Etiket: Sinan Sümer

  • L’Hospitalet 2022 Finn’e geri dönüş

    L’Hospitalet 2022 Finn’e geri dönüş

    Yıllar sonra Finn sınıfına dönme hayalimi gerçekleştirdim. 13-17 Eylül’de İspanya Hospitalet de L’Infant’taki Açık Avrupa Şampiyonası’na katıldım ve 60 teknelik filoda 19. sıraya yerleştim…

    Fotoğraflar ROBERT DEAVES, SİNAN SÜMER ARŞİVİ

    Yelken hayatımla ilgili iki büyük hayalim vardı. İlki okyanus aşırı bir yarışa katılmak, ikincisi ise bir gün Finn sınıfına geri dönebilmek. Geçen yıl ve bu yıl olmak üzere iki etaplı gerçekleştirilen Marsilya-Madeira-Martinik rotalı Transquadra Okyanus Yarışı’yla ilk hayalimi gerçekleştirmiş, detaylarını da sizlerle buradan, Yacht Türkiye sayfalarından paylaşmıştım. Oradaki uzun günler, geceler boyunca düşünmeye imkân bularak Finn sınıfına geri dönme konusunu da kafamda iyice netleştirdim. 

     Finn sınıfında, gençliğimde, milli takım ve uluslararası seviyede uzun seneler yarışmış olmamın benim için anlamı hep çok daha ötedeydi. Bu sınıf, ülkemizde ve dünyada birçok önemli yelkenciyi yetiştirdi; benim de bu kişilerin öğrencisi olmama, izlerini takip etmeme fırsat verdi. Çok detaylı ve teknik bir tekne Finn ve Yat sınıfına iyi bir altyapıyla geçmemi sağladı. Bu sınıfın sporcuları her zaman denizde sağlam birer atlet ve sıkı bir yarışçı, karada ise bir o kadar dost canlısı ve yardımsever insanlar oldular. Bunu söylüyorum, zira birçok üst düzey sınıfta rekabetçi yarışçılar bırakın iyi dost olmayı, birbirleriyle konuşmuyorlar dahi. Dolayısıyla Finn bir yarış sınıfı teknesi olmasının ötesinde, daha gençlik yıllarımda hayata bakışımı ve karakterimi şekillendirdi diyebilirim. Kendisine geri dönmek de bu yıla nasip oldu.

    VÜCUT VE ZİHİN HAFIZASI

    Transquadra sonrası ikinci el bir tekne alıp İstanbul’da hafif havalarda antrenmanlara başladım. Öncelik hafif havaydı çünkü Finn fiziksel anlamda çok talepkâr olmuştur her zaman. 25 yıl aradan sonra birinci önceliğimi tekneyi hatırlamak ve bunu sakatlanmadan yapmak üzerine kurdum. Her ne kadar kara antrenmanlarını hayatımdan hiç çıkarmamış olsam da bu tekne için gerekli güç, esneklik ve atletizme ulaşmanın zaman gerektirdiğini çok iyi biliyordum. Galatasaray Kulübü’nde yaptığım ilk antrenmanlarda genç sporcular hafif rüzgârlarda, “Abi senin havalar esiyor” diye benimle dalga geçmeyi alışkanlık haline getirdiler. Zaman geçtikte tekneye alıştım ve antrenman temposunu artırdım. Vücut ve zihin hafızası çok ilginç; 25 sene önceki alışkanlıkları tahminimden çok daha kısa sürede hatırlamak beni olumlu yönde oldukça şaşırttı. Güney Yarışı sonrası Bodrum’da sert havada yaptığım bir haftalık antrenman kampı ise en faydalı çalışmalarımdan biri oldu, artık neredeyse kendimi tam olarak hazır hissetmeye başladım. İstanbul’a dönüşte Galatasaray Kulübü’ndeki milli Laser sporcularıyla antrenman yapma fırsatı buldum. Bu kez tekneyi hatırlamanın ötesinde su üzerindeki rakiplere karşı da tek başına yelken yapmayı hatırladım.

    26 YIL ÖNCEYLE AYNI YERDE

    Hedefim, 13-17 Eylül’de Barcelona yakınındaki Hospialet de L’Infantta gerçekleşen Finn Avrupa Şampiyonası’na katılmaktı. Bu yarış alanının benim için ayrı bir önemi vardı, çünkü 1996 senesinde tam 26 yıl önce burada Finn Gençler sınıfında Avrupa yedincisi olmuştum. Dürüst olmam gerekirse; bu seferki hedefim iyi bir dereceden ziyade, sorunsuz bir şekilde yarışı tamamlayabilmekti.

    11 Eylül’de Hospitalet’e vardım. 12 Eylül sabahı teknemi hazırladım ve akşamüzeri çıktığım deneme antrenmanlarında süratim, diğer rakiplere göre fena değildi. Tek tip teknelerde rakiplerle karşılaştığınızda ilk süratiniz çok önemlidir. Sürat konusu genelde nasıl başlarsa öyle gider. Bu durum moralimi epey yükseltti. Bu yarışa kadar hiç başka bir Finn ile antrenman ve sürat testi yapma imkânım olmamıştı.

     Süratim iyiydi ama deneme startlarında çok geride kalıyordum. Türkiye’deki hazırlıklarımda bunu çalışmaya da pek  fırsatım olmamıştı. O gün bazı sporcular açık alanda çalıştı, bazıları İspanyol antrenörün eşliğinde defalarca start ve kısa parkur antrenmanı yaptı. Ben de bu konuda eksik hissettiğim için sürekli start çalışmalarına katıldım. Belleğimde bu kısmı da ortaya çıkartmalıydım yoksa 60 teknenin start hattında olacağı bu yarışta hiçbir şansım olmazdı. Tekrar tekrar çok kötü startlar moralimi bozsa da denemeye devam ettim. İki saatin sonunda çalışmanın son bölümünde ritmi yakalamayı başardım ve ilk yarış öncesi bu konuda da kendimi biraz daha iyi hissettim…

    YARIŞ GÜNÜ

    13 Eylül, ilk yarış günü. Orta sert bir havada erkenden denize çıktım, parkuru denedim. Bunca yıllık deniz tecrübesine rağmen heyecanıma hâkim olmakta zorlanıyordum. Nihayet ilk yarışın hazırlık düdüğü çaldı ve tüm tekneler start hattına dizildi. İyi bir yer bulmaktan önce, 60 tane yan yana dizilmiş Finn teknesinin güzelliğine kaptırmış bir halde buldum kendimi. Sonra kısa bir silkinme ve uygun bir yer arayışı… İlk startta çıkışta epey zorlandım ama avantajlı noktadan üçüncü tekne olarak kendime yer bulabildim. İlk orsa şamandırasına geldiğimde yorgunluktan dilim dışarıdaydı, kaçıncı olduğum konusunda da en küçük bir fikrim dahi yoktu. Arkama baktığımda önümden çok daha fazla tekne olduğunu gördüğümde hem heyecanım hem de motivasyonum arttı. Tüm yarış boyunca büyük bir hata yapmadan hem pozisyonumu korudum hem de birkaç tekne daha geçmeyi başardım. O gün yapılan iki yarışı 60 tekne arasında 21. ve 19. olarak tamamladım, genel sıralamada da 19. olarak ilk günü bitirdim. Bu benim için harika bir sürprizdi, böyle bir noktada olmayı beklemiyordum. Kendi kendime “bu ilk günün acemi şansı, herhalde yarın daha kötü olur” diye söyledim.

    13. SIRAYA YÜKSELDİM

    Ertesi sabah hava kuzeye döndü ve epey kuvvetli esmeye başladı. Filo içinde kilosu en düşük yarışçılardan biri olduğum için sert havada kendime tanıdığım şans da pek yüksek değildi. Sert havada yapılan bu ilk yarışın ilk orsasını da filonun ortasında dönmeyi başarıp, ilk pupada da hafif kilomun avantajıyla birçok tekneyi geçip, kendimi yine ön grupta buldum. İşin güzel yanı, hava gitgide düşmeye başladı ve benim tercih ettiğim, parkurun sol tarafı iyice avantajlı hale geldi. Son orsa şamandırasına yaklaşırken beşinci sıradaydım. Ancak hava iyice düştü ve komite yarışı abandone etti, peri masalı benim için son buldu. Bu karardan sonra tüm filo karaya döndük; uzun bir bekleyişin ardından yayılan güney rüzgârıyla tekrar denize çıktık. O gün yapılan yarışlarda da ilk 15 içinde iki derece yapınca günü 13. sıraya yükselmiş şekilde tamamladım. Birçok önemli yarışçı gelip beni tebrik etti, hatta yurt dışından bile arayanlar oldu. Gerçek olması için çok iyi bir pozisyondaydım.

