Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • En iyi uzun yol teknesi BOREAL 47.2

    En iyi uzun yol teknesi BOREAL 47.2

    2021 Avrupa Yılın Yatları ödüllerinde “Blue Water Cruiser” kategorisinin kazananı, Fransız Boreal’in 14,36 metre boyunda, 4,39 metre genişliğindeki alüminyum gövdeli teknesi oldu. Uzun okyanus geçişleri yapabileceğiniz ya da bir koyda keyifle zaman geçirebileceğiniz bu tekne, yüksek enlemlerde, buz dağlarının arasında güvenle seyir yapmak için de ideal. Dünyanın her köşesine, her koşulda sizi güvenle götürebilecek Boreal 47.2, belki de en iyi uzun yol teknesi… Fotoğraflar boreal-yachts.com, TALAT KIRIŞ

    Uzun zamandır İngilizcede “blue water cruiser” olarak adlandırılan okyanus tekneleriyle ilgili okurum. Çeşitli tasarımları, kullanılan malzemeleri, artılarını, eksilerini not alırım. Fuarlarda stantları ziyaret eder, fırsat bulduğumda da tersanelere giderim. Yıllar içinde pek çok tersane ile yazıştım. Bu birikimi zaman zaman dergimiz okuyucularıyla paylaştım. 2016 yılında da bu konu ile ilgili dergimizde iki sayı süren bir inceleme yayınlamıştım. Konu denizcilik çevrelerinde gündeme geldiğinde ilk soru tekne nasıl bir materyalden yapılmalı, ikincisi de nasıl bir arma olmalıdır. Yapmak istediğiniz yolculuğa, deneyiminize, sahip olduğunuz bütçeye göre farklı yanıtlar verilebilir. Bu konuda ne kadar okumuş olursam olayım ahkâm kesmek için kendimi yeterli görmüyorum. Mamafih en yetkili denizcinin konuyla ilgili düşüncesini aktarabilirim.

    Bernard Motissier “Uzun Yol” isimli kitabında şöyle diyor: “Sağlam bir tekneyle ne kadar küçük olursa olsun Tahiti’den Falklandlar’a kadar, Horn’u da geçmek suretiyle bir kerede tek başına gidilebileceğine kanaat getirdim. Yeter ki tekne metalden yapılmış olsun. Ağzı iyice kapanmış bir şişeyi bir siklonun içine atsanız hep yüzer. Tekne için de aslında aynı şey: Metalden, iyi tasarlanmış, iyi kapatılmış bir tekne, en ağır, kırılgan dalgalarda bile yuvarlanır, devrilir ama hiçbir zaman dibi boylamaz. Gerisi teferruat ve alışabilme meselesi.” Başka bir yerde de şöyle bir kıyaslama yapıyor: “Tenekeden bir kondanse süt kutusu ile bir plastik kutu alın. Bunların ikisini de bir kilometre kadar ayağınızla taşlı bir yolda vura vura yuvarlayarak oynayın. Fazla konuşmaya gerek yok, herkes teknesi için metalle plastik arasında seçimini yapsın.” Motissier’in sözünün üzerine söz söylemek bana düşmez. İki yıl önce La Rochelle’deki fuara gittiğimde Fransız yapımı tüm alüminyum tekneleri dolaşma imkânım olmuştu. En heyecan verici olanı da iki Boreal’in durduğu iskeleydi. Biri Boreal 47, diğeri Boreal 55 OC. Şimdi geriye dönüp e-posta arşivime baktığımda Boreal tersanesiyle ilk yazışmamın Eylül 2013’te olduğunu görüyorum. Nitekim tekneye sıçradığımda bugünlerde tersaneden ayrılıp eşi ve çocuklarıyla dünya seyahatine çıkmaya hazırlanan tersanenin yöneticisi Jean-François Eeman hemen hatırladı yazışmalarımızı. İçeride Boreal’ın yaratıcısı diğer Jean-François, Delvoye ve ailesi ile de tanıştım.

