Yazar: MURAT ÖKSÜZ

  • Kitab-ı Bahriye’nin Dümen Suyunda 50 BU FASIL SANTORON NAM CEZİREYİ1  BEYAN İDER

    Kitab-ı Bahriye’nin Dümen Suyunda 50 BU FASIL SANTORON NAM CEZİREYİ1  BEYAN İDER

    “Mezkûr adanun nişanı budur kim, üstü düz alçak bir dağ gibi görünür (Bu ada, üstü düz, alçak bir dağ gibi görünür-Umar)” diye girer söze Piri Reis, Kitab-ı Bahriye’de Santorini veya onun değişi ile Santoron Adası’nı anlatırken. Bu nedenle ben de “cruise” gemisindeki kamaramızın balkonunda, sabahın ilk ışıklarında, gözlerimi dört açmış, giderek ufukta büyüyen kara parçasına bakıyor, üstü düz ve alçak bir dağ arıyorum. Aslında önümde giderek iki ada beliriyor. Daha doğrusu iki burun. İskeledeki ada, Thira veya Santorini Adası. Sancaktaki ise Piri Reis’in “Firasiye” dediği, bugünün, Thirassia Adası.

    Bu “Firasiye” veya bugünkü adıyla Thirassia Adası, Santorini Adası’nın karayel tarafında bulunan asıl kalesinin günbatısı tarafındadır. Reis böyle anlatır ki doğrudur. Ancak kaleden geriye pek bir şey kalmamıştır. Yine Thirassia denen “kara adanın poyraz yönünde harap bir kilise bulunmaktadır. Bu kiliseye Aya Yarına derler. O kilisenin önü küçük gemiler için iyi yataktır.” Reis’in “Aya Yarına” dediği kilise, Aya İrini Kilisesi’dir. 

    Piri Reis’in Thisrassia Adası’nı kastederek “oraya yıldız tarafından gelirken, poyraza karşı olan burnun çevresi sığlıktır” dediği için olsa gerek, bizim koca gemi, Mykonos -Reis’in tabiriyle Mokana- Adası’ndan yani yıldız yönünden gelirken bu sığlığı sancağa alıp, Santorini Adası’nın yıldız burnuna yakın seyretti. İşte ben de tam o sırada, Santorini Adası’nın nişanının neden düz alçak bir dağ olduğunu anladım.

    İskele omuzlukta, kıyıda neredeyse tek bir ev bile bulunmayan Santorini Adası’nın üzerinde, dik bir yamacın tepesinde, sanki bir düzlükte kurumuş gibi bir yerleşim yeri göründü. Sabah güneşinde bembeyaz, pırıl pırıl parlayan bu yerleşim yeri, bugün adanın Thira veya Fira olarak bilinen başkentidir.

    SUYA BATMAYAN TAŞ

    “Santoron didükleri taş kim suya batmaz. Mezkûr adada çoktur” diye adanın en önemli özelliğine, geçerken kısaca şöyle dokunur Piri Reis. Santoron taşı, gerçekten suda batmayan, “Topuk taşı- Ponza (Sünger) taşı” olarak bilinen, volkanik bir taştır. Santoron Adası’nda çok olmasının nedeni de bu adanın volkanik olmasıdır. Ancak Santoron Adası sıradan bir volkan değildir. Haydi, onu da ben anlatayım.

    Tarihte Minos veya Thira (Santorini) Patlaması olarak bilinen volkan patlamasının yaklaşık MÖ 1642-MÖ 1540 yılları arasında meydana geldiği sanılmaktadır. Tarihteki en geniş patlamalardan biri olarak bilinir. Girit Adası’nda, başkenti Knossos’taki saray ile ünlü Minos-Minoan uygarlığının ortadan kalkmasına, Mısır’da “büyük fırtına”ya yol açtığı hatta Antik Çağ’da, bugünkü Ege Denizi’nin yerinde olduğu düşünülen Atlantis’in (Kayıp Kıta) bu patlama ile yok olduğuna, yerini dolduran suların Ege Denizi’ni oluşturduğuna inanılır. 

    Ne kadar doğrudur bilinmez ama birkaç Atlantis hikâyesinden biri de Santorini veya Minos Patlaması’na bağlanır. Hikâye böyle olmakla beraber bugüne kadar Thira Patlaması’nın Girit-Minos uygarlığının sonunu getirdiği savını doğrulayan kanıt bulunamamış, aksine Girit uygarlığının büyük olasılıkla MÖ 15. yüzyılda dışarıdan gelen bir istila sonunda ortadan kalktığını gösteren bulgulara ulaşılmıştır. Ancak Minos Patlaması, Santorini Adası’nın yaklaşık 70 kilometre kadar bir bölümünün sular altında kalmasına yol açmıştır ki bu bölüm bugün, Santorini ile Thirassia Adası arasında kalan, Piri Reis’in “iki ada arasındaki boğaz” dediği bölümdür. 

