Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • Sükûnet… Emborios Koyu

    Sükûnet… Emborios Koyu

    “Hayatımızda kaç pazartesiyi böyle geçirmişizdir” dedi İrem. Sabah saat 10.00 sularıydı. Güneşin göz kapaklarımızı okşamasıyla Seyyale’nin havuzluğunda uyanmış, denize atlamıştık. Kahvaltıya girişmeden önce deniz üzerinde nazlı nazlı sallanmanın keyfini çıkarıyorduk. Kalimnos’un Emborios Koyu’nda, Cafe Artistico’nun her zaman bağlandığımız tonozunda, karşımızda toplasan 20-30 haneyi anca bulacak Emborios köyü, deniz kenarında ağaçlar ve arkada Kalimnos’un yalçın kayaları…

    Benim bu dergideki yazılarım macera başlığı altında yayınlanıyor. Bu biraz benim macerayı sevmemden, biraz da galiba bu sevginin karşılıklı olmasından, yani aramadığım zaman da maceranın gelip beni bulmasından kaynaklanıyor. Gerçi yelkenciliğe gönül verip de maceradan vareste olan var mıdır? Ama bu yazıda macera yok, aksine miskinlik var. Yelkenciliğin “miskinlik, tembellik” yönüne dair yazacaklarım. Goncharov’un ünlü kitabı Oblomov’u okumayı reddetmişimdir. Ömrünü bir odada, banyo küvetinin içinde geçiren bir adamın hikâyesini koca tuğla bir kitapta okumak benim gibi yerinde duramayan birine pek cazip gelmemiştir. Tabii miskinlik derken “marinada yan gel yat, gündüzleri gelen geçeni, geceleri televizyonu seyreyle” durumlarını kastetmiyorum.

    Neyse baştan başlayalım. Seyyale Didim’de duruyor. Dolayısıyla da, koltuk halatlarını bıraktığınızda en keyifli yelken seyri Kalimnos ya da Leros’a doğru oluyor. Ege’nin hâkim rüzgârının meltem olduğu düşünülürse genelde apaz seyre izin veren keyifli bir yolculuk yapıyoruz hem gidişte, hem dönüşte. Rüzgâr batıya drise ederse o zaman kafadan alıp işin tadının kaçtığı da oluyor tabii. Genelde dört saatlik bir seyir sonrası kendimizi pırıl sularda buluyoruz. Yıllar içinde dolaştığımız koylar içinde en sevdiğimiz Emborios oldu. İlk gittiğimizde koyun girişinde yerleşmiş balık üretim çiftliğini gördüğümüzde eyvah demiştik, ama koya hiç etkisi olmadığını görünce, demek bu iş böyle de yapılıyormuş olduk. Devamı Ağustos 2017 sayımızda.

  • İNCİRLİ-NİSİROS Şimdi ağustos, şimdi “incir tatma” zamanı

    İNCİRLİ-NİSİROS Şimdi ağustos, şimdi “incir tatma” zamanı

    Ege’nin uluslararası sularındaki “olağanüstü hal”e, olağanüstü değişken rüzgârları ve teknede üst üste gelen olağanüstü aksilikler eklenince, Adem ile Havva gibi incir yapraklarının arkasına saklanmak şart oldu. İyi de oldu; namı, ağustos ayında tüm Ege’de boy gösteren incirle birlikte yürüyen Nisiros-İncirli’yi keşfettik. Knidos’un dibinde olmasına rağmen limanlarının pilot kitaplarda önerilmemesi yüzünden popüler olmayınca, “saklı cennet” kalmış volkanik Nisiros’u, sadece inciri değil tavernalarıyla da muhteşem bir gurme durağı olarak bir yana not edin. Rod Heikell’ın kitabındaki Nisiros kısmının ise üstünü karalayın. Bir kez daha anladık ki, değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.

    Ege’deki OHAL’in faydası, kuzeybatıdan esen meltem ve “doğulu” mülteci rüzgârının sıkıştırmasıyla sığındığımız, çok popüler bir turist destinasyonu olmayan Nisiros’u mecburen keşfetmemiz oldu!

    Niyet, üç haftalık seyirle Girit’e inmekti. Ama Ege’deki “OHAL” müsaade etmedi. Daha Türkiye’den çıkışta, otomatik pilot devreden çıktı. Ege’nin sağlı-sollu değişken rüzgârları yetmezmiş gibi, rota verdiğim otomatik pilot da önce 180 derece sağa veya sola sert dönüşler, sonra da denizin ortasında tehlikeli 360 derecelik dönüşler yaptırmaya başladı.