    ÖDÜL AVCISI

    Boreal’in hikâyesi şöyle: Jean -François Delvoye, eşi ve dört çocuğuyla birlikte yaptığı, altı yıllık -iki yılı Patagonya’da olmak üzere- dünya seyahatinden döner. Yolculuğu sırasında hem kendine hem de rastladığı denizcilere şu soruyu sorar: “Yelkenlinizi dünyanın en iyi teknesi yapmak için eksik olan nedir?” Kazandığı deneyimler ve aldığı yanıtlar 17 not ve skeç defterinde birikir. Firma 2005’te Manş Denizi’ne yakın Minihy-Treguier de kurulur. İlk müşterisi sonradan ortağı olacak olan diğer Jean François (Eeman) olur. İkili dünya seyahatleri sırasında Ushaia’da tanışmışlar ve iskelede başlayan dostluk ortaklıkla sonuçlanmış. Boreal 44, 2010’da Fransa’da, 2011’de Hollanda’da yılın yatı seçilir. 2015’te Avrupa’da yılın teknesi ödüllerine yeni bir kategori eklenir, “en iyi uzak yol teknesi (best blue water cruiser)”. Boreal 52 ve Garcia 45 karşı karşıya gelir, ödülü Boreal alır. 2018’de ilk kez Amerika’da bir fuarda sergilenir. O yıl Annapolis Boat Show’da, en iyi orta büyüklükteki cruiser ve genel olarak tüm kategoriler dâhil olmak üzere yılın en iyi teknesi ödülünü alır. 2020 yılında yeni modelleri (bu yazıda anlatılacak olan) 47.2 Voile Magazine tarafından jüri özel ödülüne layık görülür ve pandemi koşulları nedeniyle gerçekleşmeyen Boot Düsseldorf yat fuarında kutlaması yapılamasa da “Uzak Yol Teknesi” kategorisinde 2020-2021 Avrupa Yılın Yatı ödülünü de alır. Yani yıllar içinde katıldıkları tüm seçmelerde deneyimli yat dergisi yazarlarından oluşturulan jüriler Boreal teknelerine verir birinciliği.

    20 SİPARİŞ, İKİSİ TÜRK

    La Rochelle’deki fuara dönersek, fuar alanına giderken önce yukarda sözünü ettiğim Motissier’in efsane teknesi Joshua’yı ziyaret ettim. Hayallere dalarak Joshua’yla selfie çektim. Sonra o zamana kadar yaklaşık 60 gövdesi suya inmiş olan Boreal 47’yi gezdim. Önceden hakkında her şeyi okuduğum bir tekneydi. Çok beğenmekle birlikte bana göre önemli eksikleri vardı. Bir defa bu boyda ve dünyayı dolaşacak bir tekne için buzdolabı çok küçüktü. Havuzluktaki yaşam alanı da fonksiyonel olmakla birlikte oldukça sıkışıktı. Ana yelkeni basmak için direk dibine gitmek gerekiyordu. Bunun gibi ayrıntılar. Yandaki 55 Open Cockpit’e girince tamam dedim ideal tekne bu. Geri dönüp JFE’ye sordum tabii, neden bunun 44 ya da 47’sini yapmıyorsunuz diye. Yanıt bir gülümseme ve “biraz bekle” oldu. Nitekim kısa süre sonra yukarda sözünü ettiğim ödülü de kazanan 47.2 görücüye çıktı ve büyük başarı kazandı. Daha ilk tekne yapılırken 10’dan fazla sipariş almıştı tersane. Şu anda siparişlerin 20’ye yaklaştığı söyleniyor. Yeni Boreal 47.2 siparişi verenler arasında iki de Türk var. Peki bu başarının arkasında yatan sır ne?