    BANA DERS OLDU

    Üçüncü gün ilk yarış yine ilk 15 içinde bir derece yaptıktan sonra ikinci yarış tekrar edilen starttan çıkamayınca 34. sırada serinin en kötü derecesini yaparak karaya döndüm. Tabii en kötü derecemin yarışa gelirken “umarım yapabilirim” dediğim bir derece olması ise ayrıca komik oldu bana. Üçüncü günü genel sıralamada 17. olarak tamamladım böylece.

     Son gün yine iki yarış planlanıyordu ancak sabahtan esen fırtına yarış yapmaya imkân vermedi. Son start saati olan 15.00’e kısa bir süre kala günün tek yarışı için start verildiğinde hayatımda ilk defa yaşadığım bir olay başıma geldi. Start saatini yanlışlıkla normalden bir dakika erken aldığım için startı da bir dakika erken aldım. Şans eseri pin end şamandıraya en yakın tekne olduğum için de altımda referans alabileceğim kimse yoktu. Start ettikten kısa süre sonra durumu fark edip geri dönsem de basılı olan U kod bayrağı sebebiyle serinin son yarışı benim için başlamadan bitmiş oldu. Böylece 30 yıllık yelken tecrübeme yeni bir ders daha eklemiş oldum…

    SONUÇ YİNE AYNI!

    Neyse ki seri boyunca elde ettiğim dereceler iyiydi ve bu yarışı atıp, seriyi 19. sırada, yani ilk gün başladığım şekilde tamamladım. 40-50 yaş grubu Master sınıfında ise yedinci olarak tamamladım ki bu da hoş bir tesadüftü benim için. Aynı yerde 1996 senesinde Avrupa Gençler yedinciliği ve 2022’de Avrupa Master yedinciliği elde etmiş oldum. Genel sıralamada ilk 20’ye ödül vermeleri de ayrıca benim için hoş bir sürpriz oldu. Artık sağlığım ve zamanım el verdiği sürece Finn yarışlarına katılmaya devam ederek bu güzel hayali yaşamaya devam etmek istiyorum. Türkiye’de de bu sınıfı canlandırmak bir diğer hedefim. Bakalım hayat neler gösterecek…☸

  • TRANSQUADRA İkinci etap günlüğü

    TRANSQUADRA İkinci etap günlüğü

    Alize Ocean Racing olarak, Transquadra’nın Madeira-Martinik rotalı ikinci etabını 17 gün kesintisiz yarışarak beşinci sırada tamamladık. Tolga Pamir’le beraber teknede yaşadıklarımızı ve sürekli değişen kararlarımızı aşama aşama yazdım.  

    Transquadra’nın Madeira-Martinik rotalı 2. etabı 29 Ocak’ta start aldı. Planımız 24 Ocak’ta Madeira’ya uçmak, 25-27’si arası hazırlıkları tamamlamak, 28’inde biraz dinlenmekti. Yine covid vaka sayılarının arttığı bir dönemdi ve PCR testi yaptırmam gerekiyordu. Neyse ki sonuç negatif çıktı. Ama bu kez de uçuş gününe son yılların en büyük kar fırtınasının geleceği uyarıları başladı. 23’ünde akşamüzeri kar başladı. Uçuşum 24’ünde sabah 08.00’deydi. Yatmaya hazırlanıyordum ki, bir arkadaşım aradı ve sabah 04.00’ten sonra yolların kapaması ihtimalinden bahsetti, beni geceden alana bırakmayı önerdi. Gece yarısı yeni yoldan tipi eşliğinde alana gittik. Sabah pistler beyazdı ama uçaklar inip kalkıyordu. Madeira 20 derece ılık bir havada, hatta harika bir gökkuşağıyla selamladı beni. Ertesi gün benimkinden sonra birkaç uçağın daha kalktığını fakat diğerlerinin iptal edildiğini öğrendim. 

    SON HAZIRLIKLAR VE START 

    Dört gün tekne hazırlıkları, kumanya alışverişi ve yerleştirmelerle geçti. Starta bir gün kala tekneyi denize indirip, kısa bir seyirle Madeira limanına vardık. Tekneyi beş ayın ardından test etmek için iyi bir fırsat oldu. Elektronik cihazların son kontrol ve kalibrasyonunu yaptık. Meteoroloji koçumuzla son üç gün hava raporu ve olası rotalar üzerine çalıştık. Tüm simülasyonlar direkt rotayı imkânsız öngörüyordu. Ya iyice kuzeye çıkmalı ya da iyice güneye inmeliydik. Her iki senaryoda da yolumuz üzerinde kaçmamız gereken büyük ve hareket halinde havasız alanlar vardı. Son güne kadar kuzey rotası daha avantajlı görünüyordu. Fakat hocamız, start gününe kadar güney rotasıyla ilgili kapıyı da kapatmamamızı söyledi. Biraz daha az belirsizlik daha iyi olurdu diye geçirdim içimden. Start günü sabahı karar verildi; kuzeyden gidecektik, güney rotası kazanma ihtimali çok düşüktü. Kuzey rotasında da iki seçenek vardı: Ya iyice kuzeye tırmanacaktık ya da bir miktar daha az tırmanıp, parkurun ortasında hedef rotaya girecektik. Buna da yarış esnasında güncellenen raporlara bakarak karar verecektik. Tek problem, kuzey rotasının biraz üzerinde tropik bir fırtına olmasıydı. Hocamız bizim için hayati tehlike yaşatmayacağını ancak biraz zorlayabileceğini söyledi. Start, yerel saatle 16.00’daydı. Hatta 80 tekne vardı; görkemli bir manzaraydı. İki kişilik Duo sınıfında 16 takım Akdeniz grubu, 44 takım Lorient grubu, 20 tekne de solo grubuydu. İlk startı Solo grubu aldı. Yaklaşık 20 dakika sonra da biz start almaya hazırlanıyorduk. Hava orta kuvvetteydi, geniş bir hat üzerinde pupa start için yer kapma savaşına girdik. Start sonrası 2 mil kadar mesafede bir şamandıra ilk hedefimizdi. Devamında kendimizi okyanusun açık sularına bırakıp 2 bin 700 deniz mili sürecek Martinik Adası’na dümen tutacaktık. Böylesine uzun bir yarışta start çok belirleyici değildi ama her startın kendisi çok heyecanlı bir sekans her zaman. Harika bir start aldık ve ilk şamandıraya grubumuzda burun farkıyla ikinci vardık. İlk meydan okumayı başarıyla tamamlamıştık ama daha işin çok başındaydık.

    BROŞ ÜSTÜNE BROŞ

    İkinci gün hava orta şeker kıvamında devam ediyordu. Tekneler gittikçe çok geniş bir alana doğru yayıldı ve yavaş yavaş filoyu görüş hâkimiyetini kaybediyorduk. Artık rakiplerden aldığımız tek haber, dört saatte bir gelen pozisyon bilgisiydi. Akşama doğru hava arttı. İlk etapta olduğu gibi, rakip tekneler hemen balon küçülttü, biz aynı şekilde büyük balonla devam ettik. Gün kararınca hava 30 knot sınırına dayandı, bu sefer görüş alanımızdaki teknelerin birer ikişer balon indirdiklerini gördük. Biz yine büyük balonla devam ettik. Süratimiz ve stabilitemiz gayet iyiydi ama aklıma “Enzo” filminden bir replik takıldı: “Hiçbir yarış ilk virajda kazanılmadı ama birçok yarış ilk virajda kaybedildi.” İkinci gece bu yarış için ilk viraj gibiydi. Gün battı, bir süre sonra karanlık çöktü. Ay olmadığı için simsiyah bir boşlukta ilerliyorduk. Ne dalga, ne ufuk çizgisi ne de başka bir şey… Bir tek elektronik göstergelerin ışığı… Diğer teknelerle farkı iyice açtık ama gidişimiz ışıksızlık ve dalgalar yüzünden bizi tedirgin etmeye başladı. Uyku için uzandıktan kısa süre sonra sert bir broş yedik, kalkıp teknenin doğrulmasına yardımcı oldum. Kısa sürede bir daha, sonra bir daha derken balonu indirmeye karar verdik. Fazladan balonla gittiğimiz süre bizi iyice öne atsa da, vücudumu bir üşüme sardı. Göstergeye baktım: 19 derece. Sonra ilk defa teknede midem bulandı. Madeira’daki son gece yemeğinin midemizi bozması, üzerine ikinci gece yaptığımız hazır soslu makarna ve broşlar yüzünden vücudum dengesini kaybetti. Kusmaya başladım. Ardından da fena bir titreme… Böyle olmaz, daha 15 gün yol var. İlk defa başıma geldiğinden ucunun nereye varacağını da kestiremiyordum. Teknede iki kişiydik ve vardiyam geldiğinde nöbet beni bekliyordu. Çok zor bir geceydi.

