Etiket: amiral cem gürdeniz

  • Zor zamanların ilacı DENİZİ HAYAL ETMEK

    Zor zamanların ilacı DENİZİ HAYAL ETMEK

    Tutsaklık, insanı gerçek kimliği ile buluşturan bir sınavdır. Bu süreçte denizi hayal etmek ve onunla buluşmak, beden esaret altında olsa bile ruhu özgürleştirir. Hele hayal ettiğiniz deniz Mavi Vatan’ınız ise psikolojiniz daha da güçlenir.

    Denizin sonsuzluğu ve sınır tanımazlığı ruhları özgürleştiren etki yaratır. Durmak bilmeyen sonsuz devinimi ve hareketliliği evrensel enerjinin yansıması olarak cansız ve ruhsuz olan su ve rüzgâr ikilisine hayat verir. Fırtınada, sakinlikte, gece veya gündüzde ufuk çizgisi içinde ve ötesinde karşımızda canlı bir varlık vardır artık, onunla konuşursunuz. Deniz en zor ve karamsar zamanlarda dinginlik ve huzura geri dönüşü, en güzel ve mutlu anlarda da az sonra bile olsa fırtına ve karanlığın başlayacağını size öğretir. Sizi hayatın her türden sürprizine alıştırır; kolay veya zor, sade veya karmaşık, tek veya çok seçenekli sonsuz karar alternatifleri ile yaşamayı becermemize en büyük katkıyı sağlar. Risk yönetimini en uç örnekleriyle öğretir. Nihayetinde geminizle su alma, parçalanma, batış ve ölümün sınırında dolaşma evresini aşabileceğimizin sabır, metanet, akıl, bilgi ve kendine güven ile gerçekleşeceğini; güzel ve mutlu günlerde ise ancak ve ancak zor günlere zihnen ve bedenen hazır olmanız gerektiğini, hazcılığın ve hazırlıksızlığın tuzağına düşmemeyi öğretir.

    DENİZCİ, DOĞANIN VE İRADESİNİN REHİNİDİR

    Denizdeki yaşantı başta doğa ile mücadele, daha sonra dar bir alanda diğer insanlarla birlikte yaşamak, sevdiklerinizden, kişisel konforunuzdan ve önceliklerinizden haftalarca, bazen aylarca ayrı kalmaya katlanmak demektir. Uzun süre karadan ayrı kalabilen denizciler, özgürlüğünden bilerek geçici olarak vazgeçmiştir. Artık o denizci, doğanın ve kendi iradesinin rehinidir. Her an boğulma tehlikesinin olduğu bir ortamda, yüksek güç gerektiren bedensel faaliyetler ve en önemlisi mutlak yalnızlıkla baş başadır. Önce kendisiyle giriştiği mücadeleyi daha sonra doğa ile mücadeleyi kazanmalıdır. Kendi iradesine yenilen denizci hayatta kalamaz, iradesini yenerek özgürleşmelidir. İşte bu nedenle bir şekilde tutsak edilen denizciler, tutsaklık hayatını diğer meslekten gelenlere nazaran çok daha farklı değerlendirebilirler. Bahriyeli için tutsaklık fırtına ve ağır denizlerle mücadelenin bir başka şeklidir. Ancak bu mücadeleyi kazanmak için denizle ruhsal etkileşim ve bütünleşmek gerekir. Kısacası, onu sevmeniz gerekir.