    DAGGERBOARD FARKI

    Teknenin tamamı alüminyumdan imal ediliyor. Yani rakipleri Garcia ve Allures’den farklı. İlkinde coachroof yani tavan, ikincisinde üst bina GRP’den yapılıyor. Taban 10mm, alt kenarlar 8mm, yukarıya doğru 5mm, havuzluk, güverte ve tavan 4mm alüminyum plakalardan yapılıyor. Bu teknede bir centerboard, yani içeri çekilebilen salma var, bu durumda su çekimi 1 metreye iniyor. İçeri çekilen salma yalnızca lateral stabiliteye katkı sağlıyor. Teknenin balastı JF Delvoye’nin keel embriyo diye tanımladığı salma kutusu diyebileceğimiz alt kısımda. Kurşunla doldurulmuş bu kasanın etrafında yer alan su, yakıt tankları, hatta bir kanalla teknenin ortasına ulaştırılan zincir de teknenin stabilitesine katkı sağlıyor. Keel embriyo dümen palasından biraz daha derin. Bu, teknenin gel-git esnasında kıyıda gövde üzerinde durmasına imkân veriyor. Öte yandan kısa pala bir dezavantaj olarak görülebilir. JF Delvoye son zamanlarda çok moda olan çift dümen palasını sevmiyor. Bunun yerine teknenin iki yanından seyir sırasında indirebileceğiniz “daggerboard”lar var. Tekne yelkende yattığında, rüzgâraltı daggerboard’u indirdiğinizde teknenin otopilottaki gibi kendi kendine rotasında gittiğini belirtiyor tekneyle ilgili yorum yazan denizciler. Daggerboard, hareketli salma kombinasyonlarıyla farklı rüzgâr açılarında teknenin ideal seyir pozisyonunu yakalamak mümkün.

    GENİŞ HAVUZLUK

    Teknede havuzluk iki kısma ayrılmış. Arka kısımda çift dümen, elektronikler, vinçler var. Tüm halatlar arkada toplanıyor. Beş vinç var, ancak ortadaki büyük 66 inç vinç tüm görevleri yapacak şekilde konumlanmış. Bu alanın hemen önünde havuzluktaki sosyal alan diyebileceğimiz kısım var. Ortada masa ve iki yanda geniş oturma, istenirse yatma alanları. Arkada ve önde iki çok büyük depolama alanı var. Buralara tüm usturmaçalar, halatlar, yedek yelken, bisiklet vb. sığar. Tekneye opsiyonel olarak rüzgâr türbini, solar paneller ve hidrojeneratör takılabiliyor. Otopilot Vendée Globe yarışçılarının da kullandığı Fransızların ünlü markası NKE. Elektronikler için geniş bir opsiyon listesi var. Teknenin standardı sloop olmakla birlikte hemen tüm müşteriler cutter armayı tercih ediyorlar. Daha küçük ikinci ön yelken fırtına koşullarında fırtına yelkeni olarak kullanabiliyor.

    DOGHOUSE KONFORU

    Havuzluktan içeri girdiğinizde Boreal’in alametifarikası olan “Doghouse” bulunuyor. Burası tüm elektronikleri yerleştirebileceğiniz, 360 derece görüşe imkân veren bir nevi kaptan köşkü. Sert havalarda ve geceleri tekneyi buradan idare etmek mümkün. Birkaç basamakla içeri indiğinizde, yükseltilmiş salon sizi karşılıyor. Burada geniş bir oturma grubu, sancak tarafta çekmeceli iki buzdolabı, mutfak bulunuyor. Arkada iki kabin, önde ise büyük bir master kabin var. Teknede iki tuvalet ve ayrı bir duş bölmesi standart. Opsiyonel olmakla birlikte yine hemen tüm müşterilerin ısmarladığı soba ve ona bağlı radyatör sistemi yüksek enlemlerde yelken yapmak isteyenler için vazgeçilmez bir ayrıntı. İçerdeki depolama alanları bir uzun yol teknesine yakışacak hacimde.

    Bir yelken dergisinde okumuştum. Yat tasarımcısı Bill Crealock dünyayı dolaşacak teknelerle ilgili problemi şöyle vurgulamış: “Tasarım yaparken karşı karşıya olduğumuz durum, inşa edeceğimiz platformun çok farklı çevre koşullarında var olabilme gerçeği. Aslında iki tekneye ihtiyacınız var denebilir. Biri uzun okyanus geçişleri yapabileceğiniz, diğeri ise limanda ya da sevimli bir koyda içinde keyifle zaman geçirebileceğiniz bir tekne.” Boreal 47.2 bunları sağlamakla kalmamış bir üçüncüsünü de eklemiş. Yüksek enlemlerde, buz dağlarının arasında güvenle seyir yapabilmek. Kısacası dünyanın her köşesine her koşulda sizi güvenle götürebilecek bir tekne Boreal 47.2, belki de en ideal uzun yol teknesi.☸