    “Kitab-ı Bahriye’nin Dümen Suyunda” yazılarımı izleyen dikkatli okuyucular, Piri Reis’in, Santoron taşından bir yerde daha söz ettiğini anımsayacaklardır. Reis, İzmir-Seferihisar’ın Sığacık Limanı ile ona yakın diğer limanları anlatırken, “Bu kıyılarda ayrıca Santoron taşı da çok bulunur. Bu taş öyle bir taştır ki, suya bıraksalar, batmaz, kaba bir taştır. Bazıları o taşlar ile nasır ezerler”2  der.    

    REİS’İN TEPESİNİ ATTIRACAK GEMİLER

    Her ne kadar Piri Reis, “adanın kıble tarafı iyi demir atma yeridir” derse de bugün gemiler, Santorini ile Thirassia Adası’nın arasında demir atarlar. Reis görse tepesi atıp, “bre ben size, iki adanın ortasına demir atarlarsa, burası derindir. Demir atacak yeri yoktur. Yirmi kulaçtan fazla derinlikte demir atarlarsa, demir tutmaz” dememiş miydim? Bunu Kitab-ı Bahriye’de yazmamış mıydım?” demeye kalksa da, zamanımızda iki ada arasına demir atan koca cruise gemilerini görünce bir şey söylemekten vazgeçeceği kuşkusuzdur vesselam. Nitekim biz de Santoron Adası ile Thirassia Adası’nın arasına girip, Santoron Adası’nın yıldız burnuna yakın demir attık. Şimdi etrafı daha iyi görebiliyordum. 

    Tepedeki düzlükte kurulmuş olan kentten aşağıya kıvrıla kıvrıla bir merdiven iniyor. Üzerinde inen veya çıkan onlarca insan. Bazıları eşeklere binmişler, öyle çıkıyorlar. Güzel gözlü eşekler Ege adalarında hâlâ en makbul nakil vasıtaları. Bir de teleferik var. Adanın yerli varlıklıları tarafından sevabına yaptırılmış. Sevabına yaptırılmış ama tek yön, kişi başı 6 Euro. Ayaklarımıza da eşeklere de kıyamadığımızdan -kocamışlıktan olmasın?- biz kente çıkmak için teleferiği tercih ettik.

    O ADA SONRADAN MI ÇIKMIŞ?

    Reis iki ada arasındaki boğazda bir de küçük adacık olduğunu yazar. “Bu küçük adacık tıpkı kadırgaya benzer. Bu adaya Kameni derler” diye devam eder. Bu adacığın yıldız tarafındaki burunun sığ olduğunu da ekler. Piri Reis’in “Kameni” dediği adacık, bugün Palea Kameni olarak bilinir. İlginçtir Reis, kadırgaya benzeyen -gerçekten de benziyor-  bu küçük adacığı portolan haritasında not etmiş ancak hemen onun gündoğusundaki, çok daha büyük Nea Kameni Adası’nı göstermemiştir. Acaba, 500 yıl önce Nea Kameni yok muydu? Olabilir çünkü “Nea” Yunancada, “yeni” demektir. Belki de bu ada daha sonra ortaya çıkmıştır. Bilemedim vesselam.

    SANTORON ADASI’NIN KALELERİ

    Piri Reis, Santorini Adası’nın bembeyaz, hepsinin çatı ile duvarları birleştiren köşeleri yuvarlak hatlı evleriyle veya mavi kubbeli kiliseleriyle ilgilenmez. Belki o tarihte evlerin çatıları da zaten bugünkü gibi, kilise veya şapel kubbeleri de mavi değildi. Ama Reis her gittiği, haritasını çıkardığı yerde yaptığı gibi Santoron Adası’nda da ne kadar kale varsa çizmiş. Her ne kadar bugün bu kalelerden geriye hemen hiçbir şey kalmamışsa da biz yine de onlardan söz edelim.

    Santoron Adası’nın karaya çıktığımız Fira veya Thira kentinden başlayarak ilk kalesi, Fira kentinin yıldız, adanın karayel tarafında, Skaros denen bölgededir ki önce de yazdım, kalıntıları güçlükle fark edilir. Adanın ikinci kalesi, Fira kentinin gündoğusunda, bugün havaalanının bulunduğu bölgeye yakındır. Reis bu kaleye, “İmbiryo Kalesi” der. Bugün yerinde bulunmayan bu kalenin adına en yakın isim, çok daha güneydeki Emporio köyünün adıdır ancak burada bir kale yoktur. Bu köye yakın ama daha kuzeyde yani Reis’in İmbiryo Kalesi olarak çizdiği yere daha yakın yerde bir “Pyrgos-Kale/Burç/Gözcü Kulesi” vardır ki Reis’in İmbiryo Kalesi o da olabilir. Piri Reis üçüncü kaleyi, adanın yıldız burnunda, bugün Oia denen kentine yakın çizmiş ve bu kaleye Santoron Kalesi demiştir. Havaalanı yakınında olması gereken İmbiryo Kalesi dışındaki üç kale de bugün Santoron Adası’nın karayolu haritasında gösterilmiştir. Santoron Adası’nın kaleleri böyle bilinsin.