    HASDAL VE SİLİVRİ GÜNLERİ

    Deniz karşılıksız sevilir. Ben de onu karşılıksız sevdim. Çok şanslı idim. Hem denizci bir ailede hem de deniz kıyısında Boğaziçi’nde hayatla tanıştım. Sekiz yaşında sandalım, 15 yaşında yelkenlim oldu. Yaşıtlarım çelik çomak oynarken, ilkokulda gemi maketleri yapmaya başladım. Daha sonra meslek olarak denizciliği seçtim ve 2012 yılının ağustosuna kadar 40 yıl Cumhuriyet Donanması’nın üniformasını şerefle taşıdım. Kırk yılın sonunda, gücünü yalan ve iftiralardan alan FETÖ kumpası ile iktidar, muhalefet ve parlamentonun sessizliği altında 4 Ağustos 2012 tarihinde Balyoz Davası ile tasfiye edildim ve çok sevdiğim bahriyemden ve savaş gemilerinden ayrılmak zorunda kaldım. 11 Şubat 2011 ile 19 Haziran 2014 arasında, üç buçuk yıl boyunca tutsaklık günlerimi geçirdiğim Hasdal ve Silivri isimli beton gemilerde zorlu bir deniz seyrine katıldığım kabullenmesiyle hapishane günlerimi denizdeymiş gibi geçirdim. Bu beton gemilerin en önemli özellikleri, hiç sallanmamaları ve varış limanının belirsizliğiydi. Değişen tek şey, zaman ve gök cisimlerinin hareketleri oldu. Hasdal ve Silivri’de deniz özlemimi gidermek için üç şeyle uğraştım. Birincisi kitap okumak ve yazmak, ikincisi gemi maketleri ve diyaromalar yapmak, üçüncüsü de görebildiğim tüm gök cisimlerini incelemeye çalışarak göksel, diğer adıyla astronomi seyrindeki kullanımlarına yönelik pratik uygulamalarda bulunmaktı. Hasdal ve Silivri’de 2000 sayfaya yakın kitap yazdım. Bu şekilde 2013 sonrasında Kırmızı Kedi Yayınevi ve Pankuş Yayınları etiketleriyle yedi kitabım okuyucu ile buluştu.

    UMUDUN RENGİ MAVİDİR

    Tutsaklık, insanı gerçek kimliği ile buluşturan bir sınavdır. Bu süreçte denizi hayal etmek ve onunla buluşmak, beden esaret altında olsa bile ruhu özgürleştirir. Hele hayal ettiğiniz deniz Mavi Vatan’ınız ise psikolojiniz daha da güçlenir. Karadeniz’i hırçın, heyecanlı ve şiddetli dalgaları arasında Kurtuluş Savaşı tarihimizdeki onurlu yeri ile; Atatürk’ün “Gözüm Sakarya’da kulağım İnebolu’da” sözü ile hatırlarsınız. “Sen olmasan olmazdık” dersiniz. Marmara Denizi’ni hayal ederken 13 Kasım 1918 sabahı İstanbul’u işgale gelen 55 parçalık çirkin düşman donanmasını ve Mustafa Kemal’in aynı gün Kartal İstimbotu güvertesinde yaveri Cevad Abbas’a söylediği “Geldikleri gibi giderler” sözü ile hatırlarsınız. Türk Boğazları’nı Lozan’ın ikiz kardeşi Montrö Sözleşmesi ile hatırlar, bu abide sözleşmeye sadakatiniz ile kıvanç duyarsınız. Ege’yi, o birbirinden güzel, sakin, cennet koy ve bükleri ile düşler, donanmasız Osmanlının tek kurşun atmadan bağrımıza saplanmış, Anadolu yarımadasının ayrılmaz parçası ada adacık ve kayalıkları Yunanistan’a terk etmiş olmasının acısı ile kahrolursunuz. Mevcut durumda Ege’nin açık deniz alanlarının ve hakkımız olan kıta sahanlığının bir santimetre karesinden bile vazgeçemeyeceğimizi haykırırsınız. Akdeniz’i ebedi başkomutan Atatürk’ün “Ordular, ilk hedefiniz” buyruğu; 20 Temmuz 1974 günü Girne’de tutulan kıyı başı ve Türkiye’nin 21. yüzyıl jeopolitiğindeki emsalsiz rolü ile hatırlarsınız. Sonunda da “Evet hapisteyim. Ailemle ve sevdiklerimle birlikte acı çekiyorum. Ama Mavi Vatan ve Atatürk için buna değer” dersiniz.