  • Deniz sadece teknede yaşanmıyor

    Deniz sadece teknede yaşanmıyor

    Bu yaz teknenizle dolaştığınız koylarda, kendinize bir iyilik yapın. Botunuzu ön güverteden indirin, uzun zamandır kullanmadığınız motorun canı isterse çalışsın, zaten takmayın bile, büyük ihtimalle benimki gibi çalışmaz, bir de kendini taşıtır. Küreklere asılıp çıkın kıyıya, çoğunlukla denize inen en aşağı bir orman yolu vardır, onu takip edebilir ya da hayvanların yaptığı patikalardan birine dalarsınız. Mevsimine göre yeni yıllarına merhaba diyen, kayaların arasından yeni bir hayata başlayan daima hiç görmediğiniz çiçekler göreceksiniz. Bugün sizin doğa gününüz olsun… 

    Üç gündür uluyan rüzgâr Kelebek’i sancak-iskele savurup duruyor. Sığacık Körfezi’ndeki kuzeye kapalı her koy gibi burada, Deniz Yıldızı Koyu’nda demiri kum dibe gömmüş emniyetteyim de, teknede oturup Çin işkencesini dinlemekten yoruldum. Temmuzun ortasındayız, aslında normal Meltem’in yerleşmesi gecikti bile. Ama gelince de bıktırmasın istiyoruz. (Bizi de memnun edemezsin, az rüzgâr, çok rüzgâr, çok soğuk, çok sıcak.) SUP’a atla, çala padıl kıyıya…

    Koyun ortasındaki dik kayalık çıkıntı koyu ikiye bölüyor, batısında antik kalıntılar var, benim ilgimi çeken kayalara gayet muntazam oyulmuş dikdörtgen bir havuz, denize de küçük bir kapı açıklığı var, ama bir kayık giremez, acaba nedir? Aklıma gelen tuttukları balıkları canlı saklamak için olabilir mi? Malum buz yok.

    Körfezdeki hemen her koyda ufak tefek, antik yerleşimlerden izler var, kıyı genelde yumuşak kireç taşı olduğundan oymak, merdiven yapmak kesip duvarda kullanmak kolay olsa gerek. Bitkilerin başladığı sınıra kadar yukarıdan yağmurun asidi, denizin hırpalaması ile oyuk oyuk. Burada kıyıya vurmak felaket olur. Beyaz kireç taşının öğütülmesiyle hemen her koyda erişte yosunların arasında demirimizi koyacak beyaz kum yamaları buluyoruz. Kıyıdaki anlattıklarımı ben SUP’la dolaşığımda görüyorum. Şimdiki hedefim kıyıda doğumuzdaki komşu koyu ayıran tepeye yürümek.

    Bir grup iyi insan kırmızı-beyaz boya ile işaretleyip yürüyüş yolları markalamış, ne güzel bir şey. Gökova’da ve diğer koylarda da her fırsatta yaptığım yürüyüşlerde rastlıyorum o işaretlere, teşekkürler. Körfez güneye açık olduğundan kışın lodosun gazabına uğruyor. Yamaçların saçları taranmış gibi makiler kuzeye yatmış, plajların çoğu yıllarca yuvarlanıp yuvarlaklaşmış çakıl, bazıları renkli, dalgaların devamlı itip kakmasından kıyıda bir set yaratmış, bu set üzerinde dipte ömrünü tamamlamış posedonia yosunları, kamışlar ve olmazsa olmazımız plastik çöpler. Kıyı gezilerimde SUP’ın kolaylığı, dingiyi sürükleyeceğime, SUP’ı tek elle kaldırıp kıyıya koyuyorum.