    HİÇBİR KARAR KESİN DEĞİL

    Sabah dalgaların boyu ikimizi de tedirgin etti. 4-5 metre yüksekliğinde dalgalar ve gri bir gökyüzü hâkimdi. Madeira alışverişinde şans eseri bulduğum beyaz peynirler hayatımı kurtardı; peynir ekmek beni biraz kendime getirdi. Tüm gün, gece ve ertesi gün, devasa dalgalar ve 30 knot rüzgâr eşliğinde balonsuz seyir yaptık. Bu esnada bizimle aynı rotada giden bir teknenin direk kırdığı, bir yarışçının da düşüp omur kemiklerinden bazılarını kırdığını öğrendik. Güncel hava raporu bu rotada havanın daha da artarak devam edeceğini söylüyordu. Biz de çok enerji kaybetmiştik. Yine bir karar anı geldi. Güneye kavança atıp bu zorlu şartlardan biraz kurtulabilirdik. Hava biraz yumuşayınca balon basabilir ve o ankine benzer süratlere erişebilirdik. Riski, havasız alana yaklaşmak ve istemeden de olsa içine düşmekti. Avantajı ise hem biraz dinlenmek hem de yolu kısaltmaktı. Kavança attık ve sonra gerçekten hava yumuşadı, dalgalar küçüldü. Dördüncü gün tekrar balonumuzu bastık. Beşinci gün uyandığımızda 3. pozisyonda olduğumuzu öğrenmek ve güneş moralimizi yerine getirdi. Kahvaltı sonrası eşyaları kurutma ve perişan tekneyi kendine getirme işlerine giriştik. Şıkır havada balon seyri yapıyorduk ki yine bir endişe belirdi. Güncellenen rapora göre önümüzde çok büyük havasız bir alan vardı ama sadece bizi değil, neredeyse filonun tamamını etkisi altına alacak gibiydi. Dört saatte bir gelen her rapor birbirinden farklıydı. O esnada hava iyice azaldı ve bitti. Tahminimizden erken olmuştu. Gece çöktüğünde yerimizde sallanıyorduk, ayrıca hava da epey soğudu. Bu delikten çıkış olarak umduğumuz güneye doğru otopilotla teknenin rotasını ayarladık ve uyuduk. Saat başı güverteye çıkıp rüzgâr durumunu kontrol ettik. Dördüncü kontrolde hafif bir rüzgârın geldiğini anladık, yelkenlerimizi trim edip ilerlemeye başladık.

    10. SIRAYA KADAR GERİLEDİK

    Altıncı günün sabahı, 8-9 knot’lık bir havayla balonumuzu bastık. Amacımız güneye doğru kaçarak hedefe olan mesafeyi kısaltmaktı. Zira hemen her yer rüzgârsız çukurlarla dolu görünüyordu. Günün ilk yarısı, tahminlerden güzel bir rüzgârla ilerledik, gün batımına doğru ise koca okyanus bir anda hareketsiz devasa bir göle dönüştü. Balonu indirip cenovaya geçtik; sıfır hava, okyanus dalgalarıyla sallanarak çok hafif bir süratle ilerledik. Acaba göremediğimiz rakipler nasıl bir havadaydı? Gün batınca hiç beklemediğimiz bir esinti geldi, balonumuzu basıp 4-5 knot süratlere ulaştık. Güncel tekne konum bilgileri geldiğinde ise herkesin benzer bir hava durumunda olduğunu görüp rahatladık.  Yedinci günün sabahı hava koşulları aynı, rakip konumları ise ilginçti. Güneyden kuzeye geniş bir alana yayılmış tüm teknelerde iyi rüzgâr görünüyordu. Biz filonun ortasındaydık ve herkes liderliğe aday konumdaydı. Bu, bizim gibi yarışın ilk bölümünü önde götüren bir tekne için çok hoş bir haber değildi. Gece de korktuğumuz haberi aldık: Güneyimizdeki ve kuzeyimizdeki tüm tekneler bir süre bizden daha iyi bir havayla ilerlemiş, bu nedenle 10. sıraya gerilemiştik. Tüm geceyi az rüzgâr, çok dalga ve moralsiz bir şekilde geçirdik. Ertesi sabah rakiplerdeki rüzgâr sonunda bize de ulaştı. Biraz tempo yaparak, kendimizi ön gruba atmak konusunda umutlanmaya başladık. Rüzgâr beklediğimiz şekilde arttı ve gece bastırırken gücünü göstermeye başladı. Raporlar gecenin ilerleyen saatlerinde 15-20 knot veriyordu ama kısa sürede 25 knot’ı aştı. Okyanusun karmaşık dalgaları da işin içine girince yine broşlar gelmeye başladı. Hasar görmemek için balonu indirdik ve cenovayla devam ettik. Tüm gece bu şekildeydik, bir türlü öne hamle yapacak süratlere gelemiyorduk.

    RAKİPLERLE FARK AZALIYOR

    Dokuzuncu günün sabahı gün ağarır ağarmaz yana dönen rüzgârla asimetrik balonu basıp süratimizi artırmayı planlıyorduk. Görüş aydınlanır aydınlanmaz A3 balonumuzu bastık ama maalesef donatmada hata yapınca gerisin geriye indirmek zorunda kaldık. Mevcut deniz şartları ve bu basma, geri indirme işi, enerjimizin kalanını da tüketti. Sonra da tekrar hazırlayıp basamadık. Bir yandan öne hamle yapmak isterken bir yandan da ciddi bir hata yapmamak için azami çaba içindeydik. Ama bu nefeslenme işimize yaradı, çünkü kısa sürede hava 30 knot ve üzerine çıktı ve tam yandan gelmeye başladı. Balonu basmakta başarılı olsaydık ya zor anlar yaşayacaktık ya da tekrar indirmek zorunda kalacaktık. Gücünü artıran rüzgâr kesmedi, iyice yana döndü. Cenova apazıyla tüm gece, devasa dalgaların da yardımıyla 15-16 knot’lara eriştik. Gece boyunca dalgalar, yağmur ve ekstra kaçak geçişleriyle perişan olduk. Her şeye rağmen iyi yol katedip ön grupla aramızdaki farkı biraz erittik. Sonra tüm hengâmede 10.’luktan 7.’liğe çıktığımızı öğrendik ve biraz moral bulduk.10. günün doğmasına kısa süre kala hava sakinleşti ve arkaya döndü. Henüz karanlıkken, balon basıp iyice öne atak yapmak istedik. Hesaplarımıza göre bu aşamadan sonrası, alçak basınç bölgesi bizi teğet geçerek finişe kadar götürecek, stabil bir pupa seyriyle geçecekti. Hava soğuk, biz ıslaktık ama moralimiz iyiydi. Güneş hayali kurarken üzerimizden iki çok sert yağmur ve rüzgâr sağanağı geçti. Alçak basınç sistemi kaydı ve teğet geçmek yerine bizi içine mi çekiyor acaba diye düşündük. Sıkı bir sabah dayağı yedikten sonra nihayet beklediğimiz güneş ve kolayına rüzgâra kavuştuk. Balonumuzu bastık ve komple ıslanan kıyafetlerimizi kurutmak için teknede bulduğumuz her yere astık. Güverte pazar yeri gibi bir hâl aldı. 

