiniz.
www.tayk.org.tr
ABD’de itfaiyecilerin büyük çoğunluğu gönüllüdür. New York’ta yaşadığım yerde de itfaiyeci arkadaşlarımın yangın kıyafetleri itfaiye arabalarında dururdu, yangın çıktığında, bizdeki eski tulumbacılar gibi dükkânlarını kapatır, iş yerlerini bırakır geçen kamyona atlarlardı. Bu gönüllülerin cemiyetlerinde saygın yeri vardır. Bodrum’a geldiğimde bizde de böyle gönüllü bir grup olduğunu öğrenmek içimi ısıttı. Ama Ege ve Akdeniz kıyılarımızda tek olmalarını öğrenmek de aynı şekilde içimi burktu.
Cape Agulhas’ı burnumuz kanamadan geçtiğimizde derin bir oh çekiyoruz, Afrika’nın en güney noktası arkamızda kaldı, artık Güney Atlantik’teyiz, Allahaısmarladık Hint Okyanusu. Ümit Burnu 82 mil kuzeybatimizda.
“Oh”u biraz erken çekmişiz, rüzgâr beklediğimden biraz erken batıya döndü ve bindiriyor, biliyorum yakında “gale”e (35+ knot) dönecek. Önümüzde saklanabileceğimiz bir sığınak bulabileceğim Walker Bay’in çok genel bir haritası var. Haritamda, bir nokta gibi görünen Gansbaai’de bir balıkçı barınağı olduğu görünüyor. Danger Point burnunu döndüm, kuzeye tırmanıyoruz, önümüzde kahverengi yosunlar peydah oldu. Annette’in “Kelp!” diye bağırmasıyla iskele alabanda kendimizi açığa atıyoruz. İlk defa karşılaştığımız Kelp, soğuk denizlerde kayaya yapışan 3-4 metreye kadar uzanan su hortumu gibi kalın ve sağlam, pervane ve dümene dolamak istemediğin bir musibet.
Telsizle Cape Town radyoyu arayıp Gansbaai liman girişinde dikkat etmem gerekli bir durum olup olmadığını soruyorum. Cape Town “Kelebek beklemede kalın” diyor. Bekliyoruz… Üç dört dakika sonra telsizdeki cızırtının yerini alan ses, “Kelebek, çağrı yapan Hermanus SAR. Gansbaai bir balıkçı barınağı, size uygun değil. Hermanus’a gelmeniz daha iyi” diyor. “Teşekkürler Hermanus SAR, yalnız bende Hermanus’un haritası yok.” Hava kararmak üzere daha 6 mil var ve rüzgâr tam kafadan 20 knot! SAR’dan gelen cevap “Kelebek önünüzde tehlike yok, yaklaştığınızda ben tepeden sizi görüp arama ışığımı yakacağım, yalnız bu ışık arabamda, siz beni görüp yaklaşınca aşağı inip mendirekte size yol göstereceğim.”
Böylece limana girip yarın kötü havadan balığa çıkmayacak bir teknenin üstüne aborda olduk. SAR gönüllüsü genç “hoş geldiniz” diyerek kıyıdaki kulübün anahtarını verdi, “duş yapın, dinlenin, ben sabah gelir sizi kasabaya götürürüm, bir ihtiyacınız varsa hallederiz.” diyerek gitti. Devamı Mayıs 2016 sayımızda…
Ünlü uzak yol kaptanı her seyirden önce kamarasına girer, sonra da dümene geçip, “Vira Bismillah” dermiş. Tayfalar merak edip izlemişler. Kaptanın kamarada bir sandıktan çıkardığı kutuyu açtığını, sonra hepsini yeniden kilitleyip çıktığını görmüşler. Bir gün kamaraya girip önce sandığı, sonra kutuyu açmışlar. Kutunun içindeki küçük ve yıpranmış kâğıtta yazılanları okumuşlar: “Sol, iskele; sağ, sancak!” “Yok artık!” diyorsunuz değil mi? Demeyin. Nice âdem var, deryada dolanır ama bırakın “iskele-sancak”, teknenin “pupası-pruvası”nı bilmez.