    Bu sefer ayağıma kapalı ayakkabı giydiysem de yine şortlayım, bacaklara yılın taze dikenleriyle yürüyüşün notları yazılacak. Her yürüyüşte gözüme kestirdiğim yere dalarım, Telefondaki Navionix karada da navigasyon yardımcısı oluyor. Kim bilir Google amcanın haritalarında ne uygulamalar vardır, benim sistem internet olmadan da işliyor. Yunan adalarında yaptığım yürüyüşlerde de dönüş yolumu buluyordum. Orada birine yol sorarsanız size “kilisenin köşesinden dön, diğer kiliseden sola dön” şeklinde tarif ederler ki adalar kilise dolu, benim için hatırlanacak çok fazla kilise.

    Tepeye yaklaştım, ağaç altı düz bir taşın üstünde oturmuş dinlenirken teknelere buradan drondan değil, birinci elden bakıyorum. Koy turkuaz kumluklarıyla tekneleri kucaklamış, tepeden bizim koy, her koy başka güzel. Koyu paylaştığım teknelere bakarken düşünüyorum: Karnımızı doyurmak için esnaf lokantasında kuru fasulye, pilav bizim midemizden yükselen feryat, en azından gurultuları durdurur. Karnımız doymuştur, ama yanında turşu, güzel bir salata da olsa daha tatminkâr bir yemek olmaz mı?

    Bu misali cüzdanınıza göre; masanızın ortasına yatırılmış levrek etrafında da örebiliriz, levrek tek başına da güzel ama masanıza mezeler, ara sıcaklar vs gibi yemeğin sonunda garsonun elindeki makineden cırt cırt cırt’larla çıkan kâğıt şeridi sanat eserine dönüştüren ilavelerle unutulmaz bir yemeğe dönüşür. Gerçi günümüzde restoranda yediğin her yemek unutulmaz oluyorsa da, biz doğanın önümüze donattığı sofrada altımızda ve etrafımızdaki garnitürlerle günümüzü nasıl unutulmaz yapabiliriz? Devamı Ağustos 2021 sayımızda.

  • KEREM GÖRSEV “Denizsiz bir hayat düşünemiyorum”

    KEREM GÖRSEV “Denizsiz bir hayat düşünemiyorum”

    Akbük’e ilk gelişim, kendi tarihim için biraz geçti. 2017 yılı, 39 yaşımdayken. Bunca yıldır böyle güzel bir koy, böyle güzel bir deniz ve doğayı hayat çizgimde kaçırmış olduğuma şaşırmıştım. Okyanusları aş, yedi denizleri dolaş, ama burnunun dibindeki güzelliği gözden kaçır. Beni bu güzel koy ile buluşturan kişi ise eşim Kerem Görsev’di. O tarihten sonra da her yaz Akbük’ü mesken edinir olduk. Bu hafta beraber yine Akbük Koyu’ndayız. Oysaki Kerem’in kendi tarihinde bu koy ile tanışıklığı, denize olan aşkı kadar eski. Bu ay sayfalarımda farklı bir konu ve konuk ile karşınızdayım. Kerem Görsev ile denizleri, denizciliğini ve Akbük Koyu’nu konuştuk.

    Fotoğraflar DENİZ KURT GÖRSEV, KEREM GÖRSEV ARŞİVİ

    Kaç yaşından beri denizlerdesin?

    Çocukluğumdan beri yıllarca Boğaz’da, Bebek’te denize girdim. Şimdiki Çırağan Sarayı’nın orası eskiden Beşiktaş’ın antrenman sahası, Şeref Stadı idi. Balmumcu’da şimdiki Dedeman Oteli’nin karşısında eski subay evlerinde otururduk. Oradan bisikletlerle Beşiktaş’a iner, Çırağan’dan denize girerdik. Kilyos’a kadar gittiğimiz bile olmuştu. 1973’ten 1977’ye dek Florya’ya giderdik ailece. Bebeklik arkadaşım Cevat’ların yazlığına giderdik Yalova’da.

    Emirgan’da yaşadığın yıllarda da sık sık Boğaz’dan denize girdiğini anlatmıştın…

    Bundan yedi-sekiz sene evveline kadar, orada oturduğum yıllarda havlumu belime sarar şehrin ortasında kaldırımdan yürüyüp denize girerdim. Piyanocu denize giriyor derlerdi. Şimdi var olmayan Emirgan Çınarlı Kahve’de kahvemi içer eve dönerdim. Denizi oldum olası severim.