    Piri Reis kaleleri haritasına işlerken, Thirassia Adası’nın poyraz burnunda olduğunu söylediği Aya Yarına (Aya İrini) Kilisesi’ni de çizmeyi ihmal etmemiştir. 

    REİS CİVARDAKİ ADALARI DA UNUTMAMIŞ

    Biz Santoron Adası ile Thirassia Adası’nı Reis’in kalelerini, kiliselerini arayıp bulmak için gezip dolaşıp, koca gemimize binerek iki ada arasındaki boğazdan, geldiğimiz gibi yıldız yönünde çıkıp, Rodos Adası’na gitmek için önce poyraza sonra da gündoğusuna rota tutsak da, Reis tam tersini yapmış. Nereden mi biliyorum? Bakın Reis ne diyor? “Ve ba’dehu mezkûr Santoron Adası’ndan ‘Karsayana’ on sekiz mildür günbatısı-lodos üzerine.” 

    Piri Reis’in, Santoron Adası’ndan, günbatısı-lodos yönünde 18 mil uzaklıkta olduğunu söylediği ve haritasında “ıssız” adalar olarak işaretlediği “Karsayana Adası”, bugünün haritalarında üç ada olarak yer alan, Christiana adaları grubudur.3 Reis bu gruptaki adaları, “Karsayana iki alçak adacıktır. Bu yassı adaların birbirine karşı olan kıyıları sığdır. Ancak, (bu kıyılar-Umar) gemilerin yatabileceği yataktır. Santoron Adası’ndan Ayna (İos-Umar) Adası, yirmi beş mildir. Bu yirmi beş millik arada, kırk kulaçtan derin yer yoktur”  diye anlatır. 

    Piri Reis’in yazdıklarını dikkatli okumak gerekir. Nitekim Santoron Adası’ndan kıble yönünde çıkan ve 18 mil sonra Chirstiana adalar grubuna varan Reis, yukarıdaki son iki cümlesi ile Santoron Adası’ndan bizim gibi yıldız yönünde çıkıp, o rotada ilerleyerek, 25 mil sonra Ayna Adası’na gelineceğini söylüyor. Ayna Adası, bugün haritalarda İos Adası olarak gösterilir. Emir (Kunt) Reis’in beni valiliğine atadığı Skinos Adası’nın gündoğusu-poyrazına düşer. Santoron (Santorini) Adası ve çevresindeki adalar böyle bilinsin, netameli konu Skinos Adası’nın hikâyesini bir başka Kitab-ı Bahriye seyrimizde anlatalım ki merak sürsün vesselam.☸

    Dipnotlar

    1 Cezire: Ada  

    2 Bkz YACHT Türkiye. Ağustos 2014. “Kitab-ı Bahriye’nin Dümen Suyunda 15. Sığacık Limanı ve Ona Yakın Limanlar.” Süha Umar

    3 Santorini Adası’nın güneyinde, Christiana, Askanid ve Eschiate adalarından oluşan küçük takımada grubu.

  • Sünger diyarının geçmişine açılan pencere BODRUM SÜNGERCİLİK MÜZESİ

    Sünger diyarının geçmişine açılan pencere BODRUM SÜNGERCİLİK MÜZESİ

    Yeryüzünün en zor mesleklerinden biri olan süngercilik, şüphesiz Bodrum’u tanımlayan en özel kelimelerden biri. Yeryüzünün en cesur dalgıçlarının emeklerini ve süngercilik mesleğini daha yakından görebileceğimiz yeni bir müze yakın zamanda Bodrum’da kapılarını açacak. Mavi Anadolu’nun bu yeni sayfasının başlığı: Bodrum Süngercilik Müzesi.

    Yolu bir kez olsun denizle kesişen, deryada yelken açmış, kürek çekmiş, ağ toplamış herkes süngercilerle ilgili bir hikâye duymuş ya da okumuştur. Öylesine özeldir ki bu hikâyeler kimi zaman bir efsaneye dönüşür ve dilden dile aktarılır, kimi zaman da bir efsaneden dinlenir. Aynı Balıkçı’nın öykülerinde olduğu gibi… Mavi yolculuğa çıkan aydınlardan çok daha önce Bodrum ve çevresindeki cesur adamlar rızıklarını denizin derinliklerinde arıyor ve kendilerini tehlikeye atıyorlardı. Kimdi bu adamlar? Neden bu tehlikeyi göze alıyorlardı? Onlar denizdeyken bekleyenleri, sevdikleri nasıl kaygılarla ufuk çizgisine bakıyorlardı? Aylarca denizde kaldıktan sonra beklentileri neden karşılanmıyordu? Birçok soru süngercinin romantizm ve büyüsü içinde görünmese de sis dağılınca denizde verilen mücadelenin karadaki yansıması çoğu zaman acı ve hüsrandı.

