Kompakt Sedan sınıfının iddialı modellerinden Elentra. Kısa arka, öne doğru uzayan yüz ve üçgen çekik göz tasarımıyla oluşan karizmatik kasa yapısı dikkat çekiyor. Arkadaki bagaj üstü spoyler ve sivri aydınlatma elemanları otomobilin farklı görünmesini sağlıyor. İç mekânda Elentra’nın tüm jenerasyonlarında olduğu gibi yine hem yolcu hem sürücü için oldukça geniş ve rahat. Kullanmasını öğrendiğiniz zaman dijital ekrandan otomobilin tüm bilgilerini ve müzik sistemini yönetebiliyorsunuz. Plastik detayları bazı yerlerde sert olsa da, genel anlamda kaliteli bir dokunuş hissi var. Elentra’da dizel otomatik şanzıman yine yok ama kullandığımız 1.6 litrelik benzinli ünite ortalama 100 km’de 6.8 litre yakıyor. Daha yumuşak kullanışlarda daha da düşürebilirsiniz bu rakamı. Ama performanslı kullanımlarda 8-9 litreleri şehir içinde görmek mümkün. Motor 127 HP güç 155 Nm tort üretiyor. Kalkış performansı beklediğimiz düzeyi karşılıyor. 6 ileri otomatik şanzımanla 195 km/s maksimum hıza ulaşıyorsunuz. 0-100 aralığı 11.6 saniye. Yakında bu modeli hibrit motorla göreceğimizi düşünüyoruz. Sürüşe gelirsek; koltuk yapısından başlayarak, süspansiyon sisteminin çalışma düzenine kadar konforlu yolculuk için tasarlanmış. Derin çukur geçişleri sırasında da yumuşak yapısını koruyor.
Yazar: MURAT ÖKSÜZ
-
Yıkık bir kaleden Bodrum Müzesi’ne uzanan bir hikâye BODRUM KALESİ -I-
Bu ay bir müzeden daha fazlası olan Bodrum Kalesi’ne ve onun dünyanın en güzel müzelerinden bir tanesine dönüşmesinin hikâyesine yelken açıyoruz.
Bodrum, 1960’lı yılların başında nüfusu 5 binin altında bir kasabaydı. İstanbul’dan otobüse binince Bodrum’a ulaşmak mümkün değildi. Önce İstanbul’dan İzmir’e bir yolculuk yapmak zorundaydınız. Ardından İzmir’den başka bir otobüsle Bodrum’a gidiliyordu. Bu yolculuk için sadece iki otobüs firması arasından tercih yapma şansınız vardı. Tercihinizi yaptıktan sonra İzmir’den Bodrum’a yedi saat süren yeni bir yolculuk daha… Ulaştığınız Bodrum ise bugünkünden oldukça farklı bir yerdi. Ekonomisi oldukça zayıf bu kasabada insanlar yazın yaylalara çıkıyor ve Bodrum boşalıyordu. Bodrum’un en geçerli mesleklerinden biri terzilik, diğeri berberlikti. Birkaç zengin ailenin de bakkal dükkânı vardı. O yıllarda bir gezgin olsanız muhtemelen dükkânlarda incir ayıklayan kadınları ve sakince ağlarını temizleyen balıkçıları fotoğraflayabilirdiniz. Turist ise henüz yok denecek kadar azdı. Denizde balığın çok, karada restoranın az olduğu günler. İki lokantası olan Bodrum’un toplam masa sayısı yirmi bile değil. Tratalar balıktan dönüp, limana vardığında balıkçıların göz hakkı olarak kasa kasa balık dağıttıkları; açık sinemaların kapalı sinemadan sayıca fazla olduğu yıllar. O yıllarda Bodrum’da iki otel var. Biri Emel, diğeri Sefa Otel. Bu iki otelin toplam yatak kapasitesi de yirmiyi geçmiyordu. Devamı Şubat 2020 sayımızda…
-
Sukanadı ile fenomen seyir – HYDROFOIL
Hydrofoil (sukanadı) teknolojilerinin ilk kullanımı motorlu teknelerde 1906’lara, yelkenlilerde ise 1938’lere kadar gidiyor. “Su kanatlı” teknelerde her an bir macera selinde gidiyorsunuz gibi geliyor.