Birkaç ay oluyor. Sevgili Yayın Yönetmeni, “Dünya durdukça dursun. Tuttuğu altın olsun” Eyüp Özel ile tekneler üzerine laflarken bu konu açıldık da, “Hiç değilse belli başlı terimleri bir yazsanız” dediydi de Kitab-ı Bahriye seyirlerinden vakit bulamamıştım. Şimdi değil mi ki biz de üstadımız Piri Beğ gibi, ummana açılmak için peksimet kızartıp, kavurma basıyoruz, o zaman vakit bulmuşken şu istek yazısını yazalım ki, sonra yine bildiğimizi okuyabilelim.
Bundan yaklaşık 500 yıl önce belki daha da yeni tarihlere kadar, “iskele-sancak” bilinmiyordu herhalde ki, Piri Reis bile Kitab-ı Bahriye’de, “iskele” değil, “sol”, “sancak” değil, “sağ” der. Sonra ne zaman, neden değişmiş de “iskele-sancak” olmuş bilemedim vesselam. İyi de olmuş bence çünkü “sağ-sol” teknenin ne tarafına baktığınıza göre değişir de “iskele-sancak” tektir.
Ama, “Poryaz”ın, “Poyraz” olması dışında, rüzgâr isimleri hiç değişmemiş. Önce de yazmıştım. Doğrusu, “Boreas”dan gelen “Poryaz”dır. Yani Reis yine haklıdır.
Unutmadan yazayım, “Lodos Rüzgârı” diye bir rüzgâr yoktur. “Güneybatı rüzgârı”na sadece “Lodos” derler. Kuzeybatı rüzgârına, sadece “Karayel” dedikleri gibi.
Devamı Mayıs 2016 sayımızda…
Ümitlerimiz köreldi ama özlemlerimiz hâlâ devam ediyor. Demek ki hâlâ özleyecek şeyler var ülkemizde. Ben mesela Göcek’te denizin bahar kokusunu özlüyorum. Göbün Muammer’in tişörtünün altında sarkan göbeğini bile özlüyorum.
Bu sene daha bir başka özledik sanki. Çok bunaltıcı ve kötü haberlerle dolu bir kışı geride bıraktık. Normalde kışın bir iki yazardım ama bu sene hiç içimden gelmedi. Büyük şehirlerdeki bunaltıcı ve sinir sistemini zorlayıcı hayatta kalma mücadelesinin üzerine yurtiçi ve yurtdışından yağan kötü haberler ve olaylar hepimizi nefessiz bıraktı gibi. Biz denizseverler zaten kış aylarında nefes darlığı yaşarız ama bu sene tıkanma noktasına geldik milletçe. Üstüne üstlük sürekli bir şeylerin dikte edildiği ve mütemadiyen azarlanma halimiz, kuralsızlıklarla dolu ülkemizi iyice yaşanmaz hale getirdi. Uyanık, omurgasız ve bukalemun insanların korkunç derecede çoğaldığı toplumumuzda medeni iş ve yaşam tarzını benimseyen insanlar kendini iyiden iyiye aptal gibi hissetmeye başladı.
Bugünlerde herkes birbirine bu şuursuz ve gayri medeni halimizin nasıl sonlanacağını, doğru ve yanlışın birbirine karıştığı bu kaos ortamının nasıl düzelebileceğini soruyor. İşin enteresan tarafı kimsenin elle tutulur bir çözüm önerisi yok. Hatta en ufak elle tutulur ümidi bile yok.
Memleketimizi terk edemeyeceğimize göre yine nefes almak için kaçış yerimiz denizler olacak. Sahiller demiyorum özellikle çünkü sahillerimizin de çok hızlı ve sistematik bir şekilde ırzına geçiliyor. Çünkü kafa sahilde de aynı kafa, toprağı, taşı, denizi, plajı, suyu hatta b.ku bile nasıl paraya çeviririm diye gören şark kurnazı cahiller topluluğu. Söküp başka yere taşıdığı zeytin ağaçları kuruyunca çakılmasın diye yeşile boyayan kafa bu. Atıklarını önündeki denize akıtan otelci, sintinesini hâlâ yüzdüğü yere bırakan teknecinin kafası bu. Adam kendi menfaatini bile hesap edemezken toplumun ve gelecek nesillerin menfaatini nasıl idrak edebilsin.