    Ne yazık ki bu zorlu mücadeleyi veren güzel insanlar zamanla unutuldu ya da hak ettikleri ölçüde hatırlanmadılar. Sadece bu satıların sahibi gibi son birkaç romantik onlar hakkında yazdı ve bazı projeler üretildi. Yıllar önce Bodrum’un en yaşlı sünger kaptanı olan Mehmet İmbat ile farklı zamanlarda birkaç kez görüşmüş anılarını yayımlamıştım. Mehmet amca, “süngerle geçinebiliyor musun” sorusuna dertli cevaplar vermişti. “Onu bir ben biliyorum, bir de Allah biliyor. Yetmiyordu. Yalnız süngercilik yapmıyorduk. Yazın süngercilik, kışın da vapurlarda, bilmem nerelerde, kayıklarda, seferlerde mandalina, karpuz taşıyorduk. Yunan adalarına gidiyorduk. Böyle geçiniyorduk. Süngercilik fevkalade para değildi o zamanlar ama geçim sağlıyordu. Bodrum’da çoğunluğun geçim parasıydı.”

    “BU DÜNYADA YAPILABİLECEK EN ZOR İŞ”

    Son 20 yıldır hayatta kalan süngercilerle sohbet ettiğimde neredeyse hepsinden, bilinçsizce onlarca kulaca daldıkları için birçok arkadaşlarını kaybettiklerini dinledim. Bir o kadar insan da maalesef sakat kalmış. Zaman içinde süngerciliğin evi geçindiremeyecek noktaya geldiğini anladıklarında ise farklı uğraşlar içine girmek zorunda kalmışlar. Mandalina ve balıkçılık bu uğraşların ilk sırasında gelmiş. Bodrumlu Kaptan Kemal Aras’ın teknesinin isminin “Mandalinci” olması bir tesadüf değildi.

    Sünger dalgıçlığı yaparken geçinemediği için Bodrum’dan ayrılarak büyük şehirlerdeki fabrikalarda çalışanlar ise hiç azımsanmayacak sayıda. Bu kişilerden biri de 1967-68 yıllarında süngercilik yapan, sadece Bodrum kıyılarında değil Marmara’da da sünger avlayan Mustafa Cem. Yunan kaptanlarla birlikte farklı teknelerde yan yana çalışan Bodrumlu iş adamı, süngercilik yaptığı yılların ardından İzmir’e giderek iş hayatına atılmış. Aradan geçen yarım yüzyıldan fazla zamanın ardından “süngercilik bu dünyada yapılabilecek en zor iş” diyor. Tarihi dalgıç malzemeleri konusunda dünyadaki en büyük koleksiyonlardan birinin sahibi olan Jeff Hakko ise “bu dalış yöntemini denemiş biri olarak bu kadar zor bir dalış daha önce hiç yaşamadım” diyor.

    KALYMNOS’TAKİ MÜZE VE DUVARINDAKİ FERMAN

    Bodrum’da sohbet ettiğiniz hemen herkes, denizciler, süngerciler, turizmciler Kalymnos’taki süngercilik müzesini anlatarak deyim yerindeyse iç çekerler. Zira komşuda olması, onların geçmişte olduğu gibi Bodrum’un önüne geçmesi birçok insanı üzer. “Neden bizde yok?” sorusu ise bu konunun konuşulduğu her masada mutlaka sorulur. Peki Kalymnos, Bodrumlular için neden bu kadar önemli? Çünkü Bodrum ile Kalymnos süngercilik konusunda tarih boyunca en çok üreten iki merkezdi. Ama tüm dünya Kalymnos’u daha çok tanırken Bodrum deyim yerindeyse gölgede kalmıştır. Kalymnos süngeri birinci kalite iken biz aynı sulardaki süngeri iyi bir şekilde tanıtamadığımız için yıllarca iki hatta üçüncü kalite olarak satmışız. Hatta bizim süngercilerimizin elindeki süngeri bir şekilde Kalymnoslu kaptanlar alır ve Yunan süngeri olarak satarlarmış. İşte bu nedenlerle Kalymnos ve oradaki müze birçok Bodrumlu için çok önemlidir. Çok insan bilmese de Kalymnos’taki müzenin duvarında bir de Ferman bulunur. Yıllar önce efsane müze müdürü Oğuz Alpözen ile bir sohbetimizde “Kalymnos dünyaya sünger ihraç eden merkezdi. Buradaki müzede Padişahın fermanı sünger müzesinin duvarlarını süsler. Fermana göre Padişah ada halkına süngercilik yapmak için izin veriyor, böylece süngercilik yapan ada halkından vergi alınmıyor” demişti.