    SIRT SPAZMI 

    Rotanın kalanında finişe kadar güneşli ve kolayına bir pupa seyriyle gitmeyi hayal ederken, gece birkaç yağmur geçişi daha oldu. Rüzgâr 30 knot civarına çıkınca bu kez erken davranıp büyük balonumuzu indirdik. Hedefimiz küçük balona geçmekti; tam hazırlığını yaparken Tolga’nın sırtında ciddi bir spazm oluştu. Bir saat kadar balonsuz gidip nefeslendik. Ardından 25 knot hava ve devasa dalgalar arasında küçük balonumuzu bastık. Bu esnada Tolga’nın sırtındaki problem hareket etmesini engelleyecek boyuta gelmeye başladı. Gece vardiyalarımızı iptal edip, geceyi güvertede geçirerek sabahı zor ettik. Sabah güneşle toparlanıp sırayla birer saat uyuma imkânı yakaladık. Güneşin ısısıyla Tolga’nın sırtı da biraz çözülmeye başladı ama hareketi hâlâ çok kısıtlıydı. Yine de gelen son raporda gece boyunca en çok yol kat eden tekne olduğumuz haberini aldık. 6.’lığa yükselmiş, öndeki rakiplerle arayı biraz daha kapamıştık. Bu her şeye rağmen mücadele gücümüzü artırdı.

    Günün devamında hava 20 knot’lara oturdu, olası rüzgâr artışını göz önüne alarak küçük balonla devam etmeye karar verdik. Hem süratimiz fena değildi hem de çok yorulmadan tekneyi kontrol altında tutabiliyorduk. Günün büyük kısmı tekneyi koşturarak ve dinlenmeyle geçti. Bir önümüzde bulunan İtalyan takımı Alqumia ile farkı görüş mesafesine kadar indirdiğimizi fark ettik. 10. olduğumuz dönemde 30 mil kadar önümüzdelerdi. Akşam üzeri yön değiştiren rüzgârdan faydalanmak için bir kavança atıp avantaj yaratmayı hedefledik. Gece hava 20 knot civarında sabit şekilde esti. Güzel süratlere eriştik ve düzenli vardiyalarla enerji seviyemizi yukarı çekmeye çalıştık. Yarışın en ılık ve kuru gecesiydi. 

    ROCKY-APOLLO MÜCADELESİ

    12. günde kahvaltı, güncel hava durumu ve rakip pozisyon kontrolü sonrası mevcut şartlarda direkt rota finişe gidebilir durumdaydık artık. Hedefe son 800 mil içindeydik ve ilk hedefimiz İtalyanları geçip, kendimizi ilk beş içine atabilmekti. Alize rüzgârlarını yakaladık, artık rahatça stabil bir seyirle finişe gidiyoruz derken asıl mücadelenin yeni başladığını daha bilmiyorduk. Akşam rüzgâr gücünü tekrar artırdı ve tahminlerin ötesinde 30 knot’lara kadar çıktı. Küçük balonla devam etme kararı verdik. Doğru bir seçimdi, o gece çok yorulduk ama iyi yol yaptık. En büyük problemimiz ara ara gelen yağmur ve zaman zaman 40 knot’a yaklaşan rüzgâr sağnaklarıydı. Küçük balonla tekneyi kontrol altında tutmayı başarsak da, rakip teknelerden gelen hasar haberleri bizi de tedirgin etmeye başladı. Bizde her şey sorunsuz gidiyordu ama ister istemez, sıra acaba bize de gelecek mi diye düşünmeden edemiyordum. Hepsine rağmen gökyüzündeki yarım ayın verdiği ışık, biraz daha güvenli bir seyir yapmamızı sağlıyordu. İlk haftanın sonunda gece önümüzü görebilmek gerçekten nimetti. Yarış boyunca deniz üzerinde çok defa uçan balıklar gördük ama o gece çok kısa aralıklarla üç tanesi havuzluğa düştü. Gece karanlıkta ve o yorgunlukla bir anda güverteye pat diye ses çıkararak düşen balıklar ilk anda yüreğimi ağzıma getirse de sonunda konu bir kurtarma operasyonuna dönüşüyordu…  13. ve 14. günler kaçak, ıslanma, kurutma, tekrar ıslanma döngüsüyle geçti. Bu mücadelede iki kere de balon şakılımızın açılması bize çok zaman ve enerji kaybettirdi. Her kaçakta ikimiz birden güverteye çıkmak zorunda kalıyorduk ve uyku vardiyaları da tamamen bozuluyordu. Son kaçakta cenovaya geçip sırayla uyumaya karar verdik, aksi takdirde enerji düzeyimiz bakımından yarışın sonunu getiremeyecektik. Sonra 3. sıraya yükseldiğimizi, 2. tekneyle de aramızın çok azaldığını öğrendik. Harika bir haberdi ama kolumuzu kaldıracak halimiz kalmamıştı. Gerisi adeta 7-8 tekne arasında bir Rocky-Apollo mücadelesi olacak gibi hissediyordum. Gücü olan atak yapacak, ayakta kalabilen devam edecekti.

    BALONU KESMEK ZORUNDA KALDIM

    14. günün akşamüzeri hava 25 knot civarındaydı, dalgalar yine zordu. Enerjimizi toplayıp tekrar balona geçtik. Tekne adeta uçuyordu, sürekli 14-15 knot sürat yapıyor, dalgadan aşağı kayarken 18-19 knot’lara ulaşıyorduk. Sonra hava yine 30 knot’lara dayandı. Gelen bilgilerde rakiplerin durumunu kontrol ettik. 2-5 arasındaki teknelerin hepsi 8-9 knot sürat yapıyorlardı, yani balonsuzlardı. Bu durum 2. sıraya yerleşmek için harika bir fırsattı. Öte yandan da o kadar yorgunduk ki bu süratlerde bir hata her şeyi altüst de edebilirdi. Birkaç saat daha balonla yüksek süratlerde devam ettik ve gün batmadan balonu indirdik. Çok doğru bir karar vermişiz meğer. Gecenin ilerleyen saatlerinde rüzgâr daha da arttı, deniz iyice büyüdü, tekneyi zaman zaman cenovayla bile zapt etmekte zorlandık. Ancak bu zor şartlara rağmen planladığımız vardiyaları yapıp gece sırayla uyuyabildik. Gece vardiya yapmış olmamıza rağmen ikimiz de güne çok yorgun uyandık. 15. gün sert rüzgâr ve büyük dalgalarla başladı. Finişe son 350 mil kalmıştı. Cenovayla seyre devam ettik. 2-7. sıradaki tekneler birbirimize çok yakın konumdaydık. Süratlere göre herkes cenovayla devam ediyordu ama veriler de dört saatte bir geliyordu tabii. Son iki günde olduğumuza göre artık son ataklar yapılacaktı ama veriler anlık olmadığı için kimin hamlesini ne zaman yaptığını görmemiz imkânsızdı. Kendimizi hazır hissettiğimizde küçük balonu hazırladık. Balonu basarken mandar takıldı ve balon yarı yolda şişip teknenin altına kaçtı. Baston balonun içinden geçerek büyük bir hasar yarattı. Acilen öne koşup balonu kestim, parçalarını toplayıp teknenin içine aldık. Nefes nefeseydik, birbirimize baktık, buraya kadarmış, dedik. Son düzlüğe kadar arkalardan neyimiz var neyimiz yok vererek gelip, ihtiyacımız olan balonu kaybetmek bizi çok çaresiz bıraktı. 300 mil bu yarışta son düzlüktü ama çok uzun (İstanbul-Çeşme’den daha uzun) bir mesafeydi. Tamamını balonsuz gidip, rekabetçi olmamız mümkün değildi. Bir süre sessiz kaldık…