Ümitlerimiz köreldi ama özlemlerimiz hâlâ devam ediyor. Demek ki hâlâ özleyecek şeyler var ülkemizde. Ben mesela Göcek’te denizin bahar kokusunu özlüyorum. Göbün Muammer’in tişörtünün altında sarkan göbeğini bile özlüyorum. Feride’nin gözlemelerini ve her seferinde o kadın haliyle kayığını tekneye usul usul yanaştırışını özlüyorum. Bodrum da vıcık vıcık günler başlamadan yaklaşan yazın hareketliliğini ve enerjisini almak istiyorum. Artık bir zamanlar sevdalı olduğum o eski Türkbükü kalmadığı için Gündoğan’da Sail Loft’ta bir şeyler içmeyi ve müzik dinlemeyi özlüyorum. Ama yine de kalan son kale Maçakızı’na uğrayıp “hey gidi günler” demeden edemiyorum. Alaçatı’nın şirin sokaklarında boş boş gezinmek istiyorum. Mümkünse yazın uğramamak ve aklımda İstiklal Caddesi gibi değil, Ege’nin şirin bir köyü gibi kalmasını sağlamak istiyorum. Sonra Simi’de yazın ilk yemeğini, o şirin fırının hiç sektirmediğim peynirli kol böreğini özlüyorum. Bozburun Yat Kulüp’te Zeynep Abla’nın telaşlı ve güler yüzlü halini, Edhem’in o herkesin gıpta ettiği 365 gün süren deniz ve yelken sevgisine hayret etmeyi özlüyorum. Bir iki senedir uğramadığım için Leros’u ve Taki’nin makarnası gözümde tütüyor, Marathi’yi özlüyorum ve her gidişimde ilk gittiğim günü hatırlamayı seviyorum. Mykonos’un o insanın ruhunu eline geçiren fütursuz ve özgür halini özlüyorum, her gittiğimde “acaba biz özgür bir ülkede yaşamıyor muyuz” sorusunun cevabını bulmaya çalışmak istiyorum. Bana yıllardır yavan ve turistik gelen Rodos’u bile özledim. Nasıl bu kadar yakın olup da bizim olmadığını kabullenemediğimiz ama her gittiğimizde “iyi ki de bizde değilmiş” dediğimiz Meis’cik var. Bir an için bizim olduğunu düşünsenize o adanın arkasındaki eğilerek girdiğimiz mağaranın girişi nasıl olurdu acaba? Gerizekalı bunlar kırıp açmıyorlar ağzını şöyle tur tekneleri rahat rahat girsin içeriye, çoluk çocuk bağırıp çığırsın ekolu ekolu.
Özledik be. Denizi özledik, teknemizi özledik, özgür hissetmeyi özledik. Bu sadece deniz ve tekne sevdası değil gördüğünüz gibi. En az onlar kadar önemli olan uğrak yerlerimiz ve oralardaki dostluklarımız. Ben mesela sadece kendi teknemi özlemem sürekli beraber gezdiğimiz arkadaşlarımın teknelerini de özlerim. Hatta görmeye alıştığım diğer tekneleri göremeyince içimi bir hüzün kaplar.
Faizlerin düştüğü, hatta faizin olmadığı, 1 doların 1 liraya eşit olduğu, fevkaladenin fevki mertebesindeki komşuluk ilişkilerimizin devam ettiği, parlamenter ama her kafadan ses çıkmayan, yargıda bağımsız, yasamada demokratik ama tek patronlu bir yaz dilerim hepinize. Yürütmeyi nazar değmesin diye saymıyorum.
Altı aydır yazı yazmadığım için biraz sonuna doğru kafam meme yapmış olabilir kusura bakmazsınız artık. Bir denize gireyim kendime gelirim. ☸