    Müze, adayı ziyaret eden turistler için bir gezi noktası olmuşken; Bodrum bir süngercilik müzesi kuramamış, sahip olduğu değeri yansıtamamıştı. Fakat yakın zamanda meslektaşım, Bodrum Deniz Müzesi Müdürü Selen Cambazoğlu’ndan çok güzel haber aldım: “Mehmet, Bodrum’da Süngercilik Müzesi kuruyoruz.” Bu şahane haber üzerine gelişmeleri konuşmak için Selen Cambazoğlu, kurulacak müzenin sponsoru, aynı zamanda kendisi de süngercilik yapmış Mustafa Cem ve dünyanın sayılı tarihi dalgıç malzemeleri koleksiyonlarından bir tanesinin sahibi Jeff Hakko ile bir araya geldik. Bu üç ismin ortak noktası çok yakında Bodrum’da kurulacak Süngercilik Müzesi’nin danışma kurulunda olmaları ve fikrin filizlenmesinden başlayarak her aşamasında yer almaları. Bu isimlerin dışında Süngercilik Müzesi’nin kuruluşu için çalışan danışma kurulunda Aksona Mehmet (Baş), İzzeddin Çalışlar, Saner Gülsöken ve Timuçin Binder bulunuyor.

    BODRUM SÜNGERCİLİK MÜZESİ

    Bodrum Belediye Başkanı Ahmet Aras, konuya gösterdiği ilgiyle, Barlar Sokağı olarak bilinen caddede yaklaşık 500 metrekarelik iki yapıyı Süngercilik Müzesi kullanımı için tahsis etmiş. Arından Mustafa Cem sponsor olabileceğini iletmiş. Filantropist Mustafa Cem’in bu konudaki desteği taktire şayan zira ülkemizin kültür hayatı için çok daha fazla müzeye ihtiyaç duyulurken Bodrum gibi turizm açısından ülkenin en gözde duraklarından birinde kurulacak müze hem ülke hem de kültür tanıtımımız açısından çok önemli. Diğer yandan meslektaşım Selen Cambazoğlu’nun Bodrum Deniz Müzesi’ndeki gayretli çalışmaları yeni kurulacak müze için bir umut. Zira onun projede olduğunu bilmek ve deneyimini burada da aktarması kurulacak müze adına çok önemli. Bir araya geldiğimiz isimlerden Jeff Hakko ise Türkiye’deki birçok müze ve kuruma bağışladığı tarihi dalgıç malzemeleriyle bu kültürü yaşatmaya çalışan en önemli isim. Bu müzede onun bağışlayacağı formalı dalgıcın kullandığı bir takımın olması başta çocuk ziyaretçiler olmak üzere hemen her yaştan kişiyi Jules Verne romanlarının içine çekecek. Bu ve diğer objeler müzede verilecek eğitimlerle birleştiğinde denizci bir topluma doğru müzeden bir kapı sonuna kadar açılacak.

    DENİZ SÜRPRİZLELE DOLU

    Bu güzel haberin arından hayatın denize ne kadar benzediğini düşündüm. Fırtınada olduğunuz sırada bir burnu dönünce genellikle daha korunaklı bir yerle karşılaşırsınız. Hayat da deniz gibi sürprizlerle dolu. 20 yıl önce Bodrumlu süngercilerle sohbet ederek notlar alırken geçtiğimiz yıl 1958 yılında Mustafa Kapkın tarafından kaleme alınan ve dahası fotoğraflanan güncenin yayımlanması için çalışmaya başladık. Süngercilerin hayatlarına ilk kez bu kadar yakından tanık oldum. Bu kitabın dünyada bir benzerinin daha olmaması Bodrum ve bu kıyıların her açından zenginliğinin bir yansıması değilse nedir? TINA Türkiye Sualtı Arkeoloji Vakfı tarafından Eylül 2022’de yayımlanacak kitapla süngercilerin hayatlarına belki de ilk kez bu kadar yakında şahit olup, dokunacağız. Yıllardır süren bu iki çalışmanın yakın zamanlarda duyulması sanırım bir tesadüf değil.

    Bu sayfalarda sayısız kez deniz kültürü ve tarihi açısından ne kadar özel bir ülke olduğumuzu hatta denizcilik tarihi yazılırken bu kıyılar olmadan dünya denizcilik tarihinin yazılamayacağını belirtmiştim. Bu düşünceyle aynı fikirde insanların Bodrum’da bir araya gelerek Bodrum Süngercilik Müzesi’nin kuruluşu için harekete geçmesi çok güzel yüreklere sahip olduğumuzun bir göstergesi.