    Ünlü yazar Sabahattin Ali “Aldırma Gönül” şiirinde ne diyor? “Görmesen bile denizi /Yukarıya çevir gözü/Deniz gibidir gökyüzü/Aldırma gönül, aldırma”

    Zor zamanlarda doğru, haklı ve tutarlı rotadan çıkmayanlar, döneklik göstermeyenler, gemisini ve mürettebatını her fırtınalı seyirden emniyetle limana döndüren kaptan gibi, geleceğe daha güçlü ve daha tecrübeli çıkarlar. Denizi hayal etmenin bile direniş gücünüze güç kattığı şartlar altında mücadeleci ruhunuz daha da olgunlaşır. Çeliğe su verilircesine, yeni fırtınalara göğüs germeye her zamankinden daha da hazır olursunuz. Son olarak eklemeliyim ki, deniz ve gökyüzü mavidir. Karanlık bulutlar, yıldırım ve şimşekler, yüksek ve zorlu dalgalar illa ki geçer. Ve kara bulutların arasında en başta küçücük bir yırtılma ile mavi gökyüzü ortaya çıkmaya başlar. O küçücük mavi cep büyür, büyür ve sonunda mavi dünya karanlığı yener. Unutmayın, umudun rengi mavidir. ☸

  • Denizdeki büyük sorumluluğumuz CAN KURTARMAK

    Denizdeki büyük sorumluluğumuz CAN KURTARMAK

    Karada yaşayan bir tür olan insanın denizde uzun süre canlı kalması zordur. Savaş zamanı dâhil insanlık tarihinin en eski uygulamalarından biri, denizde hayat kurtarma geleneğidir.

    Arama ve kurtarma sorumlulukları içinde can kurtarmak, her gemi komutanının/kaptanının ve sahildeki yetkili veya gönüllü tüm kuruluşların asli görevidir. Denizde hayat kurtarma geleneği, savaş zamanı dâhil insanlık tarihinin en eski uygulamalarından birisidir, ücrete tabi değildir. Eğitimli bir insan üç gün susuzluğa, üç hafta da suyu varsa açlığa dayanabilir. Bu sebeple batan bir gemiye ya da denize düşen bir insana yapılan arama ve kurtarma harekâtında zaman en önemli faktördür. Bazı devletler arama ve kurtarma uygulamalarında haklı bir üne sahiptir. ABD, İngiltere, Fransa ve Avustralya bu alanda öne çıkan denizci devletlerdir. Beni en çok etkileyen ülke ise Avustralya’dır, ülke sularında yıllar önce yaşanan bir olay nedeniyle.

    VENDÉE GLOBE’DA BULLIMORE HADİSESİ

    1997 yılında dünya çevresini durmaksızın turlayan Vendée Globe yarışında bir olay meydana geldi. 9 Ocak 1997 günü bu yarışa katılan İngiliz skipper Tony Bullimore’un teknesi Avustralya’nın Perth limanından 1300 mil (2500 km) uzakta saatte 90 knot (162km) hızla esen fırtınada önce direğini kırdı, sonra da alabora oldu. Bullimore 20 metrelik teknede, kuru bir alanda sıkışmış şekilde hayatta kaldı. Devrilme esnasında teknede bulunan Uydu temelli Arama Kurtarma sistemi COSPASS/SARSAT’ın portatif EPIRB cihazı suyla temas eder etmez acil durum sinyallerini otomatik olarak yaymaya başladı. Bu sinyali alan ve arama kurtarma alanından sorumlu Avustralya müdahale etme kararı aldı. Ancak 2500 km’lik mesafe çok uzaktı (Benzetme yaparsak Marmaris’ten kalkacak bir geminin Cebelitarık Boğazı yakınında bir noktaya kadar gidip ters dönmüş bir teknede tek bir kişiyi aramasına benzetebiliriz). Güney Okyanusu’nda deniz suyu ısısı 0 derece civarındaydı. Teknede bir kişi olduğu biliniyordu. Avustralya Donanması bölgeye gidecek tek aracın Perry Sınıfı (bizdeki Gabya sınıfı) firkateyn olmasına karar verdi. Ancak gidiş-dönüş 5000 km’lik mesafeyi bir firkateyn denizde yakıt ikmali yapmadan tamamlayamıyordu. Bu sebeple yanına bir de tanker verildi. Kaza mahalline, kalkışından 55 saat sonra varan firkateyn önce helikopterini kaldırdı. Fakat tekne ve civarında canlı izine rastlanmadı. Daha sonra ters dönen tekneye geminin can kurtarma botu işlevini de gören (RIB) bot yollandı. Teknenin karinası üzerine çıkarak çekiçle ses yaptılar. Bullimore devrilmeden 55 saat sonra sıkıştığı yerde ilk kez duyduğu seslere tekneye vurarak cevap verdi. Sonunda yaralı ve bitkin bir halde kurtarılarak firkateyne nakledildi. Kurtulmuştu. Bu kurtarma harekâtı sonrasında 13 Ocak’ta Perth/Fremantle limanına dönen firkateyni dünya medyası karşıladı. Elde edilen başarı doğaya karşı insanın mücadelesinde son nokta bir örnekti. Ben de görev nedeniyle bulunduğum ABD’de CNN tarafından canlı yayınla gösterilen bu buluşmayı izlemiş ve çok etkilenmiştim. 2001 yılında Türk heyet ile resmi bir ziyaret için Canberra’daki Deniz Kuvvetleri Komutanı Koramiral Shackleton’u ziyaret ettiğimizde makam odasında Londra Yat Kulübü’nün bir flaması baş köşede duruyordu. Dikkatim gözlerden kaçmadı ve olayı bilip bilmediğim soruldu. Ben de bildiğimi ve tebrik ettiğimi söylediğimde Shackleton çok mutlu oldu. Bu başarının sağladığı itibar çok büyüktü. Elbette bu başarı Avustralya veya ileri derecede denizci ülkelerde denizde can kaybı yaşanmadığını söylemeye yetmez. Mutlaka can kayıpları olur, olacaktır da. Ancak bunu asgaride tutabilmek ve özellikle yüzme bilmediği için denizde boğulma vakaları nedeniyle ölenlerin sayısını azaltabilmek çok önemlidir.