Değerli okurlar, bu ay hydrofoil (sukanadı) teknolojileri ve bununla ilgili deneyimlerimi sizlerle paylaşmak istiyorum. Aslında çok da yeni olmayan sukanatları, son yıllardaki malzeme ve endüstriyel gelişmeler sayesinde büyük bir ivme kazandı. Tabii bu ivmede 2013’te hayretler içinde izlediğimiz 34. Amerika Kupası’nın etkisi göz ardı edilemeyecek düzeyde. İleri teknoloji sayesinde 40 knot üzeri hızlarda yapılan match race’ler yepyeni bir dönemin habercisiydi. Gerisi de çorap söküğü gibi geldi. Suda giden her alete kanat takmak moda oldu artık. Aklıma gelen örnekleri: SUP’lar, dalga sörfleri, rüzgâr sörfleri, Optimist ve Laserler, “sukanatlı” sandalyeler, şişme botlar, sürat tekneleri, irili ufaklı katamaranlar, irili ufaklı trimaranlar (okyanus aşırı giden ultim sınıfı dev trimaranlar dahil), elektrik motorlu sörf tahtaları, tek gövdeli tekneler (IMOCA60, Mini 6.50, önümüzdeki Amerika Kupası’nda kullanılacak sınıf AC75), bir de tabii yıllardır kullanılan feribot veya hücumbotlar. “Foil Assisted (Sukanadı destekli)” gezi tekneleri üzerinde çalışmalar ise devam ediyor. Seri üretim tekne imalatçıları bu tasarımları genel kullanıcıya yönelik hale getirmeye çalışıyorlar. Tekneyi tamamen sudan havalandırmasa bile sürtünme direncini ciddi ölçüde azaltan tasarımlar deneniyor.
DAHA EKONOMİK, DAHA HIZLI
“Sukanatları”nın ilk kullanımı motorlu teknelerde 1906’lara, yelkenlilerde ise 1938’lere kadar gidiyor. Gelmiş geçmiş en başarılı yatçılardan Éric Tabarly su kanatları olan bir tekne ile Atlantik isimli uskunanın Atlantik Okyanusu’nu geçiş rekorunu 75 yıl sonra 1980’de kırmıştı. Daha sonra kendi tasarımı olan Hydropter isimli yelkenli 50 knot bariyerini deldi ve uzun zaman en hızlı yelkenli rekoru, Paul Larsen yine “sukanatlı” başka bir tekneyle kırana kadar onda kaldı. Tabarly’nin trajik ölümünden sonra kurulan Hydros Vakfı hâlâ sukanatlarının gelişimi için çeşitli araştırmalar ve müsabakalar düzenliyor. Bundan birkaç sene önce İstanbul’a geldiklerinde tanışma şansım olmuştu. Yaptıkları deneylerde su kanatlarının yüzde 30 enerji tasarrufu sağladığını ve yüzde 30 daha hızlı gitmeyi mümkün kıldığını kaydetmişler. Devamı Şubat 2020 sayımızda.
-
Güney Amerika suları
Bu yazıyı size Panama City’den yazıyorum. Uzun yolculuklardan, dalgalı denizlerden, günler süren seyirlerden ve Panama Kanalı geçişinden sonra karaya ayak basmış bir mekânda beyaz şarabımı yudumlarken…
Hayat rotama bir göz attığımda, bir gün Panama Kanalı’ndan da geçip Pasifik’e yelken açacağımı biliyordum. Ve oldu! İstikamet ise Galapagos… Yat endüstrisinde jübilemi yapmak için seçtiğim yer biraz özel olsun istedim. Galapagos’a giderken de Ekvator çizgisinden geçmiş olacağım. İlkler süperdir. Hani denir ya, “Yedi denizleri aştım” diye… Gerçekten benim için öyle de oldu. Hayatta ne istersen o gerçekleşir! O yüzden ne dilediğine dikkat etmelisin. Belki ne düşüneceğini düşünemezsin ama ne hissettiğine, ne istediğine de dikkat etmelisin. Çünkü hepsi gerçek oluyor. Hepsi senin bir parçan, önünde sonunda hepsi senin “hayatın” oluyor.
ANTİGUA’DA TEKNEMİZLE BULUŞMA
Küçüklüğümden beri biliyordum tek bir yere ait olmadığımı. Esasen hiçbir yere ait hissetmezdim. Doğduğum mahalleye, içinde olduğum dünyaya ait değildim. Daha doğrusu sadece o kadar değildi, daha fazlasıydı. Hep o “daha fazlasına” bir bakıp çıktım. Hep orada olmayı aklıma bile getiremeyeceğim yerlerde buldum kendimi. Oysa dünyayı da dolaşsan yine aynı yere dönersin derler ya, doğrudur. Ancak benim için dönmek istediğim yerden ziyade dönmek istediğim insanlar, haller, durumlar, hayatlar oluyor. Yoksa yer dersen, bütün dünya benim! Devamı Şubat 2020 sayımızda…
Colonial architecture in Cartagena Colombia 