    Bodrum ve Mavi Anadolu birçok değere sahip. Kaptan Mehmet amcanın kendisinin ve akrabalarının Kaleye taşıdığı heykeller ve çeşitli eserler, Kaptan Kemal Aras’ın arkeologlara gösterdiği tarihin en eski batıkları, Aksona Mehmet’in süngerciliğin hatırlanması için çabaları, Balıkçı’nın öyküleri, Mustafa Kapkın’ın süngercilere en saf ve net şekilde dokunan güncesi…Her biri ayrı değer. Ve ne mutlu ki bizlere bu değerlere bir ucundan dokunabilmişiz. Derin Mavi’ye gönül verenlere selam olsun.☸

  • 200. SAYI

    200. SAYI

    Dergimiz Yacht Türkiye 200. sayısı ile karşınızda. Bir özel ilgi alanı dergisinin kesintisiz 200 ay raflarda olması yayıncılık açısından şüphesiz önemli bir başarı. Bu yayının denizcilik ve yatçılık kültürü üzerine olması ise üç tarafı denizlerle çevrili ülkemizin “denizcileşme” ülküsüne katkısı adına çok ama çok değerli. Unutmayalım ki “denizci ülke” hedefine ulaşmak; amatör denizciliğin yayılmasıyla, bu alandaki kurumların yıllanması, tecrübelenmesi ve onlarca yıl ayakta kalmasıyla başarılacak. 

    Denizcilikte ileri ülkelere baktığımızda ne demek istediğim daha iyi anlaşılacaktır. Örneğin; dünyadaki ilk yat dergisi (Yachting World) bundan 128 yıl önce, 1894’te çıktı ve bu İngiliz dergi halen aynı isimle yayın hayatına devam ediyor. Bizde ise ilk örneğini 60’lı yıllarda görüyoruz. 80’li ve 90’lı yıllarda da girişimler oluyor hatta içlerinden birisi (Yelken Dünyası) 30 yıl ayakta kalmayı başarıyor. 2000’li yılların başına geldiğimizde yurt dışındaki örnekleriyle yarışan modern dergileri görmeye başlıyoruz. Ne mutlu ki biz de Mart 2006’da başladığımız bu yolculukta denizcilik ve yatçılık kültürünün yaşatılmasına, yayılmasına katkı sunmaya devam ediyoruz. Umarım dergimizin ömrü de asırlık olur…

    200 sayı, 200 ay ve yaklaşık 17 yıl demek. Bu süre zarfında her şey gibi yatçılık da değişti ve özellikle ülkemizde göz alıcı bir biçimde büyüdü. Bundan 200 sayı öncesine göre sularımızdaki tekne sayısı beş altı katına çıkarken marinalar modernleşti, yat ve yelken kulüpleri kuruldu, yarışların ve yarışan ekiplerin sayısı arttı, teknede yaşayanlar, dünya turuna çıkanlar, tatilini teknede geçirenler çoğaldı, özetle amatör denizcilik gözle görülür bir biçimde gelişti. Paralel olarak denizcilik kültürünün de gelişmesi gerekiyor ki denizlerimizi koruyup, adabımuaşeret içerisinde doğaya ve birbirimize saygı göstermeyi öğrenerek gerçek anlamda denizci bir toplum olalım. İşte bu amaç doğrultusunda 200 sayıdır dünyadaki değişimlere ayak uydurarak elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Bu serüvende ilk sayısından bugüne dergimize emeği geçen herkese şükranlarımı sunuyorum. Bizi okumaya değer görüp bugünlere getirdiğiniz için asıl teşekkürü ise siz deniz tutkunu okurlarımıza borçluyuz… 

    Nice yüz sayılara, pruvamız hep neta, rüzgârımız hep kolayına olsun, keyifli okumalar…

  • Teknelerin netesi ve artarak devam eden USTURMAÇA GÖRGÜSÜZLÜĞÜ

    Teknelerin netesi ve artarak devam eden USTURMAÇA GÖRGÜSÜZLÜĞÜ

    Her tip teknede ister savaş gemisi olsun ister amatör denizci teknesi, ilk dikkat ettiğim konu gemi veya teknenin genel netesi ve görünüşüdür. Ancak seyir halinde gözlemlediğim ilk şey usturmaçaların seyirdeki konumudur.

    Gerek meslek hayatım gerekse sivil hayatımda başat denizci ülkelerin hepsinde bulunma ve yedi yıla yakın ABD ve Belçika’da görev yapma olanağım oldu. Denizciliğe her boyutta büyük merakım nedeni ile 47 ülkede, 65 civarında deniz ve denizcilik müzesi ile gemi müzesi gezdim. Almanya, Fransa, İtalya, ABD, İngiltere, Belçika, Hollanda’da yelkenli tekne kullandım. Rusya, Avustralya, Tayland, Singapur, Yunanistan, İsveç, Finlandiya, İsviçre (Gölleri), Portekiz, İspanya, Çin, Danimarka, Romanya, Gürcistan, Ukrayna, Bulgaristan, Japonya ve daha birçok ülkede bir deniz vasıtası ile seyir yapma veya en azından gemi güvertesine ayak basma olanağım oldu.