    BİZDEKİ ARAMA KURTARMA FAALİYETLERİ

    Ülkemizde denizde can kurtarma, Sahil Güvenlik Komutanlığı ile Boğazlar bölgesinde Kıyı Emniyeti Genel Müdürlüğü sorumluluğundadır. Sivil gönüllü girişimler de var tabii. Ancak sayıları denizci ülkelerde olanlardan kıyaslanamayacak kadar az. En önemli örnek, 1993 yılında merhum Amiral Varol Atalay tarafından kurulan Denizciler Dayanışma Derneği’dir. 2000’den itibaren “Kıyıdan Ufka Emniyet, Denizde Gönüllü Kurtarma (DAKSAR)” adı altında, denizde can emniyetine yönelik olarak Kalamış, İstanbul’da faaliyet gösteren bu dernek, sadece son 20 yılda 1000 civarında gönüllü yetiştirdi. İstanbul kıyıları ve açıklarında bugüne kadar 8 teknesiyle 3000’e yakın kurtarma harekâtı gerçekleştirerek 574 hayat kurtardı. Benzer bir girişim Bodrum’da da BDK (Bodrum Denizde Kurtarma) adı altında çalışıyor. Bu derneklerin ana işlevi, denizde tekneleri ile acil durum yaşayan amatör denizcilere yardım sağlamaktır. 8333 km kıyı şeridi olan ülkemiz için bu sayılar son derece yetersizdir. 12.500 km kıyı şeridi olan İngiltere’de toplamda 17 ayrı denizde can kurtarma gönüllü kuruluşu mevcut. Bunlar içinde sadece Royal National Lifeboat Institution (Kraliyet Milli Cankurtaran Botu Teşkilatı) en küçük kıyı köyünden en büyük liman şehrine kadar 286 istasyona; her havada kullanılabilen can kurtarma botlarına ve bu botları kullanacak 16 bin gönüllüye sahip. Yani İngiltere kıyılarının her kilometresinde gönüllü kurtarıcılar var.