    VE BEŞİNCİ OLDUK

    16. gün şartlar benzerdi ama açık şekilde geri kalıyorduk. Tolga’yla göz göze geldik: “Büyük balonu basalım mı? Basalım.” Tekne kontrolü fena değildi. Uzun süre balonsuz gitmekten ve son gece dönen rüzgârda ters tarafta kalmaktan biraz geri düşmüştük ama hâlâ ön grupta kalma şansımız vardı. Gün boyunca balonla güzel devam ettik. Gece bastırmak üzereyken yarışın son kavançasını atmamız gerekiyordu. Yarış boyunca benzer şartlarda küçük balonla üç-dört kavançayı sorunsuz atmıştık ama her biri adeta Sırat Köprüsü’nden geçmek gibiydi. Bu son kavança öncesi mevcut enerji durumumuz, rüzgâr ve deniz şartları ve tabii büyük balonda olmamız manevrayı hayli riskli kılıyordu. Balonu indirip öyle atmaya karar verdik, devamında tekrar balonu basarız diye konuştuk. Balonu indirip kavançayı atmamız yine enerjimizi tüketti; gecenin kalanını cenovayla tamamlamaya karar verdik. Artık Martinik Adası’nın ışıkları görünüyordu. Bu kadar uzun süre sonunda hedefe sorunsuz varmak hissi, rekabetçiliğin önüne geçmişti. Finişe yaklaştığımız için tüm tekneler hedefe doğru yol alıyordu ve 5 deniz mili menzili olan AIS cihazında 3.-7. teknelerin hepsini anlık olarak görebiliyorduk. 17 günün sonunda, beş tekne yaklaşık 2-3 mil mesafedeydik ve biz 5. sıradaydık. Gece yarısı adanın köşesine doğru ilerlerken önümüzdeki iki teknenin iyice adanın dibine girdiklerini, anlık süratlerinin ise bazen 0, bazen 9 knot gibi olduğunu görebiliyorduk. Belli ki ada dibinde rüzgâr çok değişkendi. Biz adaya biraz daha açıktan yaklaşmaya karar verdik. Rakipler 10-15 dakika kadar ada dibinde çakılsa önlerine geçebilirdik. Bu sürede biz sabit 6-7 knotla giderken, önümüzdeki bu 2 tekne sürekli dur kalk yapıyordu ve aramız iyice kapandı. Ancak sonra garip bir şey oldu. 4. sıradaki Gilolo teknesinin hedefe değil, direkt karaya ve kayalara doğru gittiğini, karaya oturmak için 300 metre mesafesi kaldığını gördük. Acaba uyuya mı kaldılar yoksa başka bir sorun mu var diye düşündük. Uyumaları ihtimaline karşı telsizden birkaç kere çağrı yaptık ancak yanıt gelmedi. Karaya vardığımızda balonlarının yukarı sıkıştığını, indiremedikleri için karaya doğru sürüklendiklerini öğrendik. Son anda ucuz atlatmışlardı. Bu son düzlük heyecanlarıyla 3.-7. sıradaki tekneler bir saat içinde finişe vardık ve hattı sorunsuz bir şekilde beşinci olarak geçtik. Üstelik finiş Martinik liman içinde olduğundan son bir saati çok dar bir geçitten geçiş yaparak, diken üzerinde tamamladık. Finişe vardığımızdaki rahatlama hissi inanılmazdı. Bu etap boyunca yarış motivasyonuyla karaya tek parça olarak varma isteği, içimde sürekli öncelik değiştirdi. Karaya vardığımızda yerel saatle 04.00 civarıydı. Teknede sıcak bir çay ve küçük bir kurabiye sonrası her an uyanma ihtimali olmadan güzel bir uykuya bıraktım kendimi. Okyanusta 17 gün durmadan yarışmanın psikolojisini de önümüzdeki ay anlatacağım.☸

  • Transquadra’nın ilk etabının yarış günlüğü

    Transquadra’nın ilk etabının yarış günlüğü

    Transquadra’nın Fransa-Portekiz arasında gerçekleştirilen ilk etap macerasını OMM Alize Ocean Racing takımından Sinan Sümer yazdı. İşte Sümer ve takım arkadaşı Tolga Pamir’in paylaştığı bu heyecan dolu serüvenin günbegün seyri…

    Sinan Sümer ve Tolga Pamir’den oluşan Alize Ocean Racing’in Transquadra ilk etap macerasını soluklarımızı tutarak takip ettik. Önce zorlu bir transatlantik yat yarışına ilk kez tamamı Türk vatandaşlarından meydana gelen bir takım girdiğinde, sonra da bu takım 80 tekne arasından ikinci olduğunda gururlandık. Yaşananları Sinan Sümer’den öğrenirken adeta bir roman okur gibi keyif alacaksınız. Şimdi kalemi başarılı yelkenciye devredelim.

    GÖZ TEMASI İLE ANLAŞABİLDİĞİMİZİ GÖRDÜK

    Bu projeye adım attığımız andan yarışa girene kadarki süreç, şartlara uyum sağlamakla geçti. Mesleği yelkencilik olan biriyim; uyum sağlama konusuna alışık ve bununla barışığım ama pandemi de eklenince zorluklar en üst seviyelere taşındı. Antrenmanları yapıp yarışa gireceğimiz teknemiz Covid yüzünden Fransa’dan İstanbul’a ocak yerine şubatta ulaşabildi. Kurulum ve teknik hazırlıklar derken kaybettiğimiz zamanı bir daha geri alamadık tabii. Tam antrenmanlara başladık, hafta sonu ve gece sokağa çıkma kısıtlamaları geldi. Hâliyle günlük antrenmanlara ek planladığımız gece seyri de içeren 300 millik antrenman parkurlarını gerçekleştiremedik. Ayrıca tekne sürat ve açılarını test etmek için İstanbul’da katılacağımız üç yat yarışı da hafta sonu kısıtlamalarına takıldı, iptal edildi. Elimizde sadece günlük antrenmanlar kaldı. Bütün olumsuzluklara rağmen bu antrenmanlar esnasında Tolga’yla çok iyi bir kimya yakaladık. Hazırlıklar, manevralar ve seyirler esnasında çok az konuşarak daha çok göz teması ile anlaşabildiğimizi gördük. Bir takım için bu çok büyük bir şans! Birçok takımın uzun saatler, günler harcayarak erişebildiği bir noktaya biz daha başlangıçta doğal yolla vardık.

    SAKİN AMA KAYGILI BEKLEYİŞ

    Hazırlık günlerinde T.C. vatandaşları pandemi tedbirlerine takılıyordu, biz de start alacağımız Marsilya’ya gidemiyorduk. Yine de yazın vaka sayıları düşer, yasaklar biter diye moral bozmadan çalışıyorduk. Ülkemizde aşı konusu da belirsizdi ve her ne kadar soğukkanlı biri olsam da, zor bir psikolojiydi.  Sakin ama perde arkasında kaygılı bir bekleyişti ve yarışa yalnız bir buçuk ay kala netlik kazanabildik. Arada fazlasıyla evrak prosedürleri de tamamladık ama son aksiliğimiz şuydu: Tekneyi İstanbul’dan start hattına transfer edecek Fransız ekibe yolda Covid teşhisi kondu. Son dakika gelişmesiydi, hızlıca yeni bir organizasyon yapmak zorunda kaldık. Burada kaybettiğimiz vakit üzerine bir de kötü havayla karşılaşılsaydı, tekne yarışa yetişemeyebilirdi. Neyse ki Poseidon bize iyi davrandı ve starttan beş gün önce teknemiz Marsilya Limanı’na bağlandı. Geriye çabalarımızı suya düşürebilecek tek bir aşama kaldı, o da aşılı olsak da Fransa’ya uçmadan Covid testlerimizin pozitif çıkması. Her gün vaka sayıları 25 binlerdeyken üniversite sınav sonucu beklemek gibi stresliydi gerçekten. Neyse ki iki negatif sonuçla Fransa’ya uçtuk.

    EN BÜYÜK HATAYI EN BAŞTA YAPMIŞIZ

    Transquadra organizasyonu böylesi uzun mesafeli bir yarış konusunda hem çok tecrübeli hem de gereklilikler konusunda çok sertti. Teknenin yarışa hazırlanmasının yanı sıra özellikle güvenlik malzemeleri ve teknede bulunması gereken ilaç eksiklerimizi tamamlamamız da epey zamanımızı aldı. Hazırlıklarımızın son döneminde bizi mutlu eden ise ardı ardına projemize sponsor ve destekçiler bulmamızdı. OMM (Odunpazarı Modern Müze) ana sponsorluğumuzu; Columbia kıyafet ve macera, YACHT Türkiye Dergisi ise iletişim sponsorluğumuzu üstlendi. TÜDAV’la da (Türk Deniz Araştırmaları Vakfı) dünya denizlerinde mikroplastik araştırması konusunda işbirliği yaptık. Ayrıca onların sayesinde yurtdışı limanlarında elçilik düzeyinde destekle karşılandık. Elbette bir diğer destekçimiz de TAYK (Türkiye Açık Deniz Yarış Kulübü) oldu.