    Her tip teknede ister savaş gemisi olsun ister amatör denizci teknesi, ilk dikkat ettiğim konu gemi veya teknenin genel netesi ve görünüşüdür. Ancak seyir halinde gözlemlediğim ilk şey usturmaçaların seyirdeki konumudur. Eğer bir tekne usturmaça ile seyir yapıyorsa teknenin ve personelinin gözümde değeri düşer. 

    DENİZDE LİYAKATSİZLİK

    Bu yaz Newport/ABD’de uzun süre yelkenli tekneler ile seyir yapma olanağı buldum. Yüzlerce yelkenli teknenin seyir yaptığı Aquidneck Adası etrafında usturmaça ile seyir yapan bir tekne dahi görmedim. Çok özendiğimi ve aynı zamanda Türkiye’mizdeki görgüsüzlüğü düşününce çok üzüldüğümü itiraf etmeliyim. 2019 yılında da İtalya’da yelken yapmış ve aynı gözlemimi yazmıştım. Bizdeki durum maalesef azalacağına artıyor. Tekne sahibi ister üst seviye ister orta gelir seviyesi kişiler olsun, usturmaça ile seyir konusunda fikre sahip olmak şöyle dursun, farkında bile değiller. Profesyonel kaptanlar ise umursamıyor. Türkiye’nin genelindeki liyakatsizlik denizde de yerini bulmuş. Asalet ve dinginliği bıraktım, pespayelik ve vurdumduymazlık günümüzün geçerli liyakat kriteri durumunda. Halbuki amatör denizci, teknesine, denize ve doğaya özen gösteren denizcidir. Zira amatör denizci, amatör kelimesinin etimolojisinden de anlaşılacağı üzere denize, denizciliğe ve tekneye âşık bir kişidir. 

    MARİN KÜLTÜRÜN İTİBARINI BOZAN DURUMLAR

    Teknesinin netesi, temizliği, düzeni tekne sahibinin kişiliğini ortaya koyar. Tekne kaptanı ve mürettebatının kılık ve kıyafeti ile tutum ve davranışları da bu yansıtmada önemli yer tutar. Pis bir kıyafet içinde, sakal traşlı pejmürde bir kaptan ve mürettebat her şeyden önce ilk intibada güven vermez. 

    Amatör denizci teknelerinde nete, savaş ve ticaret gemilerinde sergilenen hassasiyet kadar önemlidir. Bu kez sadece taşıdığı bayrağın, temsil ettiği kurum veya firmanın değil, tekne sahibi kişinin şahsiyeti ve itibarının dışa vurumu söz konusudur. Şahsen küçük bir amatör denizci tekne sahibi olarak yaşadıklarım paralelinde şunu söyleyebilirim ki; bir teknenin limanda ve seyirdeki netesinin ve disiplininin yarattığı etki tekne boyu ve motor gücünden yüksektir. Benim gözümde usturmaçaları dışarıda, vardevelalarında salkım saçak havlu ve mayo asılı, bayrağı yanlış yerde tokada, sonuna kadar açılmış rahatsız edici seviyede müzik çalan bir amatör denizci teknesinin varlığı denizcilik kültürü için kanserdir. Bu aksaklıklar ikaz edildiği halde devam ediyorsa durum daha da vahimdir. Denizde görgü parayla satın alınamaz. Bu hataları amatör denizci tekne (yat) sahibinin bilgisi dışında kaptan ve mürettebat yapıyorsa tekne sahibi mutlaka ikaz edilmelidir. Zira söz konusu görgüsüzlük, tekne sahibinin itibar hanesine yazılacaktır.

    Bordaları ve faça boyası lekeli veya pis, güverteleri çöp dolu, milli bayrağın, fors ve flamaların yanlış yere çekildiği, yırtık ve soluk bir bayrağın taşındığı, arma ve selviçe donanımı karma karışık, filasalanmış veya gamba almış ya da roda veya tüce edilmemiş halatlarla sarmalanmış, temizlik malzemelerinin ulu orta rıhtımda veya tekne güvertesinde bırakıldığı, limanda veya seyirde kurutulan mayo ve çamaşırların gelişigüzel her yere asıldığı, tente ve brandalarının yosun tuttuğu, sarı ve krom malzemenin aylardır parlatılmadığı, güverte tikleri yağ ve leke dolu bir amatör denizci teknesi dikkat çeker ve ayıplanır. 