    Mecburen sabitlendik dümen başına! Bir yandan rüzgâr, diğer yandan saatlerce dümende ayakta durmanın, bendenizi “siyatik”le ödüllendireceğini, tatil dönüşü öğrenecektim. Niyetim rüzgâr açısından daha güvenli bir rota olan Astipalea’dan Girit’e inmekti. Mecburen plan değişti. Sırasıyla Tilos ve Halki yapacak, “Poseidon Amca”yı gözleyip, uygun rüzgâr yakalarsam, Halki’den belki direkt ama muhtemelen Karpathos ve Kasos üzerinden Girit’e ulaşacaktım.

    Ama Poseidon müsaade etmedi; sert denizi yemeyi göze aldıysak da, otomatik pilotsuz saatlerce dümen tutmayı göze alamadık. Telefonla temas kurduğum teknik ekiple, otomatik pilotun kalibrasyonunu yapamadık. Motorunun (otomatik pilot pompası) bozulduğuna kanaat getirdik ki, Yunan adalarında tamiratının ve yenisini bulmanın imkânı yok. Oysa otomatik pilot, daha geçen yaz aynı hatayı vermiş ve tamir edilmişti. Dönüşte içini açınca gördük ki, bazı vidaları eksik takılmış, motoru sağlam, dişlileri serbest salınımla yerinden oynamış. Teknede her daim yedeğini bulundurma kararı alındı!

    Otomatik pilot rotamı zehir ettiği için yine de “sinkaf”a başvurmayacağım. Çünkü uzun mesafelere gitmek yerine “dar alanda kısa paslaşmalar” mantalitesiyle rotamı değiştirmem, hiç hesapta olmayan Nisiros’u keşfetmemi, Tilos’u ise gelişmiş son haliyle yeniden sevmemi sağladı. Şöyle söyleyeyim, “otomotik pilotsuz dar alanda kısa paslaşmalar zorunluluğu” sayesinde, Genel Yayın Yönetmenimiz Eyüp Özel’in deyişiyle artık okumaktan gına gelerek ezberlediğimiz Simi dâhil “pilot kitaplara bakıldığında girilmemesi gereken şahane koylar ve adacıklar” keşfettim. Nisiros-İncirli’yi, “tatlı niyetine” sizlere özel ayırdım. Devamı Ağustos 2017 sayımızda.

  • Parakalo

    Parakalo

    Son yazımızda dedik ya kabımıza sığamıyoruz sürekli değişik yerler aranıyoruz diye… Düştük yollara Kikladlar (Cyclades) ve Argosaronikler’de görmediğimiz adaları tamamlayalım, aman eksik bir şey kalmasın niyetiyle. Ama arkadaş bu Yunan’ın adaları bitecek gibi değil, dipsiz kuyu. Sadece denizden gidip koyda veya limanda durmakta yetmiyor illa çıkılacak, ada komple tavaf edilecek. Tekneyle geziye mi çıktık, scooter’la yollara mı düştük belli değil. Her gün bir ada, her gün bir scooter kirala valla bana fenalık geldi. Limancıya, palamarcıya ayrı para öde; acentaya ayrı para öde, gümrüğe ayrı para öde insan bunalıyor. Hepsi “parakalo”, “parakalo” diye etrafımızda pervane ama dedikleri gibi değil, “para kalmoorr”.

    İşin gırgırı bir yana her adaya geldiğinde yeni bir memlekete gelmiş gibi muamele görmek, bütün evrakları ve pasaportları toparlayıp polise götürmek gerçekten boğucu. Bu mülteci olaylarından sonra iş iyice çekilmez hale gelmiş. Prosedür manyağı ettiler bizi. Gidenler bilir buraların pek huyu suyu birbirini tutmaz; adalar arasında misafirperverlik, hoşgörü ve yardımseverlik konusunda ciddi farklarla karşılaşabilirsiniz. Mesela İos ve Folegandros insanı ne kadar itici ise Milos ve Hydra insanı bir o kadar tam tersi. Coğrafyaları da haritada göründüğü gibi değil. Haritada bakıp dünya kopsa burada rüzgâr olmaz dediğin yerde uçurtma olursun; burada durulmaz dediğin yerde göl gibi oturabilirsin. Onun için adaları etraflıca gezmek, tekneyle gidilemeyecek gibiyse scooter’la dolaşmak, iyice anlayıp sindirmek için önemli bir husus. Bilhassa Kikladlar’da hava sert esiyorsa, fırtına ile kuvvetli rüzgâr arasında bir yerde ise dalga boyu diye verilen metrajlara pek itibar etmemekte fayda var. 2 metre dalga boyu diye 4-5 metre ile karşılaşırsanız hiç şaşırmayın. Hele Türkiye’den karşıya geçeceğiniz zaman meşhur hava raporcumuz Poseidon’da yeşili sarı, sarıyı turuncu olarak düşünmekte fayda var. Sonra da teknenizin boyu posu ve yüreğinizin çapına göre ilerleyebilirsiniz. Mykonos konusunda fikirlerim yine aynı. Keyfinizin kaçmaması veya mahsur kalmamanız için uçakla ziyaret edilmesinde fayda var. Zaten teknenizi bağlamak için ödeyeceğiniz paralarla otel, uçak hepsini karşılarsınız. Canınız sıkılmaz, kafanız takılmaz.