    Ve ilk gün geldi çattı… 13 Ağustos… Marsilya Limanı çıkışının yaklaşık 2 mil iskele tarafına kurulan start hattına yaklaşık yarım saatlik motor seyriyle ulaştık. Hava 4-5 knot civarında ve çok hafif esiyordu. Starttan sonra 2 mil civarında bir pupa seyriyle limanın karşısındaki adayı iskelede bırakarak ilk hedefimiz olan İspanya kıyıları ve Baleira Adaları arasında, güneybatı yönlü bir rota bizi bekliyordu. Startta komite botu oldukça avantajlı görünüyordu ve tüm stratejimizi buradan çıkacak şekilde yaptık. Hava hafif olduğu için daha önce antrenmanlarda rahat ettiğimiz ve hızlı hissettiğimiz A3 asimetrik balonumuzla start etme kararı verdik. Oysa yarıştaki en hatalı kararımızı daha yarışın başında verdiğimizi nereden bilebilirdik! 

    YALNIZ ANTRENMANIN BEDELİ 

    Hazırlık dönemindeki hafif hava antrenmanlarımızın hepsinde, pupa seyrinde teknemiz asimetrik balonla çok iyi ve hızlı bir hissiyat vermişti. Ama eski yarışçıların alaycı deyimiyle “En hızlı tekne denizde tek başına olan teknedir” ve biz de yalnız başımıza yaptığımız antrenmanların bedelini ödedik. Startta en iyi yerden çıkmamıza rağmenneredeyse tamamı simetrik balon kullanan rakiplerimizle her karşılaşmada tüm rakiplerimize karşı bir bir yer kaybettik, 15 dakikada kendimizi filonun en arkasında bulduk. Üstelik ara gitgide daha fazla açılmaya başlıyordu. Balon değiştirmek iki kişilik bir ekipte kolay değil, zaman ve enerji maliyeti çok büyük, dolayısıyla mümkün mertebe diğer teknelerin altına girmeden, temiz rüzgârda, biraz da aykırı bir rotayla devam kararı aldık. Adayı bordaladığımızda orsaya dönecektik. Maalesef bu esnada lider grupla aramız iyice açıldı, moralimiz de düştü. 

    NİHAYET OYUNA GİRİYORUZ

    Tolga önümüzdeki mesafeyi gözeterek biraz daha rahattı, bir parkur yarışçısı olarak benim için ise kabul edilemez bir durumdaydık. Adaya yarım mil kala bulunduğumuz bölgeden küçük sağanaklar alarak beş tekneyi arkada bırakmayı başardık. Diğer beş tekneye de oldukça yaklaştık. Ada dibinde orsa seyrine geçtikten sonra 2 millik bir mesafede her açan çeken havayı kollayarak ve en küçük sağanak artışını kullanarak diğer filoya göre fazladan tramolalar attık; adeta kısa bir şamandıra yarışı gibi tekneye odaklandık.  Bu sekansta bir saatin sonunda beş tekne daha geçerek kendimizi ön grubun arkasına attık. Dört saatin sonunda bir günden fazla enerji tükettik ama oyunun içine girmek moralimizi yerine getirdi. Artık açık denizdeydik ve büyük resme odaklanacaktık. Ben ilk gün ve gece çok az uyudum ama sabaha karşı 2. sıraya kadar yükseldik. Tolga, enerjimi daha ekonomik kullanmam gerektiği konusunda beni uyardı. Kısa parkur yarışçılığından alışkanlığım; görüş seviyesindeki rakibi geçmeye çabalamadan rahat edemiyorum.

    Yarış ikinci gün hafif havada ve değişken yönlerde devam ediyordu. Bir yandan da yorgunluk beni yavaş yavaş ele geçiriyordu. Gün boyu ilk üç tekne çok yakın mesafelerde seyrettik, yüksek tempo ve az dinlenme sayesinde liderliği ele aldık. Vardiyalarla, toplam dört saatlik gece uykusuyla ertesi gün daha enerjiktim. Hava üçüncü gün de hafifti. Hava raporları doğrultusunda hedefimiz, İspanya kıyılarına yakın kalmak oldu. Liderliğimizi sürdürüyorduk; internet çeken zamanlarda ise bizi aplikasyondan canlı takip eden dostlarımızın destek mesajlarını okuyup moral topluyorduk. Yarışın henüz başlarıydı ama kazanma konusunda ciddi bir şansımız olduğuna inanmaya başladık.

    CAN ACITAN KAYNAR ESİNTİ

    Gün batımının ardından sıcaklık çok arttı, sevmediğimiz o basıklık hali oluşmaya başladı. Barometreye baktık, hiçbir değişiklik yoktu. Gece 11 gibi kısa bir serinlik hissettik. Tolga’yla “Eyvah” dedik, “Tatsız bir hava geliyor.” Zaten gün boyu telsizden, bulunduğumuz bölgede bir sonraki gün için fırtına ihbarı yapılmıştı. Biz ertesi gün uzaklaşmış ve ihbar edilen fırtına bölgesinden çıkmış olmayı planlıyorduk. Derken ilkinden daha sıcak bir esinti geldi. Sanki fön makinesinden çıkmıştı. Ardından yine serin bir rüzgâr… Tedirgin olduk. Az sonra da ömrümde ilk defa şahit olduğum ısıda bir esinti geldi. 50-60 derecelerdeydi ve 200 derecede çalışan bir fırını açtığınızda yüzünüze çarpan şiddette bir sıcaktı o. Canımı acıttı; gözlerimi kapatıp, sırtımı rüzgâra dönmek zorunda kaldım. Anormal, hatta kaynar esinti 30-40 saniye kadar sürdü. Peşinden yine serin esinti gelince, hortum mu çıkacak diye düşünürken rüzgâr 30 knot’lık ani bir hamle yaptı. 

    ŞEYTANIN ÜFÜRÜĞÜ

    Hava zifiri karanlıktı ve deniz üzerini okumamız pek mümkün değildi. Genel hissiyatımız, bu kötü havanın daha çok kıyıya doğru gittiği yönündeydi. Böylece açığa tramola atıp sorunlu olduğunu düşündüğümüz alandan uzaklaşmaya çalıştık. Ama rüzgâr yüksek şiddette devam ediyordu ve yarışın ilk ve tek camadanını vurduk. Birkaç saat sonra rüzgar azalarak tükenmeye yüz tuttu. Sabah hem çok uykusuzduk hem de liderliği kaybettiğimizi öğrendik. Bazı tekneler kuvvetli rüzgârla yol almış, bazıları ise 40-42 knot mertebesinde rüzgârlarla karşılaşmış, neyse ki kimse büyük hasar görmemişti. Finişte öğrendiğimize göre hiçbir raporda görünmeyen ve filodaki tüm yarışçıların ilk kez deneyimlediği bu sıcak rüzgâra Fransız yarışçılar “Le Souffle de Diable” yani “Şeytanın Üfürüğü” adını takmışlar. Meteoroloji uzmanları ve yarış komitesi tüm yarışçılardan olay esnasındaki gözlemlerini ve ölçümlemelerini yazmalarını istediğinde ciddi bir varta atlattığımızı anladık.

    BİRİNCİYE YOL VERMESEK LİDERDİK!

    Hava gece boyunca en fazla 28 knot’a kadar çıktı. Büyük balonla sabaha kadar ciddi fiziksel bir tempo yaptık ve aldığımız risk karşılığını verdi ve tekrar kendimizi grubun önüne atmamızı sağladı! Gün ağardığında inanılmaz yorgunduk. Hem yorgunluk hem de kendimizi öne atmanın biraz rahatlığıyla gün içinde vardiyalarla ikişer saatlik uyku uyuduk. Cebelitarık hunisine girişi simgeleyen Punta Negra Burnu’na yaklaştığımızda hoş bir sürprizle karşılaştık. Beş günün sonunda yarışın başından beri liderlik için kıyasıya çekiştiğimiz Samrock teknesiyle koca denizde pupa seyrinde biz sancak onlar iskele kontra halde kafa kafaya geldik. Bu halde manevra yapmak çok zor olacağı için, rakibimiz önümüzden geçip geçemeyeceğini sorduğunda yol bizde olmasına rağmen biraz orsalayarak yol verdik. Bu karşılaşmadan iki gün geçtikten sonra fark edecektik ki, o an yarışı rakibe verdiğimiz ve kendisini son kez gözümüzle gördüğümüz anmış.