    Yelkenli teknelerde tam arma yelken seyri yapılmadığı, motorla seyredildiği zamanlarda ya da liman durumundayken yelkenlerin ıstıralya ve bumba üzerinde düzenli şekilde sarılmış olmaları önem arz eder. Otomatik sarma (furling) sistemi olan teknelerde bu sorun değildir. Sarma sistemi olmayan yelkenli teknelerde flok, cenova ve ana yelkenin ıstıralya ve bumba üzerine dağınık ve düzensiz bir şekilde sarılması ve yelken bağlama kamçılarının salkım saçak sallanması denizci bir görünüş sergilemez. 

    PARANIN GÖRGÜ VE ENTELEKTÜEL BİRİKİMİ ALT EDİŞİ

    Yazının başına dönersek, amatör denizci teknelerde en çok dikkat çeken ve bir o kadar tekne sahibi ve kaptanların dikkat etmediği temel görgüsüzlük usturmaça disiplinidir. Maalesef amatör denizcilerimizin çok büyük bir çoğunluğu usturmaça ile seyrin ayıp olduğunu dahi bilmiyor. Oysa bahriyemizde yeni denizcilere ilk öğretilen şey, seyir halinde usturmaçaların güverteye alınması ve tekneden sarkan halatlara izin verilmemesidir. Usturmaça ve halat disiplini, bayrak disiplini kadar önemlidir. Bahriyede usturmaça ile seyir bir gemide ciddi disiplin eksiği olarak değerlendirilir ve diğer gemilerde günlerce konuşulur. 

    Maalesef ülkemiz amatör teknelerinde usturmaça disiplinine uyarak seyir yapan tekne sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Bir gün büyük bir marinanın çıkışını gören bir yerde ya da İstanbul Boğazı’nda kıyıda oturun ve gelen geçen teknelere bir bakın. Salkım saçak sarkan usturmaçalar, çıması dışarda kalan neredeyse denize sarkan halatlara sahip, bazısı ultra modern ve gösterişli ancak gayri nete amatör denizci tekneler, göz kirliliği yaratarak resmi geçit yaparlar. Usturmaça ile seyretmenin bir nevi görgüsüzlük olduğunu söylediğinizde aldığınız cevap genellikle “Tekne benim. İstediğimi yaparım” olur. Paranın gücüne saygının, görgünün ve entelektüel birikimin önüne geçtiği sürece bu durum denizde devam edecektir. İşin bir diğer yönü de yat kaptanlarının da bu duruma ya bilmediklerinden ya da işlerine gelmediğinden (tembellik) sessiz kalmaları ve usturmaça ile seyri umursamamalarıdır. 

    DENİZDE KURAL TANIMAZLIĞIN SEMBOLÜ

    Deniz görgüsünü, başta usturmaça disiplini olmak üzere her yönü ile amatör denizcilerimiz öğrenmeli. Bunu bilip de tembellik nedeni ile uygulamayanlara da doğrusunu yaparak çevreye örnek olmaları teşvik edilmeli. Bu konuda marina yönetimleri de usturmaçaları dışarda seyreden tekneleri çıkış esnasında ikaz etmeli. Cumhuriyet’in başlangıç dönemindeki İstanbul fotoğraflarına bakıldığında, seyir halinde usturmaçalı tekne olmadığı görülür. O dönemde boat show’lar da yoktu, marinalar da. Ancak denizde görgü vardı. Aslında usturmaçayla seyir yeni zengin, kültürsüz ve görgüsüz refah toplumuna ait olmanın denizdeki bir manifestosu, denizde görgü ve kural tanımazlığın bir sembolüne dönüşmüş durumda. 

    Tekne sahibi yeni zengin sınıflar için kültür ve görgü önem arz etmiyor. Sahip olmak, materyal ve somut bir ölçüt olarak öne çıkıyor. Bedensel maddi refah, ruhsal ve kültürel refahın önüne geçiyor. Böyle kişilerin zenginliği nezaket ve görgü seviyesinin çok üstüne çıktığından denizde farklı bir sosyal habitat oluşuyor. Bu ortamda tekne fiyatı ve mürettebat sayısı arttıkça prestijin arttığı kabulleniliyor. Teknenin denizcilik özelliği bile güç gösterisine dönüşüyor. Tekneye sahip olmak, teknenin temsil ettiği, yazılı tarih kadar eski denizcilik kültürüne sahip olmaktan çok, prestij sembolüne sahip olmaya dönüşüyor. İşte amatör denizciliğin bir nevi görsel kanseri usturmaça görgüsüzlüğü de bu iklimden payına düşeni alıyor. Bu yazıyı okuyan amatör denizciler, konuyu yeni öğrendiyse ciddiye alsınlar ve kaptanlarına ya da başta kendileri olmak üzere tekne personeline talimat versinler. USTURMAÇA İLE SEYİR BÜYÜK GÖRGÜSÜZLÜKTÜR!☸