    ACİL TEDBİRLER VE YENİ GİRİŞİMLER ŞART

    Denizde can kurtarmaya yönelik olarak devletin alması gereken acil önlemler söz konusu.  Öncelikle havada 35 mil (knot) rüzgâr sürati üstünde de kurtarma harekâtı icra edecek helikopterlere ihtiyaç var. Sahil Güvenlik Komutanlığı’nın AB 412EP’ler ve taşıdığı kurtarma dalgıçları çok iyi eğitimli olsalar da, rüzgârın hızı görevi engellediği sürece işe yaramazlar. Diğer yandan Sahil Güvenlik’te en ağır deniz şartlarında devrilse bile kendini düzeltebilecek (self righting) 20 metrelik arama/kurtarma botlarının sayısı artırılmalıdır. Ayrıca artık son derece gelişen meteoroloji ve hava tahminleri olanakları kullanılarak, büyük fırtına beklendiğinde Liman Başkanları rüzgâr altında kıyıya yakın demirli olan eski ve bakımsız, güven telkin etmeyen gemileri sürüklenme, karaya oturma tehlikesine karşı uyararak ya açık denize çıkmaya ya da civarda korunaklı liman varsa oraya sevk etmeye davet etmeli; çevreye tehdit oluşturacak tehlikeli yük taşıyorsa bu alternatifler kolluk yetkisi kullanılarak uygulatılmalıdır. Aynı durum İstanbul Boğazı’nda Kilyos açıklarında güneye geçiş için bekletilen gemiler için de geçerlidir. Yıllardır bu bölgede Boğaz geçişi için sıra beklerken fırtınaya yakalanıp demir tarayıp karaya oturan ve can kaybı yaşayan gemiler oldu. Önemli bir tavsiyemiz de DAKSAR benzeri gönüllü kuruluşların sayısının artırılmasına yöneliktir. Bu tip gönüllü can kurtarma teşkilatları kıyısı olan her il ve ilçede olmalıdır. Her vakaya sahil güvenlik yetişemez. Türkiye’de binlerce sivil toplum örgütü var. Bu kuruluşları DAKSAR modelinde yeni istasyonlar kurmaya davet ediyorum. Devlet de bu girişimlere en azından mekân tahsisinde yardımcı olmalıdır. Denizde can kurtarmak büyük bir sorumluluktur ve başarıldığı takdirde emsalsiz bir prestij sağlar. Tüm denizcilere sakin denizler, insaflı fırtınalar diliyorum.☸

    Istanbul, Turkey – March 13: Sea Rescue Team saves a man who drowned in the Bosphorus sea on March 13, 2010 in Istanbul, Turkey.

  • YOSUN’un yeniden doğuşu

    YOSUN’un yeniden doğuşu

    2020’nin Nisan ayı içinde dünya gezgini yelkencilerimizden Türkan Yöney hanımefendinin telefonu geldiğinde, dünya okyanuslarını aşmış, 36 yaşındaki 12 metrelik bir yelkenlinin kaderinin değişeceğini bilemezdim. Yelkenlinin adı Yosun’du. Amatör denizcilerimiz arasında beşinci dünya gezginimiz merhum Prof. Dr. Eralp Akkoyunlu’nun 1987-1995 tarihleri arasında çeşitli etaplarda tamamladığı dünya seyahatinin kahramanıydı. 

    ralp Akkoyunlu, Bruce Roberts 36 tasarımı teknesini New York’ta kendisi yapmış ve 1985 yılında suya indirmişti. 1987 yılında Karayipler’de Granada Adası’ndan başladığı dünya seyahatini 8 Ocak 1995’te adaya ikinci defa girerek, 202 günü denizde olmak üzere toplam altı yıl yedi ayda tamamlamıştı. Zira New York Üniversitesi’ndeki Bilgisayar Mühendisliği bölümündeki kürsü başkanlığı görevini terk etmesi mümkün değildi.