    Benim ismimin “Deniz” olması da güzel tesadüf olmuş…

    Evet ve seninle olan ilişimin en güzel yanlarından biri de şu: Denizi en az benim kadar seviyorsun. Hayatın denizde geçmiş. Son yıllarda okyanuslarda yaşamışsın ve teknede olmaktan hiçbir zaman serzenişte bulunmayan bir kadınsın. Bu çok ender oluyor. Benim şansımdı; ilk eşim de denizden hiç şikâyet etmez, teknede olmayı severdi. Bak şimdi balıkçı geliyor karşıdan. Ne güzel bir şey, burada alargada duruyoruz. Akbük’te yılların balıkçısı Bayram sabahleyin ağ atmaya çıkmıştı, şimdi dönüyor ve bakalım bu akşamki rızkımız çıkacak mı? (O sırada Balıkçı Bayram teknemize yanaştı ve bize ağından çıkardığı, tam da mevsiminde olan sokkan, barbun ve karagöz getirdi akşam yemeğimiz için.)

    Burada hayat böyle işte. Ben ilk defa 1991 yılında Akbük’e geldim. Burada elektrik dahi yoktu. O yıllarda Fransız ve İngiliz Sunsail yelkenli tekneler gelirdi. Burada yalnızca Altaş Restoran vardı, biz Aloş deriz. Şimdi oğlu Öner işletiyor. Artık buralar çok kalabalık oldu. O eski yıllardaki buranın sessizliği benim için çok daha değerliydi.

    “İÇİNDE YAŞAMADAN TEKNECİ OLUNMAZ”

    Ne kadar zamandır denizcisin ve teknecisin?

    Benim denizciliğim biraz lolipop denizciliği, öyle iyi bir denizci değilim. Kaptan ehliyetim var, telsiz ehliyetim var. Tekneyi kendim kullanıyorum ama ustası değilim. İlk teknemizi Cevat’la birlikte yaptık. Teknenin ağaçlarını aldık, çizimi yapıldı, 2003 yılında Karadeniz Kilyos taraflarında sıfırdan uğraşıp başında durarak yaptırdık o tekneyi. İsmi de Tilki’ydi. Tekne bitince Cevat İstanbul’dan tekneye bindi. Benim de tesadüfen İzmir’de konserim vardı, Cevat beni Kuşadası’ndan aldı. 12-13 günde dalarak, zıpkınla balık vurarak buraya kadar beraber geldik o tekneyle. O tekneye Cevat 17 sene bindi ve geçen sene sattı. Ben de 10 sene evvel 8.5 Jeanneau Cap Camarat almıştım. Arkasında kıçtan takma 300 hp Yamaha vardı ve Türkiye’deki ilk 300 Yamaha’yı ben almıştım. Arkadaşım Selim ile birlikte molalar hariç 17 saatte İstanbul’dan Bodrum’a gelmiştik. Sonra biraz daha iri bir tekne olsun, içinde daha rahat kalalım, su yapıcısı, jeneratörü olsun dedim ve Sea Ray Sundancer 455 aldım.

    Teknecilikte, aldığın tekneyi hep büyüterek, daha büyüğünü alarak gider durursun derler.

    Daha büyüğü değil de daha ihtiyacına yönelik olanı almak istiyor insan. İçinde yaşamadan tekneci olunmaz. Teknenin içinde yaşadıkça ihtiyaçlarını ve zevklerini anlarsın. Ev de öyle bir şeydir. Bu teknelere de bindik bindik sonra sattık. Ertesi sene ki seninle evlendiğim sene, 8,5 metre bir RIB aldım. Onda da 300’lük Yamaha vardı. Sen ondan biraz korkuyordun dalgalı havada hız sevmediğin için, yine de 25-30 mil kullanıyordun. Ondan sonra ev gibi bir tekne olsun rahat edelim dedik ve bu tekneyi aldık.

    Evet kutu gibi Piano isimli bir teknemiz var.