    Adaları seyahat yazarı gibi anlatmayacağımı zaten yazılarımı okuyanlar biliyor. Herkes kendi gidip kendi zevkine, kültürüne göre keşfini yapacak. İşin esprisi de burada zaten. Kendime göre bir iki tavsiyede bulunmaktan da imtina etmeyeceğim tabii ki. Devamı Ağustos 17 sayımızda…

  • Denizde zaman yoktur

    Denizde zaman yoktur

    Halatları çözdünüz, kıyıdan yavaş yavaş uzaklaşmaya başladınız. Yanınızda sevdikleriniz var ya da aklınızda bir aşkla yapayalnızsınız…

    ıyıdaki dünya yavaş yavaş küçülmeye başladı. Evler, ağaçlar, arabalar, eğer şanslıysanız size el sallayan vücutlar… Hepsi bir bir küçülmeye, kaybolmaya başladılar.

    Alıştığınız dünyayı arkanızda bırakıp da gözlerinizi tam ters istikamete çevirdiğiniz anda, işte tam o anda başlar ufuk çizgisine dek görme izninizin olduğu masmavi hayat. İçinde zamanın olmadığı sonsuz bir hayat! Çünkü denizde zaman yoktur.

    Uzun deniz seyirlerinde ya da okyanus geçişlerinde, sadece varmayı hedeflediğiniz yer ile belirlenmez yolculuğunuzun uzunluğu. Aynı zamanda bir zaman yolculuğundasınızdır. Yani, ayrıldığınız nokta ile varacağınız nokta arasındaki zaman farkını da geçersiniz denizde. Her ne kadar teknoloji günümüzde her çeşit imdada yetişse de, dünyamızı kaplayan o büyük suların ihtişamına erişemez. Karadan fazla uzaklaştıysanız, telefonunuzun saati kendini güncellemez. O meşhur akıllı telefonlarınız ancak son ayrıldığınız limanın saatini gösterirler size.

    Atlantik Okyanusu’nu geçerken her iki günde bir saatimizi birer saat ileri ya da geri alırız. (Hangi yöne doğru geçtiğimize bağlı elbet) Yine de tam oturmaz zaman dilimi. Bazen güneş çok erken batıyor gibi gelir, bazen de çok geç. Uykumuzu da etkiler bu elbette. Sabahın 5’nde aniden dikilir ruhum ya da gecenin 3’ünde. Okyanus sallantısı da cabası. O sallantılar yüzünden çok da karmaşık rüyalar gördürür bu acımasız okyanus.

    İşte öyle anlarda kendi iç zamanını yitirirsin. Zaten dünyanın bulunduğun noktasında saatin kaç olduğu meçhuldür. İletişimde olduğun insanların bulunduğu kıtalarda yani Avrupa ya da Amerika’da saat kaç diye düşünürsün, jeton düşmez. Öyle bir ‘anlık kaybolmuşluk hissi’ gelir ki, hangi yıldayız, kaç yaşındayım gibi duygularla kaplanırsın. Şaka yapmıyorum. Zaman, senin geçmişin ve geleceğinin arasındaki tek köprü, yani varlığınla ilgili tek kanıtken, bir anda ondan mahrum kalmışsındır! O zaman ne önemi vardır ki yıllardan 1982 mi? Yoksa 2017 mi? Yoktur. Sadece sen varsındır ve şimdiki zaman. İşte o zaman anlarsın ki denizde zaman yoktur. Deniz sana yıllardan bahsetmez. O uçsuz bucaksız mavi sen var olmadan önce de oradaydı, sen gittikten sonra da orada olacaktır. İşte bu da hayatın mucizelerinden biridir.

    Hep denizde olmanız ve bir gün bir gün batımında denize bakarken bu cümlelerimi hatırlamanız dileğimle… ☸ Devamı Ağustos 17 sayımızda…