    KOŞULLU HİBE

    Prof. Dr. Eralp Akkoyunlu, Yosun’u daha sonra Tahiti yakınlarındaki Raiates Adası’nda bıraktı. Emekli olma zamanı gelmişti. Yosun’u seyirlerine devam etmesi için Antarktika ve dünya gezgini yelkencimiz Osman Atasoy’un tavsiyesi ile Yeşim-Tonguç Tokol çiftine hibe etti. Hibenin iki şartı vardı: Yosun’un ismi değişmeyecek ve Yosun parayla satılmayacaktı. Tokol çifti, 2003 yılında Pasifik’i ve Hint Okyanusu’nu geçerek Yosun’u Türkiye’ye getirdi. Bu arada Akkoyunlu 2008 yılında Deniz Çingenesi ismi ile Yosun ile yaptığı dünya seyahatini kitaplaştırdı (Ataköy Marina Yacht Club Yayınları). Kitabının yayımından dört yıl sonra çok sevdiği denizlere ve hayata veda etti. Yosun ona hayat veren sahibinden uzak, 16 yıl boyunca Türk amatör denizcilik dünyasındaki hayatına devam etti. Pek çok gence yelken öğretti, denizi ve deniz hayatını sevdirdi. Tokol çifti yaşlanan Yosun’un yenilenme zamanı geldiğinin farkındaydı. Bu anlamlı emanetin yenilenmiş bir şekilde yani bir yaşam evresine başlaması için arayışa geçtiklerinde Türkan Hanım vasıtasıyla bana erişmiş oldular.

    PANDEMİDE BAŞLAYAN SÜREÇ

    Bu talep geldiğinde gerek merhum Akkoyunlu’nun hibe şartları gerekse 36 yaşındaki bu tarihi öneme sahip yelkenlinin amatör denizciliğe hizmet edebilmesini sağlayacak koşulları değerlendirerek, değişik alternatifler içinde Tuzla Yelken ve Su Sporları Kulübü Başkanı Sermet Fındık’ı aradım. Onlara geçmişte hurda durumda bir kürekli kikin hibe edilmesini sağlamış ve bu kikin ünlü yat tasarımcımız Tanju Kalaycıoğlu’nun da katkısıyla Ülküm adıyla, yelkenli kik olarak muhteşem bir sanat eserine dönüşmüştü. Şimdi Yosun aynı kaderi paylaşacaktı.

    Kulüp Başkanı Sermet Fındık, Tonguç Tokol ile tanışıp, 1 TL bedelle ruhsatı kulübe ait olmak üzere Yosun’u devraldı. West İstanbul Marina’da 2015-2020 arasında karada kalan tekne ufak bir revizyonla yüzdürülerek Tuzla’ya getirildi. Yoğun restorasyon dönemi Mayıs 2020’de başladı. Bu süreçte önemli destekçiler bulundu. RMK Tersanesi, Jotun Boya, Aqua Motor, Bofor Denizcilik, Admiral Denizcilik, CSY Marin ve Nekton Bot destek vererek Yosun’un yeni hayatı için seferber oldular. Teknenin planı olmadığı halde, özgün donanım ve tasarım detaylarına sadık kalınarak ve en önemlisi pandemi şartlarında başlayan süreç, 700 adam saatlik emek sonucu 7 Ocak 2021 tarihinde tamamlandı.

    MUTLU SON

    Yosun, artık Tuzla Yelken ve Su Sporları Kulübü’nün “amiral gemisi” statüsünde Türk amatör denizciliğine hizmet edecek. Onun dümenini tutan, ıskotalarını donatan gençler, geleceğin dünya gezgin adayları olarak Eralp Akkoyunlu’nun hayalini gerçekleştirmiş olacaklar. Tuzla’daki kulüp binasında ayrıca Eralp Akkoyunlu köşesi açılarak mümtaz denizcimizin hatırası da yaşatılacak. Ne mutlu merhum Akkoyunlu’ya, ne mutlu Tuzla Yelken ve Su Sporları Kulübüne. Kitabında merhum Akkoyunlu şöyle yazmıştı: “… Yosun yalnız kalıyordu. Her çekek yerinin bir köşesinde gördüğüm terk edilmiş tekneler benim içimi sızlatır. Yosun için böyle bir son düşünemiyorum…”  Yosun bu sonu görmedi.