    Bu tekne Vripack tasarımı. Kuzey denizleri için yapılmış, Hollandalı sac bir Trawler. 14 metre ama hakikaten evden rahat. 11,5 KWA Jeneratörümüz, saatte 180 litre su yapan su yapıcımız var. Bütün buzdolaplarını değiştirdik, yeniledik, 12V tekne buzdolapları koyduk. Aynı şekilde bulaşık makinasını yeniledik, bow thruster almaktan elektrik sistemlerinin yenilenmesine dek iki sene içiyle uğraştık. 1000’lik güneş enerjileri ekledik. Artık marinadan elektrik almadan 10 gün tekneyi kullanmasak da döndüğümüzde dondurmalar bile taş gibi duruyor oluyor hâlâ. Bu teknenin en büyük avantajı ise 75 hp iki Volvo Penta motorunun olması. Geçen sene depoyu 4.500 TL’lik mazot ile doldurduk, üstüne basa basa söylüyorum ve mazotu en çok yiyen jeneratör olmasına rağmen yaptığımız seyirler dahil tüm yaz sezonunu 4.500 TL’lik mazot ile tamamladık. Ekonomik oluşu nedeniyle bu tekne çok iyi. Lafın gelişi bir çay bardağı mazot koy, seni dünyanın öbür ucuna götürüyor.

    “DENİZLER ÜZERİNDE BİRÇOK PARÇA YAZDIM”

    Şunu diyebilir miyiz? Teknecilik illa yüksek paralar gerektiren bir lüks zevk değildir. İstenirse orta yol bulunabiliyor.

    Fakat teknenin bakım işleri çok önemli. Güvenilir ellere, tekneden anlayan insanlara yaptırılması gerekir. Ben iki yıldır bu tekneyi Sinan Özer’in tersanesi Ege Yat’a çekiyorum. Gökova Ören Marina’da kalıyorum açıldığından beri. Ege Yat da marinaya 7 mil mesafede. Aynı zamanda Ege Yat, Türkiye’nin ilk gemi inşa mühendislerinden olan dayım Yavuz Mete ile 20 küsur sene birlikte iş de yapan, Türkiye’nin önemli ve değerli tersanelerinden.

    Denizlerde olmanın en sevdiğin yanı nedir?

    Bu sabah yeniden şükrettim. Denizin üzerinde uyandık, güzel kahvaltımızı ettik; yumurtamızı, kızarmış ekmeğimizi, bahçemizden getirdiğimiz biberi, domatesi, salatalığı yedik. Kendi zeytinimizi yedik, kendi zeytinyağımıza ekmeğimizi bandık. Bu akşam da bu denizden çıkan balığı yiyeceğiz. Bunlar büyük nimetler. Bunlara sahip olduğum için her zaman şükrediyorum. Küçük bir elektrikli piyanom da var teknede. Denizler üzerinde birçok parça yazdım şimdiye dek. Gecenin karanlığında yıldızlar ışıl ışıl gökyüzünü aydınlatırken, Rahmaninov 2, 3 ve 4. Piyano konçertolarını dinlemek, denizin üstünde beni en mutlu eden anlardandır.☸

  • TUZ GÖLÜ, KURAKLIK VE FLAMİNGOLAR

    TUZ GÖLÜ, KURAKLIK VE FLAMİNGOLAR

    Çok isterdim burada her ay buluştuğumuzda farklı, doğal, ferah, iç açıcı konulardan konuşmayı. Ama ne yazık ki bu yaz vahim haberler duymaktan başımızı kaldıramadık. Müsilaj sorunuyla başladık, şimdi de kuruyan göllerimiz, ölen canlılarımız gündemimizde yerini alıyor.