    FAS’TA UYUŞTURUCU ÇETESİYLE KARŞILAŞMA

    O an kuzey kıyıya yakındık ama uzun vadeli hava raporu ve akıntı haritaları sert bir hamleyle güneye, yani Afrika kıyısına yönelmemizi tavsiye ediyordu. Yolu uzatsa bile pupadan dar apaza dönerek süratli bir şekilde Afrika kıyısına doğru yöneldik. Gece çöktüğünde rüzgâr hızını düşürdü, gece yarısı ise iyice bitti. Hava altıncı güne ağardığında biz havasız alanda dururken filonun büyük kısmının ilerlemiş olduğunu görmek, sıralamada tekrar yer kaybettiğimizi görmek morallerimizi alaşağı etti. Geçen gece yaptığımız tempo ve üzerimizdeki yorgunluk boşa gitmişti. Afrika kıyılarına yaklaştığımızdan hava da iyice sıcaklaştı. Görüş epey düşük, denize sis ve pus hâkimdi. Bir an Fas Sahil Güvenliği tarafından üzerinde dört kişinin olduğu bir botun arandığı anonsu geldi. Mülteci taşıyan küçük bir bottan bahsettiklerini düşündük. Karşılaşırsak ne yaparız diye aramızda konuştuk ama yarış konsantrasyonuyla konu kapandı. Aradan birkaç saat geçmişti, benim güverte vardiyam esnasında bir karartı gördüm. Birkaç dakika geçince karartı netleşti. Çok yakınımızda oldukça lüks, 10-12 metre boyunda, arkasında muhtemelen 350 beygir gücünde iki adet motoru, dev bir uydu iletişim cihazı olan bir şişme bot belirdi. Üzerinde asker üniformasına benzer giyimli, silahlı dört iri yarı adam vardı. Hızla tekneyi otopilota alıp içeri girdim, Tolga’yı uyandırdım ve dürbünü kapıp kamara içinden gizemli tekneye baktım. Aynı anda teknedekilerden birinin de dürbünle bize baktığını gördüm. Bunlar aranan tekne ve kişilerdi ama mülteci değillerdi. Fas-İspanya arasında uyuşturucu ticareti yapan bir çeteydi. Ne yapmamız gerektiğini düşündük, bu kişilere istemeden tanıklık etmiş olmanın verdiği tedirginliği ve yanımıza gelip gelmeyecekleri korkusunu da yaşıyorduk. Bu karşılaşmadan itibaren bir saat bizim için son derece stresli geçti. Neyse ki hayat hiçbir şey olmamış gibi devam etti ve ne mutlu ki bizi ciddiye almadılar. Tabii tehlike geçtikten sonra anılarımızda çok komik bir hâl aldı.  

    RAKİPLER GERİ DÜŞÜYOR

    Akşama doğru gelen güzel bir havayla kavança atarak güney sahilinden Cebelitarık’ın güney ucuna doğru rota tutmaya başladık. Akıntı lehimizeydi, açıktan direkt rota giden ve önümüze çıkacak gibi görünen teknelerin büyük çoğunluğu ciddi gerimize düştü. Bu gruptan ancak iki tekne yakınımıza gelmeyi başardı. Gece hafif havada sürekli akıntı haritasını okuyarak ve en küçük rüzgâr kırıntısını değerlendirmeye çalışarak yine uykusuz bir gece geçirdik. Gözümüzden uyku akarken sabaha karşı diğer iki tekne ile girdiğimiz bu yakın mücadeleden galip ayrılarak Cebelitarık Boğazı girişinin güney köşesine doğru ilerledik. O sabah saatlerinde yarışın en kritik bölgesinde olduğumuzun farkındaydık ve start öncesi yaptığımız planlar doğrultusunda tam olarak istediğimiz yerdeydik. 

    Kuzey kıyısı akıntı yönünden çok tersti ve de girilmesi yasak bölgeleri göz önüne aldığımızda yolu çok uzattığı için çok kötü bir tercihti. Gece bizi takip eden iki tekne daha boğaza gelmeden orta suya çıkmış ve akıntının kuvvetli olduğu bölgeye düşmüştü. Yarışın lideri bizimle aynı rotada sadece 6 deniz mili önümüzde boğazın girişini bordalamış, stabil ve 3-4 knot’lık süratle ilerliyordu. Bu senaryoda biz de aynı rotada peşinden giderken, kuzeydeki rakiplerimiz hem akıntı hem de uzun rota yüzünden geri düştüler. Grubun kalanı zaten çok çok gerideydi. 

    KÂBUS DAKİKALAR

    Punta Almina Burnu’na ilerlerken kâbusun ilk dakikaları başladı ve rüzgâr gitgide tükendi. Kanala girmek için kafamızı burnun dışına çıkardığımızda kuvvetli akıntıya kapılıp geri sürüklenmeye başladık. Bizim Boğaz yarışlarımızda benzer senaryolarla sık karşılaştığım için fazla ısrar etmeden kaybı göze alıp bir an evvel cenovaya geçip, gerisin geri güneye rota tuttuk. Bu bölgedeki cebe saklanarak akıntısız bölümden bir-iki saat içinde tekrar aynı buruna yaklaştık. Hava hâlâ yok denecek kadar azdı. Önce iyice kıyıya girip demir atma planı yaptık, sonra demiri geri alamama riskine karşı serbest şekilde o bölgede saatlerce durduk, zaman zaman sürüklendik. Güncellenen rakip konumlarında arkamızdaki dört teknenin kuzeye yöneldiğini, akıntının en güçlü olduğu yere rağmen iki-üç knot’la ilerlediklerini gördük. Moralimiz bozuldu yine. Rüzgârsız bekleyişin yaklaşık altıncı saatinde hafif de olsa bir esinti yakaladık. Rüzgâr tam arkadan geldiği için balon basmamız durumunda tam iğnecikte şişmeyecek ve bu sebeple açılı gitmemiz gerekecekti. Bu durum bizi yine hızlıca akıntıya çıkaracak ve aynı sürüklenme senaryosu baştan yaşanacaktı. Aklımızda bir ışık yandı ve hafif havada kıyıyı adeta elleyerek ve akıntıdan uzak kalmaya çalışarak ayı bacağı seyriyle tam iğnecik seyrinde milim milim ilerlemeye başladık. İki-üç saatlik bir mücadelenin ardından ilk burnu aştık ve kendimizi resmen kanalın içine attık. Akıntı devam etse de en güçlü kısmı atlatmış olduk. Saatlerce süren umutsuz mücadele sonunda, kendimizi Atlantik sularına doğru attık. 

    DALGALAR HAVUZLUKTA PATLIYOR

    Sekizinci gün… Beklediğimiz yerde beklediğimiz kuzey rüzgârını yakaladık ve 15 knot’lık güzel bir havayla rotamızı finiş yapacağımız Madeira Adası’na çevirdik. Rüzgârı diğer gruptan önce almak keyfimizi yerine getirdi. Akşama doğru hava şiddetini artırmaya başladı, hafif kafaya doğru döndü, denizler büyüdü. Cenova apazı diyebileceğimiz seyirde hızlı şekilde yol alıyorduk. Fakat gece rüzgâr daha da arttı, dalgalar daha da büyüdü. Süratimiz iyiydi ama sallantı da çok fazla olmaya başlamıştı. Bu da içeri girip vardiyalı uyumamızı zorlaştırdı. Güvertede uyuyalım dedik; ilk vardiyaya başladık ancak büyüyen dalgalar teknenin üzerini aşmaya ve havuzlukta patlamaya başladı. Hava da giderek soğuyordu. Tulumlarımızı ve su geçirmez ceketlerimizi, hatta berelerimizi giymemize rağmen çok ıslandık ve çok fazla üşüdük. Bu şartlarda ne güvertede duruluyor ne içeri girip uyunabiliyordu. Kısa sürede o kadar bitap düştük ki, 45’er dakikalık vardiyalar halinde içeri girip mide bulantısı pahasına sürekli yana yatık teknede kısa uykular uyumaya çalışarak sabahı zor ettik.