    Bu arada Tuzla Yelken ve Su Sporları Kulübü’nden de sitayişle bahsetmem gerekir. Spor Bakanlığı’na ve Türkiye Yelken Federasyonu’na bağlı bir spor ve yelken kulübü burası. Aynı zamanda Türkiye Ulusal Yelken Eğitim Programını uygulayan bir yelken okulu olarak 2018 Eylül ayında kuruldu. Kulüp üyelerinin destekleriyle restore edilen binanın denizcilik kültürüne destek olmak üzere kütüphanesi ve gemi modelciliği atölyesi de mevcut. Değişik sınıflarda 50 tekneye sahip olan kulübün asli amaçları arasında yelkenci sporcular yetiştirmek ve yetişkinlere deniz kültürünü aşılamak sıralanıyor. Kırka yakın lisanslı çocuk ve genç sporcuya sahipler. Ancak kulübün en belirleyici özelliği, uygulamalı ahşap tekne imalat atölyesine sahip olması. Bu yönü ile belki de Türkiye’deki tek örnek. Tuzla Yelken ve Su Sporları Kulübü’nü gerek denizcilik kültürü ve su sporlarına gerekse Yosun’un yeniden denizlere dönüşüne katkıları; Yeşim ve Tonguç Tokol çiftini, merhum Akkoyunlu’ya verdikleri söze sadık kalarak Yosun’u hayatta tutmak için sarf ettikleri büyük gayretleri nedeni ile tebrik ediyorum. Böylesi yüce gönüllü, idealist kulüp, sivil toplum örgütü ve kişilerin güzel ülkemizde çok ama çok artmasını temenni ediyorum. Merhum Prof. Dr. Eralp Akkoyunlu’yu Türk amatör denizciliğine katkısı nedeni ile takdir ve vefa ile anıyor, rahmet diliyorum. ☸

  • Denizcileşme platformları

    Denizcileşme platformları

    Ülkemizde denizcileşme ve deniz kültürünün gelişme sürecine ivme katan girişimler sevindirici. Türkiye’nin ilk denizcileşme platformu Antalya’da kuruldu. Mavi Vatan uyanışı sürüyor.

    21. yüzyılda Türkiye denizcileşmelidir. Bunu başlatacak olansa devlettir. Ancak devletin Mustafa Kemal Atatürk sonrası dönemde görünmeyen bir el tarafından bırakalım denizcileşmesi, denizden uzaklaştırılmasından bahsedebiliriz. Üst üste gelen muhafazakâr iktidarlar sayesinde akıldan ve bilimsellikten uzaklaştırılan halk da dolayısıyla akıl ve bilimden gücünü alan denizcilik ve denizcileşmekten uzaklaştırıldı. Bu kapsamda 1987’de Anadolu ve Trakya’da her ilçede örgütlü Donanma Vakfı’nın 12 Eylül rejimi tarafından kapatılması denizcileşmeye en büyük darbeyi vurdu. Vakfın kapanmasından 33 yıl sonra günümüzde, “Mavi Vatan” uyanışı halkta yeniden denizi keşfetme ve sorgulama olanağı buldu. Artık, büyüyen devlet jeopolitiği, gelişen ekonomi ve artan nüfus denizcileşmeyi bir seçenek olmaktan çıkarmaktadır. Denizcileşmemiz muhafazakâr siyaset iklimine rağmen, artık mecburiyete dönüştü. Bu mecburiyetin başarılması için devlet eyleme geçmelidir. Ancak bu gerçekleşmediği takdirde halkın bunu devletten talep etmesi gerekir. Bunun başlangıç noktası ise denizcileşme platformları olmalıdır. Bu platformlar daha sonra örgütlenerek, STK olarak, denizcileşme merkezlerini hayata geçirmelidir. Bu süreçte hedef kitle her zaman olduğu gibi çocuklar ve gençlerdir.

    Platformun ve daha sonra denizcileşme merkezlerinin temel görevleri Türk insanını çocukluktan itibaren denizciliğe teşvik etmek; deniz korkusunu sevgiye ve tutkuya dönüştürmek için devlet desteği ile yüzme öğretmek; Türkiye genelinde ilköğretim çağından itibaren okullarda denizcilik bilinci aşılanmasına yönelik müfredat düzenlemesi yaptırmak; su sporları, amatör denizcilik ve yelkencilik faaliyetlerini geliştirmek olmalıdır. Bu faaliyetleri desteklemek üzere, belediyelerin katkısı ile en ekonomik tasarımla, 25 metrelik kapalı/açık yüzme havuzlarının Anadolu’da tüm il ve ilçelerde hizmete sokulmasının hedeflenmesinde fayda var. Ayrıca çok ekonomik olarak imal edilebilen filika tipi yelkenli teknelerin yaygınlaştırılarak, çocuk ve gençlere deniz, yelken, kürek ve tekne sevgisinin kolayca aşılanabileceği göz önünde tutulmalıdır. Bu şekilde yaygınlaştırılacak toplumsal denizcileşme araçları, büyük bir sosyal proje olarak denizcileşme sürecinde kullanılmalıdır.