    Geçen ay Van’ın tuz göllerinden biri olan Akgöl kurumuştu. Geçen yıl, kenarında piknik yapılabilen göl şimdi kupkuru çorak bir arazi oldu maalesef. Hemen ardından da yavru flamingoların telef olduğu Tuz Gölü’nün hâlini biliyorsunuz. Bu yıl mayıs ayında Meteoroloji Genel Müdürlüğü kuraklık haritaları yayımlamıştı ve durum orada da bariz görünüyordu zaten. Ülkemizde olağanüstü kuraklık yaşayan bölgelerin sayısı artışta. Ve bu çok hızlı bir şekilde gerçekleşiyor. Türkiye’nin doğusu, Güney Ege ve Aksaray’da kuraklık “olağanüstü kuraklık” seviyesinde. Şimdi şunu söyleyelim: Kuraklıkla baş etmen gayet tabi, orası tamam. Aşırı sıcaklarla birlikte doğanın dengesi de bozuldu, beraberinde de kuraklıklar vs. geldi. Ama bu görüntüleri ortaya çıkaran asıl sebep yanlış sulama, vahşi sulama, bilinçsiz tarım, bilinçsiz su tüketimi. Yani yine insan eli. İnsanın yaptığı bu yanlışlar olmasa doğa kolay veya zor, er ya da geç, bir şekilde kendini yenilemesini başarıyor. Fakat işte dediğim gibi insan eli değdiği an sonuçlar geri dönülemez hal alıveriyor. Yanlış tam da burada başlıyor.

    BİR KUŞ MEZARLIĞI TUZ GÖLÜ

    Tuz Gölü flamingoların göç yolu üzerinde. Hem çok tuzlu yapısı gereği de flamingolar için çok elverişli bir göl. Burada kuluçkaya da yatıyorlar. O yüzden yılın bu zamanlarında kuluçkadan çıkan yavruların Tuz Gölü’nü kuş cennetine çevirmesi bekleniyordu. Ancak tam aksine resmen bir kuş mezarlığına döndü burası. 5 bin civarında yavru flamingo yaşama adımını atamadı. Bu içler acısı durumun kaynağı, yağış yetersizliği evet ama asıl sebep yine bilinçsizlik ve ihmalkârlık. İklim krizinin etkileriyle zaten boğuşurken bir de kanallara çekilen setler bu görüntüyü karşımıza getirdi. Tuz Gölü kapalı bir havza. Yani suyu kendi içinde kalan bir havza anlamına geliyor, kendi yağında kavruluyor kısacası. Dolayısıyla onu besleyen kanallar bu noktada çok büyük önem taşıyor. Peki ne oluyor? Bu kanallara set çekiliyor, etrafı toprakla kapatılıyor ki kanaldaki su tarım arazisinde kullanılabilsin, tarımı yapılan alan için sulama yapılsın. Ama hâl böyle olunca Tuz Gölü’ne bir damla su gitmiyor; 1.5 km su çekildi gölden, kurudu, yok oldu ve sonuç 5 bin tane yavrunun ölümü oldu. Bu göl ülkemizde flamingonun düzenli olarak ürediği son üç alandan biri. Tuzlu olması onlar için avantaj, çünkü gölün içinde yaşayan tuzcul mikroorganizmalar, flamingolar için besin kaynağı. İşte ne güzel bir döngü bir düzen var doğada.

    SULAK ALANLAR YOK OLUYOR

    Bu tabii yalnızca bu yıl olan bir durum değil, en az elli yıldır benzer şeyler yaşanıyor. Raporlar söylüyor: Kimisi ilçe büyüklüğünde birçok sulak alan yok oldu. Ereğli ve Hotamış Sazlıkları mesela. Kapladığı alan neredeyse 400 kilometrekare  olan bir bölge resmen kurudu gitti. Elbette giden yalnızca su olmuyor; beraberinde oradaki ekosistem uçuyor, yok oluyor. Orada yaşayan canlılar, göç eden hayvanlar, hepsinin yaşamı ya yok oluyor ya da değişiyor. Tabii insanı ekonomik açıdan da etkiliyor. Yerel ekonomiye zarar veriyor, köyler terk ediliyor. Bu yaz doğanın ne kadar hassas olduğu ile ilgili ders alabileceğimiz çok şey yaşadık aslında. Umarım bu dersi alabiliriz, insanlığın bu konuda bilinçlenmesi umut ettiğimiz en önemli şeylerden biri. Bilinçli yaşamak, çevreyi doğayı düşünmek kendimizi düşünmek aslında. Farkına vardığımız an bir şeyler yoluna girmeye başlayacak. Gelecek ay umuyorum güzel haberlerle görüşmek üzere. Kalın sağlıcakla.☸