    KEYİF ÇIĞLIKLARI, FİNİŞE GERİ SAYIM

    Güneşin doğmasıyla hava biraz yumuşadı ve dalgalar biraz küçüldü. Hâlâ sörf şartlarında gitsek de, dalgalar havuzluğa kadar ulaşmıyordu artık. Bu güzel günü ben sıcak bir çayla, Tolga sıcak bir çorbayla karşıladık. Güncel konum bilgilerini aldığımızda ise gece boyunca verdiğimiz mücadelenin bizi tekrar 2.’liğe taşıdığını gördük. Neşemiz yükseldi. Güneş kendini gösterince ıslak kıyafetlerimizi güvertede uygun yerlere astık. Bir-iki saate yine bir karar anına geldik. Rakiplerin çoğu rüzgâraltımızda ve cenovayla ilerliyordu. Biz en üstteydik. 15-20 derece kafayı açmamız durumunda asimetrik balon basabilecek ama bir o kadar da rotadan aşağı seyredecektik. Ancak hava raporu ilerleyen saatlerde rüzgârın arkalayacağını ve hafifleyeceğini öngörüyordu. Buna göre biraz düşük ve hızlı seyir yapmak bize ilerisi için avantajlı konum potansiyeli veriyordu; bu, aynı zamanda bizi rakiplerle aynı hizaya getirecek ve tam olarak önlerine düşmemizi sağlayacaktı. Asimetrik balonumuzu bastık ve dokuz günün sonunda kendi adımıza yarışın en süratli ve keyifli sekansını gittik. Yarış başından beri tekneyi sürerken ilk defa keyif çığlıkları attım. Hatta Tolga uyurken birkaç kere uyanıp güvertede aksi giden bir şeyler olduğunu sandı. Rakipler cenovayla 8-9 knot süratte giderken biz düzenli 15-16 knot süratleri yakaladık. Gün batımı yaklaştığında arka grupla farkı 20 deniz milinin üzerine çıkardık, lider tekneyle farkı da 60 deniz mili altına indirdik. Gece hava beklendiği gibi yumuşadı ve arkaladı böylece biz de gece yarısı simetrik balona geçtik. Kazançlı bir günü geride bıraktık.

    Finişe artık son 200 deniz mili kaldı. Sabit orta şiddet rüzgârda seyir yapıyorduk. Gün batımına doğru ufukta Madeira Adası göründü. Finiş sonrası ne yeriz ne içeriz şakalaşmaları başladı. Gün batımında harika bir doğa olayıyla karşılaştık. Pruvamızda ufuk çizgisinde güneş batarken, pupamızda ufuk çizgisinde ay doğmuştu bile. Müthiş bir görsel şölene tanıklık ettik. Sabaha karşı 03.42’de ikinci tekne olarak finişe ulaştık. En yakın rakibimiz 30 milden fazla mesafede arkamızdaydı. Finiş sonrası yanaşacağımız 12 deniz mili mesafedeki Funchal Limanı’na doğru dümen tuttuk.

    TEKNELERDEN ÇIKIŞ YASAK

    11. gün, sabaha karşı 06.00’da limana yanaştık. Son gece hiç uyumamıştık, kısa bir uyku molası verdik. Birkaç saate diğer teknelerin de limana ulaşmasından çıkan gürültüyle uyandık. Yarış komitesinden Covid testi olacağımız ve üç-dört saate sonuç alınacağı, sonrasında teknelerden çıkacağımız bilgisi geldi. Nispeten makul bir plandı ama sıcak bir yiyecek olmaması ve almak için de tekneden çıkmaya izin verilmemesi tatsızdı. Serzenişlerle her tekneye sıcak kruvasan ve kahve ikram edildi. 10 gündür denizdeydik, yetmedi tabii.

    Yarış öncesi son işlemimiz; depolama alanı kısıtlı, soğutucusu bulunmayan 33 feet bir yarış teknesine, 1300 deniz mili süresince yüksek tempo yapacak iki kişiye yetecek gıda alışverişiydi. İlk günler taze kalabilecek gıdalara öncelik verip, devamında bozulması daha güç hazır yiyecekler tüketecektik. Su da önemli karardı. Az olursa susuz kalma riski, fazla olursa gereksiz ağırlık. 12 gün üzerinden kişi başı günlük 3 litre su hesabı yapmıştık. Tekneyi, malzemeleri toparladık, TÜDAV’ın mikroplastik araştırmaları için su örneği aldık derken test sonuçları hâlâ ortada yoktu. Akşama veya bir sonraki güne çıkabileceğini söylediler. Sabrım taştı gerçekten. 3. gelen ekibin desteğiyle ve biraz da risk alarak limandan firar etmeye karar verdik. Gittik, limanın karşısındaki otele yerleştik. O an tam içimize sinmemişti ama iki gün sonra hâla test sonuçları çıkmayınca bu da bizim yarışta aldığımız en doğru kararlardan biriydi dedik. 

    Denizde 10 günden sonra taze pişmiş akşam yemeği, serin içecekler ve sallanmayan geniş, kuru bir yatak harikaydı. Ertesi gün teknemizi Funchal Havalimanı altındaki üzeri kapalı doğal çekek yerine aldık ve bir sonraki etap için her şey hazır konumda Funchal’daki son günümüzü geçirdik. Ocak-Şubat 2022’deki ikinci etabın ardından görüşmek üzere…☸

    30 KNOT OLURSA SARPA SARAR…

    Dördüncü gün… Sabaha kadar rüzgârsızlık ve rüzgâr bulma çabaları… Sıralamadaki yerimizi kaybetmemiz, daha da kötüsü arka grubun tazeleyen rüzgâr sayesinde dibimize kadar girmesi… Dördüncü günün başında moralimiz aşağı çekiliyordu. Fiziksel olarak da çok yorgunduk. Fakat öğlen saatlerinde bu arkadan tazeleyen rüzgâr bize de ulaşınca 15-20 knot firişka bir rüzgârla yarışın ilk pupasını gitmeye başladık. Neredeyse 8-10 teknelik bir grup halinde seyir yapıyorduk. 

    Gün batımına yakın artan rüzgârla çevremizdeki tekneler küçük sert hava balonlarına geçmeye başladılar. Hava raporu gece 20 knot, sağanaklarda 25 knot hava öngörüyordu. Büyük balonla bu şartları göğüsleyebilirdik biz. Ancak sağanaklarda 30 knot olursa işler sarpa sarabilirdi. Tolga, gün batmadan bizim de küçük balona geçmemizi tercih ettiğini söyledi. Ben bu durumun yakalandığımız grupla arayı açmak için bir fırsat olacağını düşündüğüm için devam etme taraftarı olduğumu söyledim. Büyük balonda kalmaya karar verdik. Genellikle uzun vadeli ve rotayla ilgili kararlarda Tolga, kısa vadeli ve rakibe göre pozisyon alma gerektiren kararlarda ben daha çok işin içine girdim. İkimiz de uzman olduğumuz konularda kararları verdik. 

  • Alize Ocean Racing Transquadra’nın son etabında

    Alize Ocean Racing Transquadra’nın son etabında

    Sinan Sümer ve Tolga Pamir’in Alize Ocean Racing duo takımı, Ağustos 2020’de Transquadra’nın birinci etabına katıldı ve bir okyanus yarışına ilk kez tamamı Türklerden oluşan bir ekip girmiş oldu. 10. Transquadra’nın ikinci ve son etabına da artık geri sayım başladı. Fransa-Portekiz rotasını 80 tekne arasından ikincilikle bitirerek göğsümüzü kabartan Alize Ocean Racing, 9 Ocak’ta okyanusu geçmek üzere Madeira, Portekiz’den yola çıkacak. 19 Şubat’a kadar karaya adım atmadan kesintisiz yarışacak ekip, finişi 19 Şubat’ta Karayipler’de yer alan Martinik’te verecek. İkinci etabı da Şubat sayımızda Sinan Sümer’in seyir günlüğünden öğreneceğiz. www.alizeyelken.com