    Platformlar/merkezler başta gençlerimiz olmak üzere denizciliğin halka tanıtımı, sevdirilmesi ve yaygınlaştırılmasına odaklanmalıdır. Zira halkın denizcileşmesi devletin denizcileşmesinden bile önemlidir. Bu gayretlerin kamu ve özel sektörün tüm kurum ve kuruluşlarının yanı sıra diğer sivil toplum örgütleri ile eşgüdüm içinde yönetilmesi ve yönlendirilmesi esas alınmalıdır. Denizcileşme merkezlerinin büyük şehirler ve sahil şehir ve ilçeleri ile göl, baraj gölü ve akarsulara sahip yerleşimlerde yer alması göz önünde tutulmalıdır.

    İLK ADIM ANTALYA’DA ATILDI

    Denizcileşme Platformları ile Denizcileşme Merkezleri denizcilik gücüne katkıda bulunan tüm kurum, kuruluş ve sivil toplum örgütleri ile eşgüdüm ve iş birliği içinde olmalıdır. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı, Sahil Güvenlik Komutanlığı, Deniz Ticaret Odaları, gemi inşa, balıkçılık, yatçılık, dalgıçlık, römorkaj ve kurtarmacılık, pilotaj, sigortacılık, acentelik, brokerlik, limancılık, marinacılık, deniz eğitim sektörleri meslek kuruluşları, deniz müzeleri ve kültür kuruluşları, amatör denizcilik örgütleri ve dernekleri, yelken, kürek, yüzme, offshore kulüpleri, gemi modelcileri, denize ait dergi, kitap ve her türlü medya aracını üreten kurum ve kuruluşlar, “TURMEPA”, “Denizciler Dayanışma Derneği”, deniz ressamları, gemi modelcileri, deniz şairleri vb. gibi denizcilik gücüne direkt ya da endirekt katkıda bulunan tüm unsurlar, siyasetin etkisinde kalmaksızın denizcileşme faaliyetlerinde bir araya getirilebilmeli,

    işbirliği ve eşgüdümün sağlandığı bir sinerji ortamı yaratılabilmelidir.

    Bu kapsamda Türkiye’de ilk denizcileşme platformunun Antalya’nın kurduğunu belirtelim. Amatör denizci İzzet Ünlü başkanlığında kurulan platform ‘’Deniz Antalya’ya çok şey verdi. Biz denize ne verdik?’’ sorusu ile ilk hareketini aldı. Platform, Covid-19 pandemisinin kısıtlayıcı şartlarına rağmen başta sosyal medya ortamını kullanarak pek çok denizcileşme ve denizcilik kültürü hareketine ivme verdi. Hedefleri arasında, Antalya’da bir denizcilik müzesinin kurulması; her yaştan insana amatör denizcilik ve yelkencilik eğitimi vermek; gemi modelciliği kursları düzenlemek, uzaktan kumandalı model gemi kullanımı aktiviteleri; deniz sevgisini aşılamak için okullarda çalışmalar yapmak bulunuyor. Antalya’da gerek denize bağlı turizm sektörü ve gerekse Serbest Bölge içinde başta yat inşası olmak üzere gemi inşa sektörünün ileri seviyede olması denizciliğin en büyük gücü olması gereken denizcilik kültürüne katkı sağlayacak ortamı şekillendirebiliyor. Dilerim Antalya Denizcileşme Platformu kısa sürede bir denizcileşme merkezine dönüşür ve Türkiye’nin diğer deniz kentlerine örnek olur. Dilerim, Mavi Vatan uyanışı sivil toplum hareketi olarak denizcileşmeyi Türk milletinin aklına ve kalbine sokar.☸